12/04/2026
Ιδού λοιπόν, ξανά, μια σπίθα φως και το σκοτάδι σκορπίζεται. Το μονοπάτι ξεφέγγει. Και όλα σα να μοιάζουν πιο κατανοητά, πιο υποφερτά, πιο οικεία.
Και με τί; Δυο κουβέντες σε άλλους ρυθμούς, ένα τραπέζι με λίγα καλά, μοιρασμένα. Ευχές από και προς ανθρώπους που κατέχουν εδάφιο στην καρδιά μας.
Αυτό είναι το ευαγγέλιο ετούτης δω ημέρας.
Πως το κακό πάντα θα μοιάζει να νικά, εντός και ανάμεσά μας. Το καλό δε πάντα θα έχει τον τελευταίο Λόγο. Φτάνει να το τιμάμε ως φίλεμα και προσάναμμα.
Η ασθένεια του φόβου μέσα στον καθένα μας είναι η μόνη διαχρονική πηγή πληγών στον κόσμο.
Γιατί κανένας φόβος δεν μένει απλά φόβος. Παρά οργή, αποφυγή, παράλυση ή φιλοδουλεία γίνεται.
Μόνη Θεραπεία μας η εστία. Είτε όταν από νέα γνώση φωτίζεται, είτε από φιλόξενη γειτονία ζεσταίνεται.
Αναθαρρείτε αγαπητοί μου φίλοι συνοδοιπόροι.
Η ζωή είναι αγάπη. Και προκειμένου να την γευόμαστε αναστάσιμη πρέπει να μην λησμονούμε να την ποτίζουμε αλήθεια.
Καλή συμπόρευση, Καλή συνανάσταση