12/09/2021
20 χρόνια πριν...
Ήταν 10 Σεπτεμβρίου του 2001. Ήμουν αρχηγός σε ένα μικρό γκρουπ ταξιδιωτών, συνολικά πρέπει να ήμασταν 12 άτομα. Η πτήση ήταν πολύ νωρίς το πρωί για Αβάνα με ενδιάμεσο σταθμό το Παρίσι. Φτάσαμε στην Αβάνα το απόγευμα της ίδιας ημέρας λόγω της διαφοράς της ώρας, περάσαμε έλεγχο διαβατηρίων και βίζα, πήραμε τις αποσκευές μας, τις φορτώσαμε στο πλήρως κλιματιζόμενο vanάκι το οποίο μας πήγε στο ξενοδοχείο μας, ένα από τα ωραιότερα και πλέον ιστορικά ξενοδοχεία της Αβάνας, το Nacional de Cuba. Τακτοποιηθήκαμε, κάναμε τη βόλτα μας στην πόλη και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, μετά από μία πραγματικά μεγάλη μέρα, αφού με τη διαφορά της ώρας Ελλάδας και Κούβας είχαν προστεθεί άλλες 7 ώρες στις 24 της ημέρας, σύνολο 31.
Το ταξιδιωτικό γραφείο στο οποίο δούλευα τότε, είχε προγραμματισμένο ένα ακόμα γκρουπ για Κούβα με αναχώρηση 11 Σεπτεμβρίου 2001 και άφιξη στο διεθνές αεροδρόμιο της Αβάνας μέσω Βαρκελώνης.
Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου, το δικό μου γκρουπ ξύπνησε χαλαρά, άνετα και ξεκούραστα με θέα τη Malecon, την παραλιακή λεωφόρο της Αβάνας. Πήραμε το πρωινό μας και ξεκινήσαμε την ξενάγηση της πόλης. Επιστρέψαμε το απόγευμα στο ξενοδοχείο.
Εδώ να σημειώσω ότι το θέμα internet είναι ακόμα θέμα ταμπού στην Κούβα, όπως αντίστοιχα και η πληροφόρηση μέσω μέσων μαζικής ενημέρωσης, πολύ δε περισσότερο εν έτει 2001 που το διαδίκτυο ήταν στα σπάργανα. Όσοι, όμως, διαμένουν σε ξενοδοχεία, έχουν πρόσβαση σε κάποια διεθνή κανάλια. Προσωπικά, σπανίως ανοίγω τηλεόραση όταν ταξιδεύω, καθώς τη θεωρώ απίστευτη σπατάλη χρόνου, πολύ δε περισσότερο όταν συνοδεύω γκρουπ.
Το βράδυ, το γκρουπ της 11ης Σεπτεμβρίου, αυτό που θα ερχόταν μέσω Βαρκελώνης, δεν είχε φτάσει. Δεν είχαμε καμία ενημέρωση για το πού βρίσκονται ή τί μπορεί να έχει συμβεί. Καθώς την επόμενη μέρα είχαμε ολοήμερη εκδρομή στην κοιλάδα Viñales, οπότε και πολύ πρωινό ξύπνημα, δεν μπορούσα να περιμένω την αρχηγό και το γκρουπ της, οπότε πήγα για ύπνο. Το επόμενο πρωί βρήκα μήνυμά της να μην ανησυχώ, ότι έφτασαν και ότι θα τα πούμε από κοντά. Ηρέμησα αφού έμαθα ότι έφτασαν και είναι καλά και ξεκινήσαμε με το γκρουπ για την εκδρομή μας.
Στη διαδρομή της επιστροφής προς Αβάνα, με πλησιάζει πελάτης και μου λέει «Έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι!!!»… Ακολούθησε σύγχυση στο μυαλό μου… Ποιοι δίδυμοι πύργοι, σκέφτηκα.. Το δε ξενοδοχείο που μέναμε έχει δύο, ας πούμε, πυργίσκους, στην οροφή του.. Τί μου λέει ο πελάτης, ποιοι δίδυμοι πύργοι.. Ρώτησα τον πελάτη τί συνέβη, σε τί αναφέρεται.. Μου απάντησε λέγοντάς μου ότι δύο αεροπλάνα καρφώθηκαν στο World Trade Center στη Νέα Υόρκη, ότι πηδούσαν άνθρωποι από τα παράθυρα των ουρανοξυστών για να σωθούν, ότι κατέρρευσαν τόνοι μετάλλων.. Ασύλληπτες περιγραφές που όμως το μυαλό μου αρνείτο να τις κάνει εικόνες..
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο βρήκα την αρχηγό του άλλου γκρουπ. Ήταν σοκαρισμένη, παρέπαιε, πραγματικά. Μου είπε ότι έφτασαν Βαρκελώνη χωρίς πρόβλημα και στην ανταπόκριση για Αβάνα, καθηλώθηκε το αεροπλάνο – και φυσικά όχι μόνο αυτό το αεροπλάνο, αφού απαγορεύτηκαν όλες οι πτήσεις παγκοσμίως. Μου είπε ότι τους κρατούσαν στο αεροπλάνο χωρίς φαγητό ή νερό, χωρίς να τους λένε τί συμβαίνει. Μου είπε ότι τους είχαν για ώρες έτσι, χωρίς να τους αφήσουν να σηκωθούν να ξεμουδιάσουν, χωρίς να μπορούν να κουνηθούν. Μου είπε ότι ήταν αποκλεισμένοι χωρίς να γνωρίζουν τί έχει συμβεί και χωρίς να γνωρίζουν αν και πότε θα απογειωθούν και για πού, Αβάνα, Αθήνα ή ακόμα και σε κάποια άλλη πόλη.. Κάποια στιγμή, μετά από περίπου 8-9 ώρες, δόθηκε άδεια και το αεροπλάνο απογειώθηκε.
Για μία μέρα διαφορά θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση της, να είναι το δικό μου γκρουπ αποκλεισμένο σε οικονομική θέση αεροπλάνου για υπερατλαντική πτήση.. Αυτή η μία ημέρα διαφορά στην αναχώρηση, έκανε τεράστια διαφορά στο πώς περάσαμε εμείς και πώς πέρασε εκείνο το γκρουπ. Εμείς περάσαμε υπέροχα, ο κόσμος ευχαριστήθηκε το ταξίδι και διασκέδασε, σε αντίθεση με το άλλο γκρουπ που ήταν μόνιμα μαγκωμένοι όταν τύχαινε να συναντηθούμε, και οι οποίοι με δυσκολία χαμογελούσαν..
Έτσι λοιπόν πέρασαν περίπου 12 ημέρες, μέχρι την επιστροφή μας. Εκεί, τότε, καταλάβαμε, ή τουλάχιστον πήραμε μία γεύση, για το πώς ίσως ένιωσαν οι άνθρωποι του δεύτερου γκρουπ που περίμεναν καθηλωμένοι στο έδαφος να απογειωθούν, μέσα σε ένα τυφλό φόβο για το τί συνέβη, τί συμβαίνει και τί θα τους συμβεί. Αντίστοιχα νιώθαμε κι εμείς φόβο για το τί θα μπορούσε να μας συμβεί, ευχόμενοι να φτάσουμε ασφαλείς στο Παρίσι σε πρώτη φάση και στην Αθήνα στη συνέχεια. Όσο ήμασταν στην πτήση Αβάνα Παρίσι, υπήρχε ένας αδιόρατος φόβος, μία κεκαλυμμένη ανησυχία, μην τυχόν και συμβεί το οτιδήποτε που δεν θα μας επέτρεπε να γυρίσουμε σπίτι μας, να αγκαλιάσουμε τους ανθρώπους μας και να συνεχίσουμε να ζούμε.. Η πτήση Παρίσι Αθήνα ήταν καλύτερη, “it felt like home” καθώς ταξιδεύαμε με την Ολυμπιακή, μας είπαν «Καλησπέρα» και όχι “bonjour” μπαίνοντας στο αεροπλάνο, ήταν η αίσθηση ασφάλειας και ανακούφισης ότι πλησιάζουμε σπίτι.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, κανείς νομίζω, τί επιπτώσεις θα είχε στον κόσμο και στον μικρόκοσμο του καθενός μας η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Πόσο θα άλλαζαν τα πάντα, πόσο θα άλλαζε ο κόσμος. Είκοσι χρόνια πριν και ήταν όλα τόσο διαφορετικά. Κι έπειτα συνέβη αυτό, μία επίθεση που δεν συλλαμβάνει ανθρώπινος νους και η οποία στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες αθώους ανθρώπους, μία επίθεση που έμελλε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας για πάντα. Είκοσι χρόνια μετά από το συμβάν και είναι σα να ζούμε σε έναν άλλο πλανήτη.
Η τρομοκρατία είναι ακριβώς αυτό που λένε οι λέξεις, το κράτος τρόμου. Να προκαλείται φόβος, τρόμος τυφλός, να φοβάται κάποιος ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα, η ίδια του η ζωή.
Παρά τη διαφορετικότητα των ανθρώπων, παρά τις διαφορετικές πεποιθήσεις, πολιτικές, θρησκευτικές ή άλλες, παρά το διαφορετικό υπόβαθρο, αν κάπου μπορούμε να βοηθήσουμε, να κάνουμε καλό, να χαρίσουμε ένα χαμόγελο, ας το κάνουμε. Κάθε μικρή πράξη που ίσως θεωρούμε απλή ή και ανούσια, αν κλιμακωθεί θα έχει αποτέλεσμα. Ας φροντίσουμε κι εμείς για τη ζωή μας και τους ανθρώπους γύρω μας. Ας δίνουμε αγάπη, ας προσφέρουμε ό,τι και όσο μπορούμε.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι είμαστε όλοι άνθρωποι και μπορούμε να ζούμε σε έναν καλύτερο κόσμο ή, αν μη τι άλλο, να προσπαθούμε για αυτό.
#911
