30/03/2026
"Εσύ ποιος είσαι οταν δεν σε βλέπει το παιδί σου;"
Το πρωί στο αυτοκίνητο είμαστε υπέροχοι.
Τραγουδάμε.
Γελάμε.
Δείχνουμε στα παιδιά μας τον κόσμο όπως θέλουμε να είναι.
«Κοίτα τα λουλούδια.»
«Να είσαι ευγενικός.»
«Να σέβεσαι τους άλλους.»
Και μετά τα αφήνουμε στο σχολείο…
και γινόμαστε αυτοί που τους λέμε να μην γίνουν.
Τρέχουμε.
Κορνάρουμε.
Παραβιάζουμε τον ΚΟΚ.
Πετάμε σκουπίδια από το παράθυρο.
Μιλάμε άσχημα.
Πιέζουμε.
Αυθαιρετούμε.
Προσπερνάμε τον σεβασμό σαν να είναι εμπόδιο.
Στη δουλειά;
Λιγότερη υπομονή.
Περισσότερος εγωισμός.
Λιγότερη ενσυναίσθηση.
Περισσότερο «να τελειώνουμε».
Και μετά το απόγευμα επιστρέφουμε…
και συνεχίζουμε να διδάσκουμε αξίες.
Αλήθεια τώρα;
Ως παιδίατρος το βλέπω καθημερινά.
Ως μητέρα το σκέφτομαι κάθε μέρα:
Τα παιδιά δεν μπερδεύονται.
Εμείς μπερδευόμαστε.
Δεν έχουν ανάγκη από καλύτερα λόγια.
Έχουν ανάγκη από πιο συνεπείς ενήλικες.
Γιατί ο χαρακτήρας δεν χτίζεται στα πέντε λεπτά της διαδρομής.
Χτίζεται στις υπόλοιπες 24 ώρες της ημέρας
Και η αλήθεια είναι απλή — και άβολη:
Δεν έχουμε δύο πρόσωπα.
Έχουμε ένα.
Αυτόν που δείχνουμε όταν δεν μας βλέπουν τα παιδιά μας.
