04/04/2026
Υπάρχει μια στιγμή στη διαδρομή της θεραπείας που οι λέξεις στερεύουν.
Τότε που το "γιατί" έχει απαντηθεί - ή ίσως δεν έχει πια σημασία να απαντηθεί - καθώς το σώμα αναζητά πλέον απεγνωσμένα την ανακούφιση.
Είναι η στιγμή που η θεραπεία "κατεβαίνει" από το κεφάλι στα χέρια.
Η πιο ιερή στιγμή απ' όλες.
Είναι η κίνηση που γίνεται χορός, τα απλά υλικά που μεταμορφώνονται σε μια θεραπευτική κρέμα, το άρωμα ενός λαδιού που αγκαλιάζει τρυφερά το δέρμα, το ζύμωμα στην κουζίνα.
Αυτή η ιερή επαφή των χεριών με την ύλη δεν είναι απλώς δημιουργία.
Είναι η γείωση της ψυχής.
Αγαπούσα πάντα τη μαγειρική.
Όταν μπαίνω στην κουζίνα, το μυαλό μου αδειάζει. Χορεύω, τραγουδάω, κάνω συνειδητοποιήσεις, "κατεβάζω" ιδέες, γελάω μόνη μου. Μπλέκω γεύσεις και παραδόσεις από διαφορετικούς πολιτισμούς, περίεργα μπαχαρικά, ιδιαίτερες εντάσεις.
Το 2020, εν μέσω καραντίνας, η χαρά μου ήταν να μαγειρεύω και να ζωγραφίζω. Τότε που τα χέρια μου έπλαθαν ψωμιά, πίτες, πίνακες και διακοσμητικά, χωρίς να γνωρίζω καν πως με γιάτρευαν ήδη.
Μερικά χρόνια αργότερα, ήρθαν στη ζωή μου τα αιθέρια έλαια, οι κρέμες, τα λάδια, ο πηλός και η λίστα μεγαλώνει μέχρι και σήμερα.
Όταν ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, δεν ήμουν ο άνθρωπος που είμαι σήμερα.
Βιαζόμουν, έτρεχα όλη μέρα, δε φρόντιζα το σώμα μου, ξενυχτούσα, έπαιρνα χάπια για να διαχειριστώ τους πόνους μου.
Φοβόμουν τόσο πολύ τον θάνατο, που κατέληγα να φοβάμαι την ίδια τη ζωή.
Όταν όμως επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μαλακώσει, να αγγίξει, να μυρίσει και να δημιουργήσει, τότε η ενέργεια που ήταν εγκλωβισμένη στη σκέψη, απελευθερώνεται μέσα από την πράξη.
Η βαθιά θεραπεία θέλει χρόνο.
Δε θα σου πω ότι είναι εύκολο να περάσεις από τις κρίσεις πανικού στο να γελάς και να παίζεις σα μικρό παιδί.
Όχι.
Αλλά μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι μπορεί να συμβεί.
Δεν ξέρω πότε. Δεν ξέρω πώς.
Δεν ξέρω τι ταιριάζει σε εσένα - αυτό χρειάζεται να το ανακαλύψεις μόνη/ος σου.
Η αλήθεια είναι όμως, πώς όταν η θεραπεία παύει να είναι σκέτη ανάλυση ή θεωρία και γίνει ιερή τελετουργία και βίωμα, μόνο τότε η ψυχή γαληνεύει σε βάθος.
Έτσι, επιτέλους, επιστρέφω σπίτι.
Κι εκεί, είμαι ελεύθερη/ος.
🌙 Φένια
