https://www.theanomakarouna.gr/

Θεανώ Μακαρούνα • Χώρος Συμβουλευτικής & Συστημικής Ψυχοθεραπείας, Ριζάρη 17, Athens (2026)

24/02/2026

Ελπίζουμε κάποτε, όταν τα παιδιά μας μεγαλώσουν, να θέλουν ακόμη να έρχονται κοντά μας. Όχι επειδή πρέπει. Όχι από ενοχή. Όχι επειδή «είναι υποχρεωμένα». Αλλά επειδή η παρουσία μας θα τους θυμίζει σπίτι. Επειδή δίπλα μας το νευρικό τους σύστημα θα ηρεμεί. Επειδή θα νιώθουν ασφάλεια.

Δεν χρειαζόμαστε την τελειότητα για να συμβεί αυτό. Χρειαζόμαστε σταθερότητα. Χρειαζόμαστε διαθεσιμότητα. Χρειαζόμαστε τη διάθεση να ακούμε χωρίς να διορθώνουμε αμέσως, να αντέχουμε χωρίς να πανικοβαλλόμαστε, να αγαπάμε χωρίς να αποσύρουμε τη σύνδεση όταν η συμπεριφορά δυσκολεύει. Τα παιδιά δεν θυμούνται αν κάναμε τα πάντα σωστά. Θυμούνται αν ένιωθαν ασφαλή. Θυμούνται αν είχαν πού να επιστρέψουν.

Η βαθιά επιθυμία κάθε παιδιού είναι να έχει μια «ασφαλή βάση» και ένα «ασφαλές λιμάνι». Ένα πρόσωπο στο οποίο μπορεί να ακουμπήσει όταν ο κόσμος γίνεται «δύσκολος». Όταν ένα παιδί νιώθει ότι η αγάπη δεν εξαρτάται από την επίδοσή του, τότε εσωτερικεύει μια σταθερή αίσθηση αξίας. Και αυτή η εσωτερική ασφάλεια το ακολουθεί στην ενήλικη ζωή.

Αγαπάμε μέσα στα ξεσπάσματα, στις αποστάσεις, στα λάθη. Αγαπάμε όταν είναι τρυφερά και όταν είναι θυμωμένα. Αγαπάμε όταν απομακρύνονται για να βρουν τον εαυτό τους. Και όσο η αγάπη μας παραμένει σταθερή .. όχι τέλεια, αλλά σταθερή, τόσο γινόμαστε το μέρος όπου μπορούν να νιώθουν ζεστασιά ..

Ίσως τελικά αυτό να είναι ο στόχος. Όχι να μας χρειάζονται για πάντα. Αλλά να θέλουν να επιστρέφουν. Όχι επειδή δεν μπορούν χωρίς εμάς, αλλά επειδή περνάμε όμορφα παρέα! Εκεί που εξερευνούν το κόσμο τους κ μπορούν ελεύθερα να τον μοιράζονται .. Και αυτό χτίζεται καθημερινά. Στον τρόπο που τα ακούμε , που τα κοιτάμε. Στον τρόπο που τα αγγίζουμε. Στον τρόπο που λέμε «είμαι εδώ» και σε καμαρώνω καθώς δυναμώνουν τα φτερά σου ! . #ψυχοθεραπεία #γονείς #παιδιά #ψυχολογία

21/02/2026

Η ψυχοθεραπεία είναι, πρώτα απ’ όλα, μια σχέση.
Ένας σταθερός, αξιόπιστος δεσμός όπου μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να κριθούμε, να νιώσουμε χωρίς να ντραπούμε, να υπάρξουμε χωρίς να απολογηθούμε.

Για να σταθούμε και να κοιτάξουμε κατάματα την ιστορία μας χρειάζεται θάρρος & το θάρρος γεννιέται μέσα στην ασφάλεια.
Όταν βιώνουμε αυτή την ασφάλεια,
κάτι πολύ ουσιαστικό συμβαίνει και σε βιολογικό επίπεδο.
Το νευρικό μας σύστημα σταματά να βρίσκεται σε διαρκή επιφυλακή. Ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί μόνο για επιβίωση και ανοίγεται η δυνατότητα της σύνδεσης.

Τότε μπορούμε να δούμε καθαρότερα το πώς οι πρώτοι μας δεσμοί διαμόρφωσαν το «χάρτη» που δημιουργήσαμε για να κατανοούμε τον εαυτό μας,τους ανθρώπους και τη ζωή ..
Πώς οι εμπειρίες των δυσκολιών μας εγγράφηκαν στο σώμα μας..Πώς οι τρόποι που σήμερα μας δυσκολεύουν, κάποτε μας προστάτευσαν. Η θεραπεία δεν έρχεται να ακυρώσει αυτούς τους τρόπους, έρχεται να τους κατανοήσει.
Και μέσα από αυτή την κατανόηση, να εμπλουτίσουμε την οπτική μας και να διευρύνουμε τις επιλογές μας.

Δεν αλλάζουμε επειδή πρέπει.
Δεν αλλάζουμε επειδή μας το ζητούν οι άλλοι.
Αλλάζουμε όταν κάτι μέσα μας είναι έτοιμο.
Όταν η επιθυμία για μια πιο αυθεντική στάση προς τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε, γίνεται πιο δυνατή από τον φόβο.

Ίσως, τελικά, η θεραπεία να είναι αυτή η ήσυχη μετακίνηση που μας επιτρέπει να καθίσουμε δίπλα στην ιστορία μας και να την διερευνήσουμε με τρυφερότητα, ως τη δική μας πολύτιμη διαδρομή ...να αναγνωρίσουμε την ευφυΐα της επιβίωσής μας,
και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ζήσει με περισσότερη επίγνωση και περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό μας και τους αγαπημένους άλλους.

Ολα αυτά έχουν τα θεμέλια τους στο σεβασμό της μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου,
Στη δέσμευση της επιστημονικής ευθύνης, και στη βαθιά πίστη της θεραπευτικής δύναμης της σχέσης.

19/02/2026

Ο χωρισμός έρχεται & τελειώνει τη συντροφική σχέση, όχι όμως και τη γονεϊκότητα. Εκεί ξεκινά μια απαιτητική διαδρομή, όπου δύο ενήλικες καλούνται να φροντίσουν όχι μόνο τα δικά τους συναισθήματα για το χωρισμό αλλά και τον κοινό χώρο ασφάλειας του παιδιού τους.

Συχνά ακούγονται φράσεις όπως «εγώ βάζω όρια, εκείνος τα χαλάει» ή «εκείνη είναι υπερβολική, εγώ είμαι ο λογικός». Πίσω από αυτές τις φράσεις υπάρχει ανάγκη για δικαίωση. Όμως το παιδί δεν αναζητά δικαίωση, αναζητά χώρο για να αγαπά και τους δύο χωρίς να νιώθει ότι προδίδει κανέναν.

Ενα παιδί κάθε Κυριακή βράδυ πονούσε τη κοιλιά του πριν αλλάξει σπίτι. Οι εξετάσεις ήταν καθαρές. Στη συνεδρία ψιθύρισε: «αν πω ότι πέρασα ωραία στον μπαμπά, η μαμά στενοχωριέται». Εκεί φάνηκε ο σιωπηλός διχασμός του. Όταν ο ένας γονέας μειώνει τον άλλον, το παιδί νιώθει πως ένα κομμάτι του ίδιου του εαυτού του δεν χωρά. Και το μικρό του σώμα κρατά την ένταση που δεν μπορεί να πει με λόγια.

Όταν η γονεϊκή συμμαχία αποδυναμώνεται, κάποια παιδιά γίνονται «ώριμα», διαμεσολαβούν, προσπαθούν να ισορροπήσουν τα πράγματα. Φαίνονται δυνατά, αλλά μέσα τους κουβαλούν άγχος και υπερευθύνη. Δεν είναι η αλλαγή των σπιτιών που τα πληγώνει περισσότερο, είναι η απουσία ενός σταθερού, ήρεμου «εμείς» που να τα περιβάλλει.

Ο πρώην σύντροφος γίνεται εύκολα «αντίπαλος» και η γονεικοτητα πεδίο μάχης. Είναι σημαντικό να μπορέσει να υπάρξει διάκριση ανάμεσα στις προσωπικές συγκρούσεις που αφορούν το ζευγάρι και την ιστορία του και στο ρόλο τους ως γονεις . Παρά τις προσωπικές ρήξεις, η ουσία είναι να βρούμε το τρόπο να σταθούμε δίπλα-δίπλα ως γονείς. Η συν-γονεϊκότητα δεν απαιτεί συμφωνία σε όλα, απαιτεί σεβασμό, όρια και την απόφαση να προστατεύσουμε τη σχέση του παιδιού με τον άλλον γονέα.

Είναι καθοριστική η παρουσία δύο ενήλικων που, ακόμη και χωριστά, λένε με τη στάση τους στο παιδί τους : «Είσαι ελεύθερο να αγαπάς και τους δύο. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις».

Συν-γονεϊκότητα σημαίνει λειτουργική συνεργασία!

18/02/2026

Ζούμε στην πιο «συνδεδεμένη» εποχή της ιστορίας μας. Μπορούμε να μιλάμε όλη μέρα, να στέλνουμε μηνύματα σε δευτερόλεπτα, να γνωρίζουμε τι κάνει ο άλλος σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. Κι όμως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι περιγράφουν τη μοναξιά !

«Μιλάμε όλη μέρα με μηνύματα. Κι όμως, όταν βρισκόμαστε, νιώθω απόσταση». Δεν λείπει η επικοινωνία. Λείπει το βλέμμα. Η μικρή παύση που λέει «σε ακούω».

Όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση διαρκούς ψηφιακής διέγερσης .. ειδοποιήσεις, εναλλαγή εικόνων, σύγκριση, ταχύτητα , το συμπαθητικό μας σύστημα ενεργοποιείται. Ο εγκέφαλος λειτουργεί σε εγρήγορση . Σε αυτή την κατάσταση, δυσκολευόμαστε να συγχρονιστούμε με τον άλλον, να διαβάσουμε μικροεκφράσεις, να αντέξουμε τη σιωπή, να μείνουμε με ένα συναίσθημα χωρίς να το διακόψουμε.

Ένα παιδί δεν ηρεμεί επειδή του στέλνουμε μήνυμα ότι το αγαπάμε. Ηρεμεί όταν το νευρικό μας σύστημα συναντά το δικό του. Το ίδιο ισχύει και στις ενήλικες σχέσεις.

Ας φανταστούμε ένα παράδειγμα. Ένα ζευγάρι κάθεται στον καναπέ το βράδυ. Και οι δύο κουρασμένοι. Ο ένας σκρολάρει στο κινητό. Ο άλλος κοιτάζει ειδήσεις. «Είμαστε μαζί», λένε. Όταν όμως εκείνη ψιθυρίζει «σήμερα δυσκολεύτηκα», εκείνος απαντά χωρίς να σηκώσει το βλέμμα: «Ναι, κι εγώ». Η κουβέντα τελειώνει εκεί. Κανείς δεν ήθελε να αγνοήσει τον άλλον. Αλλά δεν υπήρξε συναισθηματική συνάντηση.

Όταν είμαι με τον άλλον, είμαι πραγματικά εκεί ; Μπορώ να αφήσω για λίγο την οθόνη; Να αντέξω πέντε λεπτά παρουσίας;

Σε έναν κόσμο που μας θέλει συνεχώς online, η πιο επαναστατική πράξη μπορεί να είναι απλή: να είμαι εδώ για λίγο με εσένα και εσύ με μένα, χωρίς τις οθόνες μας αγκαλιά ..

Θεανώ Μακαρούνα
Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια (ΕΛΕΣΥΘ/Ε.Α.Ρ.)

10/10/2025

..Κι ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη ουσία της ψυχικής υγείας
να βρίσκουμε ανθρώπους, τόπους και στιγμές όπου δεν χρειάζεται να εξηγούμε ποιοι είμαστε για να γίνουμε αποδεκτοί.
Να μπορούμε να αναπνέουμε μέσα σε σχέσεις που μας “καταλαβαίνουν”, χωρίς να χρειάζεται να υπερπροσπαθούμε.

Η ψυχική υγεία δεν είναι απλώς η απουσία πόνου ή η ηρεμία
είναι η αίσθηση ότι κάπου ανήκουμε, ότι μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να φοβόμαστε πως θα παρεξηγηθούμε.
Είναι το δικαίωμά μας να μιλάμε τη γλώσσα της ψυχής μας και να μας ακούν.

Ας θυμόμαστε σήμερα ότι η φροντίδα της ψυχής μας ξεκινά από τη σύνδεση: με τον εαυτό μας, με την αλήθεια μας και με τους άλλους.
Κι αν δεν έχουμε ακόμη βρει εκείνους που «μιλούν τη γλώσσα μας», ας ξεκινήσουμε μαθαίνοντας πρώτα εμεις να μιλάμε στον εαυτό μας με καλοσύνη, σεβασμό, φροντίδα και αποδοχή.

10.10.25 Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας

Θεανώ Μακαρούνα
| Συστημική Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια- Μέλος ΕΛΕΣΥΘ/ΕΑΡ |

📍Ριζάρη 17, Αθήνα
📞6946640783

03/09/2025

Μια αγκαλιά δεν είναι ποτέ μόνο μια κίνηση του σώματος. Είναι ένα αθόρυβο μήνυμα που ταξιδεύει βαθιά στον ψυχισμό, ένας ψίθυρος που λέει: «Είσαι ασφαλής. Είσαι εδώ, είμαι εδώ».
Η έννοια της «ασφαλούς βάσης», που πρώτα μαθαίνουμε ως παιδιά, είναι η σταθερή παρουσία που μας δίνει το θάρρος να εξερευνήσουμε τον κόσμο. Είναι το χέρι της μητέρας που κρατά το δικό μας, η φωνή του πατέρα που μας καθησυχάζει, το χαμόγελο που μας λέει ότι μπορούμε να πέσουμε και να σηκωθούμε ξανά. Στην ενήλικη ζωή, οι αγκαλιές γίνονται αυτό το καταφύγιο. Μας υπενθυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι στις καταιγίδες μας, ότι υπάρχει ένας τόπος ζεστασιάς που μας περιμένει, έτοιμος να μας αγκαλιάσει με αποδοχή και τρυφερότητα ότι κ αν συμβεί !
Όταν τα χέρια μας ενώνονται σε μια αγκαλιά, το σώμα μας ανταποκρίνεται με έναν αρχαίο, σχεδόν μαγικό τρόπο. Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, ο φύλακας της ηρεμίας μας, ενεργοποιείται, σαν να λέει στο σώμα μας: «Μπορείς να αναπνεύσεις. Μπορείς να χαλαρώσεις». Η οξυτοκίνη, η ορμόνη της σύνδεσης και της αγάπης, πλημμυρίζει το αίμα μας, μειώνοντας την κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες. Αυτή η βιοχημική αλχημεία μας δίνει το σήμα ότι είμαστε ασφαλείς, ότι ο κόσμος, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, είναι ένα πιο φιλόξενο μέρος.

#ψυχολογία #ψυχοθεραπεία #ψυχικήυγεία #ευεξία #σύνδεση #αγκαλιά #ασφαλήςβάση #σχέσεις #αυτοφροντίδα #ανθεκτικότητα #συναισθηματικήασφάλεια
#ΘεανώΜακαρούνα

11/08/2025

Το καλοκαίρι έχει έναν δικό του ρυθμό. Οι μέρες μεγαλώνουν, το φως γλυκαίνει και ο ήχος των κυμάτων γίνεται ο καμβάς για τις σκέψεις μας
Είναι η εποχή που το σώμα και το μυαλό μας δέχονται μια διαφορετική πρόσκληση: να επιβραδύνουμε,να αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει πιο απαλά,να ακούσουμε τι πραγματικά έχουμε και ίσως τι μας λείπει.

Πολλοί άνθρωποι, όταν έρχεται αυτή η εποχή, νιώθουν ότι “πρέπει” να χαρούν, να γεμίσουν στιγμές, να δημιουργήσουν αναμνήσεις που να μοιάζουν βγαλμένες από καρτ-ποστάλ. Αυτή η πίεση μπορεί να φέρει άγχος, ακόμη και απογοήτευση, αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με την προσδοκία. Άλλοι πάλι νιώθουν μοναξιά,ειδικά όταν οι εικόνες γύρω τους στις παραλίες,στις διακοπές, στα κοινωνικά δίκτυα μοιάζουν να τους υπενθυμίζουν τι δεν έχουν. Μερικοί αισθάνονται την ανάγκη να κρύψουν τη θλίψη τους πίσω από ένα χαμόγελο,να φαίνονται πιο ευτυχισμένοι απ’ όσο είναι,γιατί φοβούνται ότι αλλιώς θα “χαλάσουν” την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα.

Όμως, το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να είναι ένας αγώνας να αποδείξουμε πόσο καλά περνάμε.
Μπορεί να είναι ένας προσωπικός χρόνος, που τον διαμορφώνουμε σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες και ρυθμούς. Μπορεί να είναι η στιγμή να αφουγκραστούμε τις πραγματικές μας επιθυμίες και να αποδεχτούμε το πού βρισκόμαστε τώρα,χωρίς να συγκρινόμαστε με τους άλλους.

Αν το επιλέξουμε συνειδητά, το καλοκαίρι γίνεται μια περίοδος εσωτερικής ανασύνθεσης:
με το σώμα μας, παρατηρώντας πότε χρειάζεται ξεκούραση και πότε κίνηση
με τον εαυτό μας, αναγνωρίζοντας συναισθήματα που ίσως μέσα στον χειμώνα κρύφτηκαν κάτω από υποχρεώσεις,
με τους σημαντικούς μας ανθρώπους, δημιουργώντας μικρές αυθεντικές στιγμές επαφής, είτε αυτές γίνονται σε ένα νησί, είτε σε μια βεράντα με θέα το ηλιοβασίλεμα ή οπουδήποτε.

Το καλοκαίρι, στην ουσία του, δεν είναι απλώς μια εποχή.
Είναι μια υπενθύμιση ότι έχουμε δικαίωμα να βρούμε τον παλμό μας ξανά. Να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας και να αφήσουμε τον εαυτό μας να αναπνεύσει χωρίς το φίλτρο των “πρέπει”.
Κι ίσως τότε ανακαλύψουμε ότι η μεγαλύτερη “ξεκούραση” δεν είναι ένας προορισμός στον χάρτη, αλλά η στιγμή που σταματάμε, κοιτάμε γύρω μας και νιώθουμε ότι είμαστε ακριβώς εκεί που χρειαζόμαστε να είμαστε.

03/08/2025

Την “ωριμότητα” συνήθως τη συνδέουμε με σοβαρότητα, έλεγχο, ευθύνη. Με το να κρατιέσαι, να τα καταφέρνεις, να μη γίνεσαι “βάρος”.
Αλλά η συναισθηματική ωριμότητα, είναι κάτι πολύ πιο απαλό, κάτι πιο αληθινό, πιο βαθιά ανθρώπινο.

Να ωριμάζω συναισθηματικά σημαίνει πρώτα απ’ όλα να μαθαίνω να είμαι με εμένα. Όχι να με διορθώνω διαρκώς. Ούτε να με κρίνω κάθε φορά που δυσκολεύομαι, αλλά να μπορώ να σταθώ δίπλα μου στο φως και το σκοτάδι μου..

Να ωριμάζω σημαίνει να αναγνωρίζω τα συναισθήματά μου, να τα ακούω χωρίς να φοβάμαι τι θα πουν για μένα.
Να μην τρομάζω με τον θυμό μου, να μην ντρέπομαι για τη θλίψη μου,
να μην κρύβω τη χαρά μου.
Να ξέρω πως δεν είναι τα συναισθήματα το πρόβλημα αλλά το ότι δεν έμαθα πώς να υπάρχω μαζί τους χωρίς να με λυγίζουν.

Σημαίνει να μπορώ να πω:
“Αυτό με πονάει.”, “Χρειάζομαι χώρο.” , “Δεν θέλω να είμαι μόνος/μόνη μ’ αυτό.” Χωρίς να φοβάμαι ότι θα απορριφθώ για την αλήθεια μου.

Σημαίνει να έχω επίγνωση:
των πληγών που κουβαλώ, των μηχανισμών που με προστατεύουν, των ρόλων που παίζω για να νιώθω αποδεκτός/ή. Και να μπορώ, έστω και λίγο κάθε φορά, να ξεχωρίζω το χθες απ’ το σήμερα.
Να μη μιλούν μονάχα οι πληγωμένες πλευρές μέσα μου κάθε φορά που μια σχέση με δοκιμάζει.

Σημαίνει να ξέρω πότε να μείνω και πότε να φύγω. Πότε να αντέξω και πότε να φροντίσω. Πότε να σιωπήσω και πότε να μιλήσω.

Και πάνω απ’ όλα, σημαίνει να μαθαίνω να συνδέομαι χωρίς να χάνομαι. Να μπορώ να είμαι “μαζί” χωρίς να ακυρώνομαι. Να αντέχω τη διαφωνία, την απογοήτευση, την τρυφερότητα. Να μη φεύγω κάθε φορά που κάτι γίνεται δύσκολο.Ή να μπορώ να φύγω, όταν πληγώνομαι επαναλαμβανόμενα.

Η συναισθηματική ωριμότητα δεν έχει να κάνει με την τελειότητα, αλλά με τη διάθεση να μένω παρούσα μέσα στην ατέλεια, τη δική μου και των άλλων. Χρειάζεται ασφάλεια.
Χρειάζεται σχέση. Κάποιον να μείνει, όταν εγώ συνήθιζα να φεύγω. Κάποιον να αντέξει αυτό που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω. Κάποιον να μου δείξει, μέσα από την εμπειρία, ότι δεν είναι επικίνδυνο να νιώθεις. Η ωριμότητα δεν είναι κατάσταση. Είναι πορεία. Κάθε φορά που ρυθμίζεις τον εαυτό σου μέσα στη σχέση μεγαλώνεις.

Καλή Αυγουστιάτικη Κυριακή 🤍

31/07/2025

Πόσες φορές δεν νιώσαμε τον θυμό να φουντώνει μέσα μας…
Για τα λόγια που δεν ειπώθηκαν.
Για τις πράξεις που μας πλήγωσαν.
Για τη σιωπή εκεί που χρειαζόμασταν αγκαλιά.

Ο θυμός είναι ανθρώπινος. Είναι φυσιολογικός.
Μας προστατεύει. Μας κινητοποιεί.
Αλλά καμιά φορά, γίνεται και παγίδα.
Μας κλείνει σε ερμηνείες. Σε απόλυτα συμπεράσματα. Σε ρόλους: «Εγώ ο πληγωμένος, εσύ ο κακός.»

Κι όμως, υπάρχει ένα άλλο μονοπάτι.

Κι αν αντί να θυμώσουμε… προσπαθούσαμε να καταλάβουμε;

Όχι για να δικαιολογήσουμε.
Αλλά για να διευρύνουμε το βλέμμα μας.
Για να αναρωτηθούμε:
Τι άραγε κουβαλάει αυτός ο άνθρωπος και φέρεται έτσι;
Ποιο κομμάτι του προσπαθεί να προστατεύσει;
Τι ειναι αυτο που τον εμποδιζει να συνδεθεί διαφορετικά;

Ίσως ο άλλος δεν είναι κακός. Είναι πληγωμένος.
Ίσως δεν είναι αδιάφορος. Είναι φοβισμένος.
Ίσως δεν είναι σκληρός. Είναι παγωμένος εδώ και χρόνια, γιατί δεν έμαθε αλλιώς.

Αν μπορούσαμε να δούμε την ιστορία πίσω από τη συμπεριφορά…
Ίσως ο θυμός να μαλάκωνε.
Ίσως να γεννιόταν λίγη κατανόηση. Λίγη ενσυναίσθηση. Λίγη επιείκεια.

Όχι πάντα για να συνεχίσουμε τη σχέση.
Μερικές φορές για να παρουμε την αποφαση της αποστασης.
Αλλά ακόμα κι εκεί, μπορούμε να φύγουμε με επίγνωση.

Γιατί η κατανόηση δεν είναι αδυναμία.
Είναι πράξη δύναμης.
Είναι η επιλογή να μην πληγωθούμε διπλά: μία φορά από τον άλλον και μία από τον θυμό μας.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πράξη αγάπης:
να βλέπουμε πίσω από τις πράξεις τον άνθρωπο.
Και πίσω από τον άνθρωπο τον πόνο που προσπαθεί να κρύψει.
& το ιδιο να μπορουμε και για τον εαυτο μας! 🤍

26/07/2025

• Το καλό παιδί: Υπάκουο, ήσυχο, πάντα έτοιμο να ικανοποιήσει τις προσδοκίες, αποφεύγοντας κάθε σύγκρουση.
• Ο προστάτης: Αναλαμβάνει να φροντίζει την οικογένεια, βάζοντας τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές του.
• Το σιωπηλό παιδί: Αποτραβιέται, γίνεται αόρατο, χωρίς να ζητά τίποτα, για να αποφύγει την απόρριψη ή την ένταση.
• Ο αντιδραστικός: Εκφράζει την οργή ή την απογοήτευση του σπιτιού, συχνά φέρνοντας πάνω του το βάρος της κατηγορίας.
• Ο διασκεδαστής: Με χιούμορ ή χαοτική συμπεριφορά, αποσπά την προσοχή από τα προβλήματα, φέρνοντας στιγμές ελαφρότητας ή αναταραχής.

Αυτοί είναι κάποιοι απ’ τους ψυχολογικούς ρόλους-στρατηγικές επιβίωσης ενός παιδιού που μαθαίνει να προσαρμόζεται σε ένα οικογενειακό περιβάλλον.

Με τα χρόνια,αυτοί οι «ρόλοι» γίνονται ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας και σχετιζόμαστε με τους άλλους.
• Μια γυναίκα που μεγάλωσε ως το «καλό παιδί», σήμερα δυσκολεύεται να θέσει όρια στη δουλειά της, φοβούμενη ότι αν πει “όχι”, θα απογοητεύσει τους άλλους.
• Ένας άντρας, που ήταν ο προστάτης της οικογένειάς του, βρίσκει τον εαυτό του να έλκεται από σχέσεις όπου πρέπει να “σώσει” τον άλλον, επαναλαμβάνοντας το ρόλο που έμαθε μικρός.
• Ένα έφηβο κορίτσι, που έμεινε σιωπηλή στην παιδική της ηλικία, νιώθει αμηχανία όταν κάποιος της δίνει προσοχή, σαν να μην ξέρει πώς να δεχτεί την αγάπη.

Αν σταθείς για μια στιγμή και ρωτήσεις τον εαυτό σου: “Πώς έμαθα να είμαι αγαπητός για την οικογένειά μου;” Τι απάντηση έρχεται; Εκεί, μέσα σε αυτή την ερώτηση, κρύβεται ο ψυχολογικός σου ρόλος. Κοίταξέ τον με καλοσύνη, χωρίς επίκριση. Και θυμήσου πώς εκείνο το παιδί μέσα σου, κάποτε έκανε το καλύτερο που μπορούσε. Και τώρα, ο ενήλικας που είσαι μπορεί να επιλέξει να ζήσει πιο ελεύθερα. ☺️

#παιδικοίρόλοι #εσωτερικόπαιδί #οικογενειακάμοτίβα #αυτογνωσία #ψυχοεκπαίδευση #προσωπικήανάπτυξη #συναισθηματικήνοημοσύνη #θεραπευτικόταξίδι #συστημικήθεραπεία #ψυχοθεραπεία #μεταμόρφωση #εσωτερικήελευθερία #ΘεανώΜακαρούνα

25/07/2025

Η ασφάλεια δεν είναι ένα νοητικό σχήμα. Είναι ένα αίσθημα που γράφεται στο σώμα, μέσω της επανάληψης μιας σχέσης όπου κάποιος είναι εκεί, δεν φεύγει όταν δυσκολεύεσαι, δεν τρομάζει από το συναίσθημά σου.
Όταν ένα παιδί πλησιάζει τη μητέρα του τρομαγμένο και εκείνη σκύβει στο ύψος του, ανοίγει τα χέρια της και λέει:
«Είμαι εδώ. Είσαι ασφαλής.»
και το λέει με το σώμα της, με τη φωνή της, με το βλέμμα της , τότε το παιδί το πιστεύει. Γιατί το νιώθει.

Η ασφάλεια δεν είναι κάτι που «κερδίζεις» μια φορά. Είναι κάτι που χτίζεται σταδιακά, στις επαναλαμβανόμενες εμπειρίες μιας σχέσης όπου είσαι αποδεκτός, δεν τιμωρείσαι για τα λάθη σου, σου επιτρέπεται να είσαι αυθεντικός.

Εκεί που ο άλλος έχει χώρο να είναι φοβισμένος, θυμωμένος, θλιμμένος, σίγουρος, μπερδεμένος και να μην χάνεται η σύνδεση της σχέσης.

Πού ένιωσες τελευταία φορά ασφάλεια;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες ασφαλής με έναν άνθρωπο όχι επειδή το είπε, αλλά επειδή το ένιωσες;
Ίσως ήταν μια στιγμή που κάποιος σε κοίταξε με καλοσύνη όταν εσύ ντρεπόσουν. Ή που δεν σε πίεσε να μιλήσεις όταν δεν ήθελες. Ή που απλώς κάθισε δίπλα σου και περίμενε… χωρίς να προσπαθήσει να σε διορθώσει.
Αυτή είναι η ασφάλεια.
Και είναι το θεμέλιο για κάθε σχέση, κάθε μεταμόρφωση.

09/07/2025

Όταν μεγαλώνουμε σε περιβάλλοντα όπου τα συναισθήματα δεν έχουν χώρο, σε σπίτια που ευνοούσαν τη λογική, την επίδοση, την ευγένεια αλλά όχι την εξερεύνηση του συναισθηματικού μας κόσμου, μαθαίνουμε σιωπηλά ότι κάποια κομμάτια του εαυτού μας δεν είναι καλοδεχούμενα. Το «πονάω», το «φοβάμαι», το «χρειάζομαι» δεν βρίσκουν ανταπόκριση. Ίσως συναντούν σιωπή, αμηχανία ή και επίπληξη.

Κι έτσι, σιγά σιγά, το άτομο αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια του την εμπειρία. Μαθαίνει πως αυτό που νιώθει είναι υπερβολικό, ανεπιθύμητο ή λάθος. Και για να «ανήκει», αρχίζει να αποκόπτεται από την εσωτερική του αλήθεια.

Ο κόσμος γύρω του χάνει την καθαρότητά του. Οι άνθρωποι παύουν να είναι σταθεροί ή ασφαλείς, και γίνονται αινιγματικοί, επικίνδυνοι ή απρόσιτοι. Οι σχέσεις μπερδεύονται, γιατί δεν έμαθε πώς να αναγνωρίζει, να εκφράζει ή να ρυθμίζει αυτό που νιώθει. Έμαθε, αντί γι’ αυτό, να σκανάρει τους άλλους, να προβλέπει, να προσαρμόζεται, να μη γίνεται βάρος.

Κουβαλά το άγραφο μήνυμα ότι η συναισθηματική του παρουσία είναι απειλή και όχι γέφυρα. Κι έτσι, ίσως η ανάγκη μετατρέπεται σε ντροπή, η ευαλωτότητα σε φόβο, η φυσιολογική θλίψη σε κάτι που πρέπει να καταπιεί σιωπηλά.

Σε τέτοια ψυχικά τοπία, η πραγματικότητα βιώνεται μέσα από παραμορφωτικούς φακούς: μια ματιά μπορεί να εκληφθεί ως απόρριψη, μια σιωπή ως εγκατάλειψη, μια απόσταση ως προσωπική αποτυχία. Για να αγαπηθεί το άτομο, μαθαίνει να εγκαταλείπει τον εαυτό του.

Η θεραπευτική πορεία αρχίζει όταν κάτι μέσα του ή κάποιος απέξω αρχίζει να ψιθυρίζει: «Μήπως δεν είναι λάθος αυτό που νιώθεις;». Όταν μια άλλη παρουσία προσφέρει κάτι νέο: κατανόηση αντί για κριτική, αποδοχή αντί για απόρριψη. Έναν χώρο όπου το συναίσθημα δεν απειλεί, αλλά συνδέει.

Η επιστροφή στον εαυτό είναι μια αργή, τρυφερή κ βαθιά διεργασία. Αφορά την ανάκτηση της εμπιστοσύνης στο ίδιο το βίωμα. Στην εσωτερική μας φωνή. Στην εμπιστοσύνη της εσωτερικής μας πυξίδας 🤍

#ψυχοθεραπεία #συναισθήματα #τραύμα #εσωτερικόπαιδί
#ψυχολογικήυγεία #αυτογνωσία #προσωπικήανάπτυξη #θεραπεία #σχέσεις #ενσυναίσθηση #ψυχολογία #αυτοαποδοχή #ψυχοθεραπεύτρια #θεανώμακαρούνα

Θεανώ Μακαρούνα • Χώρος Συμβουλευτικής & Συστημικής Ψυχοθεραπείας

24/02/2026

21/02/2026

19/02/2026

18/02/2026

10/10/2025

03/09/2025

11/08/2025

03/08/2025

31/07/2025

26/07/2025

25/07/2025

09/07/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Featured

Share

Category