18/03/2023
Πως διαχειριζόμαστε το πένθος;
Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ζωής είναι η διαχείριση του πένθους στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Οσο πιο σημαντική είναι η απώλεια τόσο πιο έντονο είναι το πένθος.Όταν η απώλεια από το θάνατο ενός αγαπημένου μας προσώπου ,χτυπάει τη δίκη μας πόρτα ο πόνος που αισθανόμαστε είναι αβάσταχτος και το βάρος από το πένθος που βιώνουμε είναι αφόρητο. Ο πόνος και η θλίψη δεν μπορούν να εξαφανιστούν, η πληγή της απώλειας είναι κάτι που χαράσσεται στα κύτταρα μας για πάντα. Η θλίψη είναι μια φυσική αντίδραση που πρέπει να τη βιώσουμε για όσο χρειαστεί, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.
Το πένθος σύμφωνα με την ψυχίατρο Eliisabeth Kübler - Ross έχει 5 στάδια:
1)το αρχικό σοκ της απώλειας
2)το στάδιο της άρνησης
3)το στάδιο της διαπραγμάτευσης
4)το στάδιο του θυμού
5)την αποδοχή του γεγονότος
Όμως αυτά τα στάδια δεν τα περνάμε όλοι οι άνθρωποι με την ίδια ακριβώς σειρά ,ούτε τα βιώνουμε ,με την ίδια χρονική διάρκεια.
Πώς συνεχίζεις να ζεις μετά από μια απώλεια;
Δεν υπάρχει μαγική συνταγή για να ξεπεράσεις την απώλεια. Σίγουρα το πρώτο καιρό θα σου φαίνεται δύσκολο ή ακόμα και ακατόρθωτο να κάνεις το οτιδήποτε. Ο πόνος θα μένει εκεί και είναι φυσιολογικό μέχρι να έρθει η στιγμή για να τον αντιμετωπίσεις.Υπάρχουν όμως πολλοί υγιείς τρόποι να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες.Κάθε μέρα από λίγο.Μέσα από τα απλά καθημερινά πράγματα όπως;
· Να πας μια βόλτα στη φύση ή στη θαλασσα ή οπουδηποτε σε χαλαρώνει.
·Να συναντήσεις φίλους
·Να δεις μια σειρα ή μια ταινία.
·Να διαβάσεις ένα βιβλίο.
· Να ζωγραφίσεις,
·Να γράψεις,
Πως βοηθάμε έναν δικό μας άνθρωπο που πενθεί;
Το να λέμε σε κάποιον που πενθεί φράσεις του τύπου «μη στεναχωριέσαι» το μόνο που καταφέρνουμε είναι να τον επιβαρύνουμε περισσότερο. Οι κλισέ φράσεις είναι εύκολο να προκαλέσουν άλλα αρνητικά συναισθήματα όπως απόρριψη ή θυμό ή μπορεί να αισθανθούν τα άτομα,ότι τα συναισθήματα που βιώνουν δεν αναγνωρίζονται.Για αυτό:
·Το κυριότερο, είναι να δηλώνουμε, διακριτικά το παρών για οτιδήποτε χρειαστεί.
·Μπορούμε να είμαστε δίπλα του και να τον ακούμε, χωρίς να τον κρίνουμε, χωρίς να τον συμβουλεύουμε , χωρίς να τον κατευθύνουμε.
·Λέμε λίγα λόγια και απλά, που βοηθούν το άτομο που πενθεί να μιλήσει,να κλάψει ακόμα και να ξεσπάσει.
·Ο πόνος δε θα σταματήσει να υπάρχει, αλλά η ζεστασιά από την ανθρώπινη επαφή, κάνει την κατάσταση λίγο πιο ανακουφιστική.
Η διαδικασία του πένθους απαιτεί χρόνο για να ολοκληρωθεί.Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι, και έχουμε έντονα συναισθήματα που το καθένα από αυτά, χρειάζεται το χρόνο του για να μπορέσουμε να το κατανοήσουμε και να το διαχειριστούμε.Ο πόνος με το πέρασμα του χρόνου σταδιακά θα αποκλιμακώνεται, θα γίνεται πιο ανεκτός κι ελεγχόμενος και το άτομο θα προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και θα αποδεχθεί τις αλλαγές που την συνοδεύουν.
Εφημερίδα δημοκρατία
