18/04/2026
Σήμερα δεν μιλάω για χορό.
Μιλάω για ανθρώπους.
Για εκείνους που κάποτε ήταν παιδιά με όνειρα…
και σήμερα είναι οι άνθρωποι που κρατούν άλλα όνειρα ζωντανά.
Σκεφτήκατε ποτέ…
πόσα Σάββατα έχουν δώσει;
Πόσες ώρες — 8, 9, 10 συνεχόμενες —
είναι εκεί, δίπλα σε κάθε μαθητή, όπως ακριβώς χρειάζεται;
Πόσες φορές έχουν ακούσει έναν προβληματισμό;
Πόσες φορές έχουν αγκαλιάσει;
Πόσες φορές έχουν σκουπίσει δάκρυα χωρίς να το μάθει κανείς;
Πόσες φορές έχουν:
χτενίσει, ντύσει, ταΐσει,
κρατήσει ένα χέρι,
σταθεί δίπλα σε μια δύσκολη στιγμή,
βοηθήσει σε κάτι που για άλλους θεωρείται αυτονόητο…
Και όλα αυτά… με αγάπη.
Ξανά και ξανά.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι απλά συνεργάτες.
Είναι στήριγμα.
Για τους μαθητές.
Αλλά και για μένα.
Γιατί χάρη σε αυτούς, μπορώ να ονειρεύομαι πιο μακριά.
Μπορώ να δημιουργώ με ασφάλεια.
Να αναπνέω μέσα στη δουλειά μου.
Είναι οι άνθρωποι που θα με κάνουν να γελάσω όταν όλα τρέχουν.
Που θα με ακούσουν όταν κάτι με βαραίνει.
Που θα με κρατήσουν όταν κουράζομαι.
Είναι οι άνθρωποι που είναι εκεί —
όχι μόνο πάνω στη σκηνή.
Αλλά κυρίως… εκτός.
Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Σε εσάς λοιπόν…
που ήσασταν κάποτε παιδιά με όνειρα
και σήμερα βοηθάτε άλλα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα…
Σας ευχαριστώ έναν ένας ξεχωριστά και όλους μαζί…🩷
