24/04/2026
Τα «μου» που σκοτώνουν.
Η πρόσφατη επικαιρότητα μας φέρνει για άλλη μια φορά αντιμέτωπους με την πιο σκληρή έκφανση της έμφυλης βίας: τη γυναικοκτονία.
Πίσω από κάθε τέτοια τραγωδία, κρύβεται συχνά μια κοινή, τοξική ρίζα. Είναι η κτητική αντωνυμία «μου».
«Γυναίκα μου», «Κορίτσι μου», «Δική μου».
Στην καθημερινότητα, αυτές οι λέξεις μπορεί να ακούγονται ως εκφράσεις στοργής.
Όταν όμως χρησιμοποιούνται για να ορίσουν την κατοχή αντί για τη σχέση, γίνονται το θεμέλιο μιας επικίνδυνης κουλτούρας. Μιας κουλτούρας που θεωρεί τη γυναίκα αντικείμενο, ιδιοκτησία και προέκταση της βούλησης του άλλου.
Ως επαγγελματίες, ως πολίτες και ως μέλη της κοινωνίας, έχουμε ευθύνη:
Η υπερβολική ζήλια και ο έλεγχος δεν είναι «πάθος», είναι περιορισμός της ελευθερίας.
Δεν πρόκειται για «εγκλήματα πάθους». Πρόκειται για εγκλήματα ελέγχου και εξουσίας.
Και φυσικά, ότι η δημιουργία ενός ασφαλούς εργασιακού και κοινωνικού περιβάλλοντος, όπου μια γυναίκα μπορεί να μιλήσει χωρίς φόβο, είναι ζήτημα ζωής.
Η βία δεν ξεκινάει με την οπλισμένη χειρονομία, αλλά με την πεποίθηση ότι κάποιος μας «ανήκει».
Ας αφαιρέσουμε την κτητικότητα από την αγάπη και ας την αντικαταστήσουμε με τον σεβασμό στην αυτονομία.
Καμία γυναίκα δεν είναι κτήμα κανενός.
#ΣτέλλαΜαστροδούκα
#Γυναικοκτονία
#ΈμφυληΒία
#ΑνθρώπιναΔικαιώματα #ΚοινωνικήΕυθύνη