09/02/2026
Κρύβουμε τα δτσφορικά συναισθήματα μας από τα παιδιά. Τη θλίψη, τον θυμό, τον πόνο. Για να τα προστατεύσουμε. Με καλή πρόθεση πάντα.
Μα, έτσι, σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, που ακόμα δεν διαχωρίζουν το δικό τους από το δικό μας συναίσθημα και φοβόμαστε, πως, όπως νιώθουμε θα νιώσουν, τους στερούμε το δικαίωμα να έρθουν σε επαφη με τη διαφοροποίηση των συναισθημάτων, την έννοια της ανθεκτικότητας, της ειλικρίνειας και της ενσυναίσθησης.
Και τα παιδιά σχολικής ηλικίας, που πια διαχωρίζουν το δικό τους συναίσθημα από των άλλων και ξέρουν την κοινωνική έκφραση συναισθημάτων μέσω των εκφράσεων του προσώπου, αντιλαμβάνονται ότι δεν είμαστε ειλικρινείς και τους δίνουμε το δικαίωμα να σκεφτούν ότι κάτι τρομακτικό, που δεν μπορούν να το αντέξουν συμβαίνει. Και αυτό τους συγχιζει.
Και ο έφηβος, που θέλει να είναι ενεργό κομμάτι των σχέσεων θα θυμώσει που του απαγορεύεις να επικοινωνήσει μαζί σου, να ενδυναμωθεί με κάτι που συμβαίνει σε εσένα και επηρεάζει το οικογενειακό σας σύστημα. Κάτι, που θα έρθει, θα το αντέξετε και θα προχωρήσετε.
Δεν είσαι ειλικρινής και το ψέμα, θυμώνει τους άλλους.
Ένας Δυνατός ενήλικας που αντέχει να στηρίξει και τον εαυτό και και το παιδί, θα πει
"Είμαι στεναχωρημένη σήμερα. Χαίρομαι που εσύ είσαι χαρούμενος και η χαρά σου θα με βοηθήσει να χαρώ κι εγώ , ξανά. Τώρα χρειάζομαι λίγη ηρεμία ακόμα. Θα φύγει η στεναχώρια σιγά σιγά. Από εσένα χρειάζομαι μόνο μια σφιχτή αγκαλιά. Αυτό αρκεί. Όλα θα πάνε καλά".
#σχέσεις #γονείς #ψυχολογία #παιδοψυχολογία #εφηβεία