24/02/2026
«Τα παιδιά δεν γεννιούνται για να ξεπληρώσουν το συναισθηματικό χρέος των γονιών τους.»
Στη γονεϊκή σχέση υπάρχει μια φυσική ασυμμετρία. Ο γονιός δίνει. Το παιδί λαμβάνει.
Και αυτό είναι υγιές.
Όταν όμως –συνειδητά ή ασυνείδητα– ο γονιός αρχίζει να σκέφτεται:
«Με τόσα που έκανα για σένα…»
«Θυσίασα τη ζωή μου…»
τότε η αγάπη κινδυνεύει να μετατραπεί σε χρέος.
Είναι αυτό ακριβώς το σημείο, που, αντί ένα παιδιά να μεγαλώνει ελεύθερα, μεγαλώνει με ένα αόρατο βάρος.
Με ενοχή και υποχρέωση μελλοντικής αποπληρωμής. Με φόβο ότι δεν θα είναι ποτέ αρκετό.
Η φροντίδα προς ένα παιδί δεν είναι επένδυση με προσδοκία ανταπόδοσης. Είναι επιλογή ευθύνης και πράξη αγάπης.
Το παιδί δεν «ξεπληρώνει» τον γονιό του.
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ζήσει τη δική του ζωή. Με ελευθερία και επιθυμία.
