26/04/2026
"Όποιος ζηλεύει δεν έχει πάντα αιτία κι αφορμή, ζηλεύει για να ζηλέψει. Η ζήλια είναι ένα τέρας που μόνο του γεννιέται κι από τον εαυτό του συντηρείτε ." Οθέλλος, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
«Οι κοινωνικοί μύθοι μεταφέρονται μέσω της κουλτούρας –θρησκείες, παραδόσεις, γλώσσα, μύθοι, τραγούδια, ταινίες– η οποία με τη σειρά της κατασκευάζει τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αρχίζει να γνωρίζει, να αντιλαμβάνεται και να δοκιμάζει την εμπειρία του υλικού κόσμου. Επιπλέον, η αναπαράσταση του κόσμου είναι δουλειά των ανδρών, οι οποίοι τον περιγράφουν από τη δική τους οπτική γωνία και την ταυτίζουν με την απόλυτη αλήθεια […] Μέσα από αυτούς τους λόγους (των ανδρών), οι γυναίκες μαθαίνουν να είναι αντικείμενα παρά υποκείμενα: η αληθινή γυναίκα υποχρεώνεται να γίνει αντικείμενο, να γίνει ο αντικειμενικοποιημένος Άλλος». Σιμόν ντε Μπωβουάρ, "Δεύτερο Φύλο"
137 γυναίκες και κορίτσια δολοφονήθηκαν κάθε μέρα από στενούς συντρόφους ή μέλη της οικογένειάς τους το 2024.
50.000 γυναίκες και κορίτσια δολοφονήθηκαν από στενούς συντρόφους ή μέλη της οικογένειάς τους το 2024, μία κάθε 10 λεπτά, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σήμερα (11/2025) από το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (UNODC) και το UN Women, με τα επίπεδα να παραμένουν αμετάβλητα παρά τα χρόνια παγκόσμιων δεσμεύσεων. (United Nations Office on Drugs and Crime/https://www.unodc.org/documents/data-and-analysis/briefs/Femicide_Brief_2025.pdf)
Καλησπέρα σε όλους μας από το The Healing Garden. Με έμπνευση από τα τραγικά γεγονότα της επικαιρότητας μια αναφορά στο Σαίξπηρ σήμερα. Ο Οθέλλος γράφτηκε το 1603 και όπως (σχεδόν) όλα τα τεράστια κλασσικά έργα είναι σαν να γράφτηκε μόλις χθες. Μεγάλος γνώστης της ανθρώπινης φύσης ο Σαίξπηρ αποτύπωσε με ακρίβεια την παραληρηματική/παρανοειδή νοσηρή ζήλια που εξελίσσεται ακραία και τραγικά και χαρακτηρίζεται από την ισχυρή, ψευδή πεποίθηση ότι ένας σύντροφος είναι άπιστος. "Το σύνδρομο του Οθέλλου" στο σήμερα, που λαμβάνει το όνομά του από τον ήρωα του Σαίξπηρ, είναι αφόρητα και οδυνηρά πιο συχνό από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.
Μία κάθε 10 λεπτά ...
Με χαρακτηριστικά τον αδυσώπητο έλεγχο, την επιθετικότητα και ίσως τη βίαιη συμπεριφορά (συναισθηματικά ή σωματικά ή και τα δύο) λόγω παραληρηματικών ιδεών απιστίας το σύνδρομο του Οθέλλου είναι μια ψυχωτική διαταραχή που μπορεί να σχετίζεται με οργανικές, νευρολογικές ή ψυχιατρικές διαταραχές, διαταραχές προσωπικότητας και διάθεσης, αλκοολισμό, ή κοινωνικά δόγματα και πεποιθήσεις. Αν παρατηρήσουμε στο πρίσμα του συνδρόμου την έννοια της γυναίκας ως "κτήμα"/"προσωπικό αντικείμενο" σαν βασικό κανόνα έντονα πατριαρχικών εποχών παρατηρούμε μια συνθήκη «απανθρωποποίησης" της γυναίκας που αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο προς χρήση. Ένα αντικείμενο χωρίς βούληση το οποίο δικαιωματικά μου ανήκει, δεν έχει δικαίωμα να με αφήσει αν δεν το επιλέξω εγώ, δεν επιτρέπεται να της μιλά κανείς άλλος, δεν επιτρέπεται να κάνει κάτι χωρίς να το γνωρίζω κλπ. κλπ.
Μία κάθε 10 λεπτά ...
Τα περιγράφουν συνήθως ως "εγκλήματα πάθους". Πράξεις απελπισίας "λόγω μεγάλου έρωτα". Η αλήθεια όμως είναι περισσότερο πεζή και τραγική. Ξεκινά από το ότι η Χ γυναίκα ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ. Δεν ΜΠΟΡΕΙ να φύγει. Δεν μπορεί να με ΑΠΟΡΡΙΨΕΙ. Δεν μπορεί να μιλά με άλλον. Δεν θα τολμήσει να με απατήσει. Δεν μπορεί να της μιλά κάποιος άλλος. Δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς εμένα. Δεν μπορεί να επιθυμεί κανέναν άλλο εκτός από εμένα. Κι αυτό χτίζεται πάνω σε πυρηνικές ανασφάλειες, απουσία αυτοεκτίμησης, ψυχικές διαταραχές, τρομακτικό φόβο εγκατάλειψης, συνεξάρτηση, πατριαρχικά δόγματα και άλλα πολύ σοβαρά θέματα κοινωνικά ή ψυχιατρικά θέματα του θύτη. Και σήμερα, 422 χρόνια μετά τον Οθέλλο του Σαίξπηρ μένουμε να παρατηρούμε μέσα στην ίδια εβδομάδα 2 τραγικά εγκλήματα με το ίδιο πρόσημο. Τη γυναίκα ΚΤΗΜΑ ΜΟΥ. Αντικείμενο ΜΟΥ. ΔΙΚΟ ΜΟΥ.
Μία κάθε 10 λεπτά ...
Χρειάζεται να αλλάξουμε πολλά πράγματα ως κοινωνία για να αντιμετωπιστεί το τεράστιο θεμα της γυναικοκτονίας και οι παράπλευρες συνέπειες που αυτό συνεπάγεται (όπως το τραγικό συμβάν με το θάνατο του 27χρονου στον Άγιο Δημήτριο). Χρειάζονται πολιτισμικές, νομικές και θεσμικές αλλαγές αλλά κυρίως χρειαζόμαστε εκπαίδευση όλοι μας ως άνθρωποι, ως σύντροφοι, ως γονείς. Οι επαναλαμβανόμενες ελεγκτικές ανασφαλείς συμπεριφορές δεν είναι "χαριτωμένες". Το "θα στείλω σε όποιον σου στέλνει μήνυμα να το κόψει γιατί είσαι δικιά μου" δεν είναι ένδειξη ασφάλειας. Το "μέτρησα τους ακολούθους σου και αυξήθηκαν" δεν είναι τρυφερό ενδιαφέρον. Με σεβασμό στη διαφορετικότητα της κάθε περίπτωσης και την αφετηρία του κάθε ανασφαλή ανθρώπου, καθώς προφανώς δεν θα φτάσουν όλοι στη βία, ας μιλάμε για αυτά τα θέματα ΠΟΛΥ και ΣΥΧΝΑ. Μήπως κάποια στιγμή οι γυναίκες περπατήσουν ελεύθερες.
Μία κάθε 10 λεπτά ...
Έλενα