08/03/2026
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μια γυναίκα περπατούσε στην Αθήνα κρατώντας μια τσάντα γεμάτη λαχανίδες.
Κανείς δεν ήξερε ότι μέσα υπήρχαν 12 κιλά δυναμίτη.
Η Ιουλία Μπίμπα δρούσε στην αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ.
Προορισμός της: το κτίριο της ΕΣΠΟ, στη συμβολή των οδών Γλάδστωνος και Πατησίων.
Η ΕΣΠΟ είχε δημιουργηθεί από Έλληνες φασίστες και συνεργαζόταν στενά με τον κατακτητή. Στόχος της ήταν η συγκρότηση ελληνικού στρατιωτικού σώματος που θα πολεμούσε στο πλευρό των Γερμανών εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Παράλληλα, μέσω συσσιτίων, προσέλκυε εξαθλιωμένους Έλληνες και τους έστελνε για εργασία στη Γερμανία.
Η ΠΕΑΝ είχε αποφασίσει να ανατινάξει τα γραφεία της οργάνωσης.
Εκείνη την ημέρα η Ιουλία Μπίμπα διένυσε περίπου τρία χιλιόμετρα με τα πόδια, κουβαλώντας 12 κιλά δυναμίτη, προσποιούμενη ότι μεταφέρει απλώς λαχανίδες. Μετά από σαράντα λεπτά περπάτημα έφτασε στον προορισμό της και παρέδωσε την τσάντα στους συντρόφους της, οι οποίοι θα τοποθετούσαν τον εκρηκτικό μηχανισμό.
Η έκρηξη που ακολούθησε προκάλεσε την κατάρρευση μεγάλου μέρους του κτιρίου. Ο αρχηγός της ΕΣΠΟ υπέκυψε στα τραύματά του λίγες ημέρες αργότερα.
Η οργάνωση διαλύθηκε. Το σαμποτάζ είχε πετύχει.
Όμως,το σαμποτάζ έγινε στο κέντρο της Αθήνας, μέρα μεσημέρι, οι υπεύθυνοι έπρεπε οπωσδήποτε να τιμωρηθούν.
Ύστερα από δύο μήνες ερευνών οι Γερμανοί βρήκαν τον άνθρωπό τους. Ο χωροφύλακας Π. Νταλιάνης κατέδωσε το σπίτι του αρχηγού της ομάδας.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1942 το γερμανικό στρατοδικείο καταδίκασε σε θάνατο έξι μέλη της ΠΕΑΝ.
Οι πέντε άνδρες σε εκτέλεση.
Η Ιουλία Μπίμπα σε αποκεφαλισμό.
Επειδή δεν υπήρχε δήμιος στην Ελλάδα, μεταφέρθηκε στη Βιέννη, όπου αποκεφαλίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1943.
Διάβασα — μάλλον ακόμη διαβάζω — αυτή την ιστορία στο site του ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη, τον οποίο αξίζει να ακολουθήσει όποιος ενδιαφέρεται για την ιστορία της Κατοχής στην Αθήνα.
Λέω ότι τη διαβάζω ακόμη, γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι την έχω καταλάβει.
Ξεκινώντας από το πιο απλό:
πόσο δυνατή ήταν αυτή η εξαθλιωμένη από την πείνα νέα γυναίκα, που κουβάλησε 12 κιλά δυναμίτη για τρία χιλιόμετρα;
Και φτάνοντας στο πιο φρικιαστικό:
πόσο αρρωστημένο ήταν το μυαλό που αποφάσισε να ξεχωρίσει τη γυναίκα από τους υπόλοιπους και να τη στείλει — ειδικά εκείνη — για αποκεφαλισμό στη Βιέννη.
Πώς ήταν οι τελευταίοι μήνες της ζωής της;
Γεμάτοι φόβο;
Πνιγμένοι σε μια μοναξιά που δεν μπορούσε να μοιραστεί με κανέναν;
Ή μήπως ήταν τόσο μαρτυρικοί που ακόμη και η εκτέλεση να έμοιαζε τελικά με λύτρωση;
Δεν βρίσκω απάντηση.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μετενσάρκωση και αν η ψυχή της Ιουλίας ζει τώρα μια ζωή γεμάτη ευημερία και γαλήνη.
Δεν ξέρω αν υπάρχει παράδεισος, όπως τον ορίζει η εκκλησία.
Θεωρώ όμως ότι, ένας σίγουρος παράδεισος για τους νεκρούς είναι η μνήμη των ζωντανών.
Σκέφτηκα λοιπόν σήμερα — μέρα που είναι — να δώσουμε σε αυτό το κορίτσι λίγο παράδεισο.
Την έλεγαν Ιουλία Μπίμπα.
Ήταν 33 χρονών.
Πηγή: Menelaos Charalampidis – Athens History Walks
https://www.athenshistorywalks.com
#γυναικα #γυναικα #ημέρατηςγυναίκας #ημερατηςγυναικας