16/01/2026
De foto viel. Hard. Op de trap.
Mijn logische ‘zolderkamer-denken’ zocht direct naar een verklaring: “De dubbelzijdige plakkers zijn gewoon op.” Maar toen de foto voor de vierde keer naar beneden kwam, wist ik dat het geen toeval was. Het was een signaal dat ik niet langer kon negeren.
Ik merkte dat ik was vastgelopen in de ‘doe-modus’. Plannen maken, analyseren, nuttig willen zijn. Mijn hart fluisterde echter iets heel anders: het verlangde naar de vrijheid om te spelen. Naar ruimte zonder doel of resultaat.
Ik besloot die roep serieus te nemen. Ik schreef me in voor een kunstcursus en gaf mijn ‘spelende ik’ de ruimte die het nodig had. Het bracht me terug naar een fundamentele rust die onder de dagelijkse drukte altijd aanwezig is, maar waar ik de verbinding mee was verloren.
Het is de kunst om te luisteren naar die signalen van binnenuit. Om te zakken van het drukke hoofd naar de wijsheid van het hart. ✨
Ik schreef een uitgebreide blog over dit inzicht en hoe deze signalen ons de weg wijzen. Je vindt de link naar het hele verhaal in de reacties hieronder.
📸 Jeroen van Amerongen