16/02/2026
Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου εγγράφεται στο συλλογικό φαντασιακό ως γιορτή της αγάπης, της σχέσης, της συντροφικότητας. Ωστόσο, όσο περισσότερο προβάλλεται ως επιβεβαίωση του «μαζί», τόσο περισσότερο αναδεικνύει μια λιγότερο ορατή πραγματικότητα: τη δυσκολία μας να υπάρχουμε σε σχέση χωρίς να διασπαστούμε. Για πολλούς ανθρώπους, αυτή η ημέρα δεν ενεργοποιεί τη χαρά της ένωσης, αλλά το άγχος της απουσίας, την αίσθηση ανεπάρκειας, ή μια αδιόρατη μοναξιά που επιμένει ακόμη και μέσα στη συντροφικότητα. Η πολιτισμική αφήγηση της ρομαντικής αγάπης υπόσχεται ότι η σχέση αποτελεί απάντηση στο υπαρξιακό κενό· η ψυχοθεραπευτική εμπειρία, όμως, συχνά αποκαλύπτει το αντίθετο: η σχέση γίνεται το πεδίο όπου το κενό καθίσταται ορατό.
Δεν είναι η έλλειψη σχέσης που πονά περισσότερο, αλλά η συνάντηση με τον εαυτό μας όταν δεν μπορούμε πια να κρυφτούμε πίσω από τον Άλλο. Και αντιστρόφως, δεν είναι η παρουσία του Άλλου που εγγυάται την εγγύτητα, αλλά η δυνατότητα να παραμείνουμε ψυχικά παρόντες χωρίς να χρειαστεί να ακυρώσουμε πλευρές της ύπαρξής μας. Έτσι, το υπαρξιακό ερώτημα που αναδύεται δεν είναι αν έχουμε σχέση ή όχι, αλλά τι είδους σχέση είναι δυνατή χωρίς σχάση του εαυτού.
Η σχέση, όπως συχνά βιώνεται, δεν αποτελεί χώρο συνάντησης δύο υποκειμένων, αλλά τόπο προσαρμογής. Πολλοί άνθρωποι εισέρχονται σε σχέσεις όχι για να σχετιστούν, αλλά για να διασφαλίσουν ότι δεν θα μείνουν μόνοι. Η εγγύτητα τότε δεν οικοδομείται πάνω στη συναισθηματική αλήθεια, αλλά στην ανταλλαγή ρόλων, προσδοκιών και σιωπηρών συμβολαίων. Προσφέρω ό,τι θεωρώ αποδεκτό και αποκρύπτω ό,τι φοβάμαι ότι θα οδηγήσει στην απόρριψη. Η σχέση μετατρέπεται σε χώρο επιβεβαίωσης, όχι αυθεντικής παρουσίας.
[...]
______________________________________________
🖋️ Όταν η αγάπη ζητά να χαθούμε, Νίκος Τσιλιβαράκος
*Ολόκληρο το άρθρο στο link in bio του .artmagazine
