Physiotherapy

27/04/2016

13/10/2015

Παγκόσμια Ημέρα Θρόμβωσης: Επιτακτική όσο ποτέ η λήψη μέτρων για να σωθούν χιλιάδες ζωές
Η Παγκόσμια Ημέρα Θρόμβωσης έχει σαν στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση του κοινού για τη θρόμβωση και τις επιπτώσεις της, με την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων που απευθύνονται στο κοινό και στους Επαγγελματίες Υγείας.
Η ημερομηνία της Παγκόσμιας Ημέρας για τη Θρόμβωση, 13 Οκτωβρίου, επιλέχθηκε για να τιμήσει τα γενέθλια του Γερμανού Ιατρού Rudolf Virchow, ο οποίος ο οποίος περιέγραψε για πρώτη φορά πριν από 150 περίπου χρόνια (το 1859), το φαινόμενο της θρόμβωσης και έθεσε τις βάσεις για την περαιτέρω διερεύνηση της Φλεβικής Θρομβοεμβολικής Νόσου (ΦΘΝ) και ιδιαίτερα της Πνευμονικής Εμβολής.
Kάθε χρόνο εμφανίζονται 10.000.000 περιπτώσεις Φλεβικής Θρομβοεμβολικής Νόσου και 600.000 θάνατοι μόνο στην Ευρώπη και την Αμερική που αντιστοιχούν σε 1.600 θανάτους την ημέρα. Οι θάνατοι αυτοί είναι περισσότεροι από αυτούς που προκαλούν αθροιστικά ο καρκίνος του μαστού και του προστάτη, τα τροχαία δυστυχήματα και το AIDS. Στη χώρα μας εκτιμάται ότι οι θάνατοι ετησίως φτάνουν τις 50.000.
Σχετικά με τη Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσο

Η Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσος (Φ.Θ.Ν.) είναι ο σχηματισμός θρόμβων αίματος στη φλέβα.

Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση: Ο θρόμβος αίματος που σχηματίζεται σε κάποια εσωτερική φλέβα (κυρίως στα πόδια).

Πνευμονική Εμβολή: Ο θρόμβος αίματος μεταφέρεται στους πνεύμονες. Η Πνευμονική Εμβολή συμβαίνει όταν ο θρόμβος αποσπασθεί από τις φλέβες (συνήθως των ποδιών) και με την κυκλοφορία του αίματος φτάσει στους πνεύμονες, και εγκατασταθεί σε κάποιο σημείο της πνευμονικής αρτηρίας (με αποτέλεσμα να διακοπεί η ροή του αίματος από εκείνο το σημείο και μετά). Η Πνευμονική Εμβολή συχνά μπορεί να είναι θανατηφόρα.

Η Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση και η Πνευμονική Εμβολή αποτελούν τη Φλεβική Θρομβοεμβολική Νόσο ή Φλεβική Θρομβοεμβολή, μια εξαιρετικά συχνή και δυνητικά θανατηφόρα ασθένεια.

Προειδοποιητικά σημάδια και συμπτώματα

Η Φ.Θ.Ν. μπορεί να εμφανιστεί χωρίς προειδοποιητικά σημάδια ή συμπτώματα και μπορεί να μη διαγνωστεί από τον επαγγελματία υγείας. Τα συμπτώματα που είναι εμφανή ενδέχεται να σχετίζονται είτε με την Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση είτε με την Πνευμονική Εμβολή.

-Εν Τω βάθει Φλεβική Θρόμβωση: πόνος, κύρια στην γάμπα (συχνά συμπεριλαμβανομένων του αστραγάλου ή της πατούσας), και αύξηση της θερμοκρασίας τοπικά, ερυθρότητα ή εμφανής αλλοίωση του χρώματος, ευαισθησία και οίδημα (πρήξιμο) στο κάτω άκρο

-Πνευμονική Εμβολή: αδικαιολόγητη δυσκολία στην αναπνοή (δύσπνοια), ανάγκη για συχνές ανάσες (ταχύπνοια), δυνατός πόνος στο στήθος, ταχυκαρδία, ελαφρά ζαλάδα ή λιποθυμία και έντονος βήχας.

11/10/2015

ΟΤΑΝ ΤΟ ΙΣΧΙΟ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΘΟΡΥΒΟ.

Το κροτούν ισχίο είναι μια κατάσταση κατά την οποία αισθάνεστε ένα τρίξιμο ή ακούτε ένα ξερό ήχο στο ισχίο σας όταν περπατάτε , σηκώνεστε από την καρέκλα , ή ταλαντεύεται το πόδι.

Η αίσθηση του κριγμού συμβαίνει όταν ένα μυς ή τένοντας κινείται πάνω από μια οστεώδη προεξοχή στο ισχίο σας .

Παρά το γεγονός ότι το τρίξιμο του ισχίου είναι συνήθως ανώδυνο και ακίνδυνο , η αίσθηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα ενοχλητική . Σε ορισμένες περιπτώσεις , μπορεί να οδηγήσει σε θυλακίτιδα , μια επώδυνη διόγκωση των ορογόνων θυλάκων γύρω από την άρθρωση του ισχίου .

Περιγραφή

Το τρίξιμο μπορεί να συμβεί σε διάφορες περιοχές του ισχίου , όπου οι τένοντες και οι μύες ολισθαίνουν πάνω από προεξοχές στα οστά του ισχίου .

Έξω από το ισχίο (εξωτερικό κροτούν ισχίο). Η πιο κοινή εντόπιση του κριγμού στο ισχίο είναι στην εξωτερική πλευρά, όπου η λαγονοκνημιαία ταινία περνά πάνω από το τμήμα του μηριαίου οστού που ονομάζεται μείζονας τροχαντήρας .

Όταν το ισχίο είναι σε έκταση , η λαγονοκνημιαία ταινία είναι πίσω από τον τροχαντήρα . Στις στροφικές κινήσεις του ισχίου, κινείται πάνω από τον τροχαντήρα έτσι ώστε να βρεθεί μπροστά του . Η λαγονοκνημιαία ταινία είναι πάντα σφιχτή , σαν ένα τεντωμένο λάστιχο . Επειδή ο τροχαντήρας εξέχει λίγο , η κίνηση της ταινίας από πάνω του δημιουργεί το τρίξιμο που ακούτε .

Εσωτερική πλευρά του ισχίου. Ο κριγμός εδώ συνήθως οφείλεται στην πρόσκρουση του λαγονοψοΐτη μυ πάνω στον ελάσσονα τροχαντήρα.

Μπροστά από το ισχίο. Ένας άλλος τένοντας που θα μπορούσε να προκαλέσει κριγμό στο ισχίο εκτείνεται από το μπροστινό μέρος του μηρού μέχρι την λεκάνη (ορθός μηριαίος τένοντας). Όταν το ισχίο βρίσκεται σε κάμψη, ο βρίσκεται επί τα εντώς της κεφαλής του μηριαίου οστού, και όταν έρχεται σε έκταση το ισχίο, ο τένοντας κινείται προς τα έξω. Αυτή η κίνηση μπρος-πίσω σε όλη την κεφαλή του μηριαίου οστού προκαλεί το «τρίξιμο».

Εκτός από τον ορθό μηριαίο τένοντα στο μπροστινό τμήμα του ισχίου, ο τένοντας του λαγονοψοΐτη μπορεί επίσης να «βρει» σε οστικές προεξοχές στο μπροστινό μέρος του οστού της λεκάνης.



Οπίσθιο μέρος ισχίου. Κριγμός στο πίσω μέρος του ισχίου μπορεί να οφείλεται στους οπίσθιους μηριαίους τένοντες (hamstrings).

Χόνδρινα προβλήματα. Ο επιχείλιος χόνδρος της κοτύλης του ισχίου μπορεί να σχιστεί και να προκαλέσει μια αίσθηση κριγμού. Κατεστραμμένα τμήματα χόνδρου μπορεί να χαλαρώσουν και να επιπλέουν μέσα στην άρθρωση του ισχίου προκαλώντας "κλείδωμα". Αυτός ο τύπος κροτούντος ισχίου συνήθως προκαλεί σοβαρό πόνο.

Αίτια

Το κροτούν ισχίο είναι συνήθως αποτέλεσμα των σφιχτών μυών και τενόντων γύρω από το ισχίο. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον αθλητισμό και τις δραστηριότητες που απαιτούν επαναλαμβανόμενη κάμψη στο ισχίο είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν κριγμό στο ισχίο τους. Οι χορευτές είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι .

Νέοι αθλητές είναι επίσης πιο πιθανό να έχουν κριγμό στο ισχίο . Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι μυϊκές δομές «σφίγγουν» ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εφηβικής εκτόξευσης της ανάπτυξης.

Θεραπεία

Φυσικοθεραπεία

Διάταση της λαγονοκνημιαίας ταινίας
Διάταση του απειοειδούς μυός
Ιατρικές παρεμβάσεις

Έγχυση κορτικοστεροειδών για την μείωση της φλεγμονής και του ενδεχόμενου πόνου
Χειρουργική θεραπεία

Αρθροσκόπηση ισχίου για αποκατάσταση χόνδρινων βλαβών και ελλειμμάτων.
Ανοιχτή χειρουργική επέμβαση του ισχίου σε περιπτώσεις πιο σύμπλοκων βλαβών.

09/10/2015

ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΤΙΣ ΑΡΘΡΩΣΕΙΣ;

Έχετε αναρωτηθεί γιατί συμβαίνει αυτό;

Μπορούν οι μεταβολές του καιρού να επηρεάσουν τον πόνο στις αρθρώσεις; Ναι θα απαντήσουν οι περισσότεροι από εκείνους που υποφέρουν από αρθρίτιδα. Ακόμη και ο Ιπποκράτης το 400 πχ είχε παρατηρήσει ότι πολλές παθήσεις σχετίζονταν με τις αλλαγές της εποχής.

Δισκοπάθεια, εκφυλισμένοι δίσκοι, σπονδυλική στένωση, αρθρίτιδα, αυχενικό σύνδρομο, είναι μερικές από τις παθήσεις που έχουν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό στην λειτουργικότητα της πάσχουσας περιοχής, γεγονός που με προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία φλεγμονής και οιδήματος. Αύξηση δηλαδή της ποσότητας των υγρών που περιβάλλουν τους ιστούς. Όταν επιπλέον υγρό συσσωρεύεται στη περιοχή, τότε μπορεί να «ενοχληθούν» ευαίσθητοι ιστοί, όπως είναι για παράδειγμα οι νευρικές ρίζες στη σπονδυλική στήλη ή οι αισθητικοί νευρώνες στα μαλακά μόρια γύρω από τις αρθρώσεις και να προκληθεί πόνος.

Το ανθρώπινο σώμα λειτουργεί περίπου ως ένα ημίκλειστο υδραυλικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι αν αυξηθεί η εξωτερική πίεση που δέχεται το σώμα, αυτή η αύξηση μεταφέρεται παντού μέσα στο σώμα. Για να το καταλάβουμε αρκεί να σκεφτούμε ένα μπαλόνι γεμάτο νερό. Αν το πιέσουμε οπουδήποτε, αυτή η πίεση μεταφέρεται ομοιόμορφα παντού. Όταν λοιπόν μεταβληθεί η πίεση έξω από το σώμα, λόγω μεταβολής της βαρομετρικής πίεσης (η πίεση που ασκεί ο αέρας στο περιβάλλον), τότε θα υπάρξει και μεταβολή της πίεσης στα υγρά γύρω από τους ευαίσθητους στη πίεση ιστούς με αποτέλεσμα την αυξομείωση του πόνου.

Η χαμηλή βαρομετρική πίεση γενικά συνδέεται με το κρύο, τον υγρό καιρό και την αύξηση του πόνου.

Ο καθαρός και ξηρός καιρός συνδέεται με υψηλό βαρομετρικό και μείωση του πόνου.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε αύξηση του οιδήματος λόγω μειωμένης εξωτερικής πίεσης,
ενώ στη δεύτερη μείωση του οιδήματος, λόγω αύξησης της εξωτερικής πίεσης.


Αυτός ο συσχετισμός στη μεταβολή του καιρού με την μεταβολή του πόνου, ακόμα χαρακτηρίζεται εμπειρικός, καθώς δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες για να το στοιχειοθετήσουν. Μάλιστα υπάρχουν εκείνοι που το αμφισβητούν χαρακτηρίζοντας την αύξηση του πόνου ‘ψυχοσωματική’. Κατά τη γνώμη μου αυτές οι απόψεις δεν βοηθούν και πολύ εκείνους που υποφέρουν.

Μελέτες πάντως έχουν επιβεβαιώσει το γεγονός ότι εκείνοι
οι ασθενείς με εκφυλιστικές παθήσεις, που ζουν σε ζεστό κλίμα, υποφέρουν λιγότερο από εκείνους τους ασθενείς με τις ίδιες παθήσεις, που ζουν σε κρύο και υγρό κλίμα. Βέβαια αυτό από μόνο του δεν αποτελεί και λόγο για αλλαγή τόπου κατοικίας, καθώς αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Η ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων αυτού του φαινομένου απαιτεί την βελτίωση της λειτουργικής ικανότητας του σώματος με αποτέλεσμα την αποσυμπίεση των ευαίσθητων ιστών, όπως είναι οι νευρικές ρίζες. Αυτό επιτυγχάνεται με εξειδικευμένες τεχνικές όπως είναι η ‘Θεραπεία Λειτουργικής Αποκατάστασης – Manual Therapy’.

Άρθρογράφος: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΙΓΓΙΝΑΓΚΑΣ, MT, CST, MNT

07/10/2015

Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια εκφυλιστική νόσος των αρθρώσεων. Μπορεί να προκαλέσει δυσφορία στον πάσχοντα όταν χρησιμοποιεί στο πλαίσιο της σωματικής κινητικότητάς του τις επηρεαζόμενες αρθρώσεις, όπως για παράδειγμα πόνο κατά το λύγισμα του γόνατος ή του μηρού ή δυσκαμψία στις αρθρώσεις των δακτύλων. Οι περισσότεροι άνθρωποι άνω των 60 ετών, υποφέρουν από κάποιου βαθμού οστεοαρθρίτιδα, αλλά δεν είναι σπάνια η εμφάνισή της και σε άτομα μικρότερης ηλικίας (20 – 30 ετών).

Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας τείνουν να εκδηλώνονται σταδιακά. Ενδεχομένως να παρατηρήσετε πόνο ή δυσφορία όταν κινείτε συγκεκριμένες αρθρώσεις ή μετά από διαστήματα παρατεταμένης ακινησίας. Οι επηρεαζόμενες αρθρώσεις μπορεί επίσης να είναι άκαμπτες ή να «τρίζουν». Τυπικά, η οστεοαρθρίτιδα οδηγεί σε πρωινή ακαμψία που αμβλύνεται μετά από 30 λεπτά. Όταν η πάθηση επηρεάζει τα άνω άκρα, οι ασθενείς αναπτύσσουν οστεώδεις διογκώσεις στα δάκτυλα, οι οποίες μπορεί να προκαλούν πόνο ή όχι.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η οστεοαρθρίτιδα εκδηλώνεται στις αρθρώσεις που «σηκώνουν» το περισσότερο βάρος, δηλαδή τα γόνατα, οι μηροί και η σπονδυλική στήλη. Επίσης εμφανίζεται κυρίως στα δάκτυλα, τον αντίχειρα, τον αυχένα και το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού. Οι υπόλοιπες αρθρώσεις του ανθρώπινου σώματος σπάνια επηρεάζονται, εκτός εάν έχει προϋπάρξει κάποιος τραυματισμός.Κάθε άρθρωση έχει το φυσικό της «απορροφητικό» υλικό, δηλαδή τον χόνδρο. Αυτό στιβαρό «λαστιχένιο» υλικό προστατεύει τα άκρα των οστών και μειώνει την τριβή, στην περίπτωση των υγιών αρθρώσεων. Με την πάροδο της ηλικίας, οι αρθρώσεις σκληραίνουν και ο χόνδρος είναι πιο ευάλωτος. Παράλληλα, η επαναληπτική χρήση των αρθρώσεων ερεθίζει τον χόνδρο και όταν έχει πια φθαρεί, το οστό τρίβεται πάνω στο συνορεύον οστό, προκαλώντας πόνο και περιορίζοντας την κινητικότητα.

Επειδή οι τραυματισμένες αρθρώσεις είναι πιο ευάλωτες στην οστεοαρθρίτιδα, οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει βλάβη σε μια άρθρωση, είναι παράγοντας κινδύνου. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την ενασχόληση με ένα άθλημα ή εργασία που απαιτεί επαναληπτικές κινήσεις όπως συχνό λύγισμα των γονάτων για την τοποθέτηση πλακιδίων. Η παχυσαρκία είναι επίσης ένας παράγοντας κινδύνου, που έχει σχετιστεί με την οστεοαρθρίτιδα των γονάτων και των ισχίων.

Ένας από τους μείζονες παράγοντες κινδύνου εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας, που κανείς δε μπορεί να ελέγξει, είναι η γήρανση. Επίσης το φύλο παίζει ρόλο. Μετά τα 50, όλο και περισσότερες γυναίκες, συγκριτικά με τους άνδρες, εκδηλώνουν οστεοαρθρίτιδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πάθηση είναι αποτέλεσμα της φυσιολογικής εξασθένησης του χόνδρου, με την πάροδο των ετών. Αλλά σε ορισμένους ανθρώπους εντοπίζονται γενετικά ελαττώματα ή ανωμαλίες στις αρθρώσεις που τους καθιστούν πιο ευάλωτους στην ασθένεια.

Η οστεοαρθρίτιδα επηρεάζει κάθε ασθενή διαφορετικά. Ορισμένα άτομα έχουν ελάχιστα συμπτώματα παρά τον εκφυλισμό των αρθρώσεών τους. Άλλοι πάλι έχουν πόνους και ακαμψία που επηρεάζουν έντονα την καθημερινότητά τους. Αν εκδηλωθούν οι οστεώδεις διογκώσεις στις μικρές αρθρώσεις των δακτύλων, ακόμη και απλές διαδικασίες όπως να κουμπώσει κάποιος το πουκάμισό του, αποβαίνει δύσκολη και επώδυνη διαδικασία. Η οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα ή τους μηρούς μπορεί να συντελέσει σε ασταθές βάδισμα. Ενώ όταν η πάθηση επηρεάσει την σπονδυλική στήλη, προκαλεί σχεδόν αφόρητο πόνο και/ή μούδιασμα.
Εκτός της φαρμακευτικής αγωγής, στη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας περιλαμβάνονται τα φυσικά μέσα, η άσκηση και τα βοηθήματα. Η παρέμβαση επικεντρώνεται στην ανακούφιση του πόνου, στην επιστροφή της κινητικότητας, και γενικότερα στην βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενούς.
Πάγος
Η τοποθέτηση πάγου είναι μια συνήθης και πρακτική αντιμετώπιση του πόνου. Παγάκια και παγοθήκες, είναι εύκολα διαθέσιμα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο σπίτι. Τα παγάκια μπορούν τα τοποθετηθούν (μέσα σε πετσέτα-όχι απευθείας στο δέρμα) για 15 λεπτά 3-4 φορές ημερησίως.
Η πάγο-μάλαξη προκαλεί και αυτή ανακούφιση. Στην αρχή αισθάνεστε δροσιά που διαρκεί λίγα λεπτά, ακολουθεί μια αίσθηση καψίματος και κατόπιν μούδιασμα και ανακούφιση του πόνου. Η ενέργεια αυτή μπορεί να μειώσει και το πρήξιμο.
Θερμό
Η εφαρμογή θερμότητας χρησιμοποιήθηκε από παλιά στην ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της κινητικότητας.
Η εφαρμογή θερμότητας χρησιμοποιήθηκε από παλιά στην ανακούφιση του πόνου και τη βελτίωση της κινητικότητας.
Μπορεί να εφαρμοστεί:
επιφανειακά με θερμά επιθέματα-κομπρέσες, μπορεί να γίνει μέσω της υδροθεραπείας σε πισίνα ή και με εμβύθιση σε λουτρό παραφίνης (η μέθοδος χρησιμοποιείται ειδικά για να θερμάνει μικρές αρθρώσεις του χεριού, δάκτυλα, καρπού και πόδια)
σε βάθος μέσω συσκευών διαθερμίας ή υπερήχων (το υπέρηχο πλεονεκτεί σε πόνο που προέρχεται από μαλακούς ιστούς και συνδέσμους). Ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα στα χέρια ανακουφίζονται βουτώντας τα χέρια τους σε χλιαρό νερό. Στην οστεοαρθρίτιδα του ισχίου και της σπονδυλικής στήλης μπορούμε να ακουμπήσουμε θερμά επιθέματα (κομπρέσες, πετσέτες) στα ισχία και τη μέση.
Μάλαξη
Περιλαμβάνει πλήξεις, θωπείες, ζυμώσεις-συμπιέσεις, δονήσεις των μυών και μαλακών ιστών. Η σωστή μάλαξη αυξάνει την ευλυγισία και βελτιώνει την κυκλοφορία.
Ο διαδερμικός ηλεκτρικός ερεθισμός (TENS)
Πρόκειται για μικρή συσκευή που μοιάζει στην όψη με ραδιόφωνο και μεταφέρει ηλεκτρικά ερεθίσματα μέσω ηλεκτροδίων που τοποθετούνται στη δερματική επιφάνεια στην περιοχή του πόνου. Τα TENS χρησιμοποιούνται στον οξύ πόνο και βοηθούν στην πρώιμη κινητοποίηση.
Πώς βοηθά η άσκηση
Οι ασθενείς που πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα βοηθούνται ποικιλοτρόπως με τις ασκήσεις. Η άσκηση μειώνει τους πόνους των αρθρώσεων και τη δυσκαμψία και αυξάνει την ευλυγισία και τη δύναμη.
Επιπλέον βοηθά στη μείωση του σωματικού βάρους, κάτι που είναι σημαντικό γιατί στους υπέρβαρους καταπονούνται περισσότερο οι αρθρώσεις.
Η άσκηση της οστεοαρθρίτιδας απαιτεί 30 λεπτά και πρέπει να γίνεται σχεδόν κάθε μέρα. Ξεκινήστε με ήπιες ασκήσεις, δυσκολεύοντας σταδιακά το πρόγραμμά σας, χωρίς να πιέζεστε, έτσι ώστε να ιδρώσετε αλλά συγχρόνως να μπορούσατε υποθετικά να συνομιλήσετε με κάποιον.
Τύποι ασκήσεων
Υπάρχουν τρεις (3) τύποι άσκησης που είναι κατάλληλοι
Ασκήσεις εύρους κίνησης των αρθρώσεων
Σκοπό έχουν να διατηρήσουν και να αυξήσουν το εύρος κίνησης των αρθρώσεων. Οι ασκήσεις αυτές αυξάνουν την ευλυγισία των ιστών, ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται με ήπιες διατάσεις.
Οι μύες που διασχίζουν δύο αρθρώσεις όπως οι οπίσθιοι μηριαίοι, ο γαστροκνήμιος, οι καμπτήρες του ισχίου, οι παρασπονδυλικοί συχνά γίνονται σφιχτοί και βραχύνονται, προκαλώντας κακή στάση και πόνο. 'Τεντώνοντας' αυτούς τους μυς με ασκήσεις εύρους κίνησης βελτιώνεται η μηχανική του σώματος, η στάση και η λειτουργικότητα.
Ασκήσεις ενδυνάμωσης
Οι ασκήσεις αυτής της κατηγορίας πρέπει να γίνονται κάθε μέρα (εκτός αν ο ασθενής πονά) με σκοπό να αυξήσουν τη μυϊκή δύναμη. Μπορούν να γίνουν με τρόπο ισομετρικό (ασκείται δύναμη χωρίς να αλλάζει το μήκος του μυός) ή ισοτονικά με αντίσταση.
Οι δυνατοί μύες βοηθούν στην στήριξη και προφυλάσσουν τις προσβεβλημένες αρθρώσεις.
Αεροβικές ασκήσεις
Βελτιώνουν τη σωματική ικανότητα, μειώνουν τον πόνο και αυξάνουν την αντοχή. Αεροβικές ασκήσεις είναι η δυναμική βάδιση, το ποδήλατο, η κολύμβηση. Μπορούν να γίνονται 3 φορές την εβδομάδα για 20-30 λεπτά. Βελτιώνουν το καρδιαγγειακό σύστημα, βοηθούν στη μείωση του σωματικού βάρους και γενικά προκαλούν ευεξία.

06/10/2015

Ο όρος επικονδυλίτιδα χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει τον πόνο στην περιοχή του αγκώνα. Επισημαίνει την ύπαρξη φλεγμονής (κατάληξη -ίτιδα) στον επικόνδυλο. Ο επικόνδυλος είναι μια μικρή οστική περιοχή στην έξω και στην έσω πλευρά στο τέλος του βραχιόνιου οστού και προεξέχει όταν ο αγκώνας είναι λυγισμένος στις 90 μοίρες.
Η βλάβη, ωστόσο, δεν βρίσκεται στο κόκαλο αλλά στους τένοντες που ξεκινούν από την περιοχή. Στην έξω πλευρά βρίσκονται οι τένοντες των μυών που εκτείνουν τον καρπό και τα δάκτυλα, ενώ στη μέσα πλευρά οι τένοντες των μυών που κάμπτουν τον καρπό και τα δάκτυλα.
Πολλοί αμφισβητούν την ύπαρξη φλεγμονής και υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα είναι αποτέλεσμα της μακροχρόνιας και επαναλαμβανόμενης κίνησης του καρπού και των δακτύλων προκαλώντας έτσι μικροτραυματισμούς στους τένοντες. Η φλεγμονή είναι αποτέλεσμα αυτών των τραυματισμών.
Η συνεχής έκταση του καρπού προς τα πάνω με ταυτόχρονη στροφή του χεριού προς τα έξω μπορεί να οδηγήσει σε έξω επικονδυλίτιδα. Κρεοπώλες, υδραυλικοί, ελαιοχρωματιστές, οικοδόμοι, ξυλουργοί αλλά και όσοι ασχολούνται με αθλήματα ρακέτας, όπως το τένις και το σκουός, αποτελούν κάποιες από τις ομάδες υψηλού κινδύνου.
Αντίθετα, η συνεχής κάμψη του καρπού προς τα κάτω με την ταυτόχρονη στροφή του χεριού προς τα μέσα μπορεί να οδηγήσει σε έσω επικονδυλίτιδα όπως συμβαίνει π.χ. σε άτομα που χρησιμοποιούν φτυάρι ή σε άτομα που παίζουν γκολφ.
Τα συμπτώματα είναι παρόμοια και για τις δυο περιπτώσεις εκτός από το σημείο του πόνου. Στην έξω επικονδυλίτιδα υπάρχει πόνος στην έξω επιφάνεια του αγκώνα, ενώ στην έσω επικονδυλίτιδα στη μέσα πλευρά του αγκώνα. Κατά τα αλλά υπάρχει μειωμένη λειτουργικότητα με μυϊκή αδυναμία στις κινήσεις του καρπού και των δακτύλων και πόνος κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων που ηρεμεί με την ξεκούραση.
Απλές καθημερινές κινήσεις όπως άνοιγμα-κλείσιμο βρύσης, άνοιγμα μιας πόρτας, πιάσιμο ενός ποτηριού ή ακόμα και μια απλή χειραψία προκαλούν πόνο και ο ασθενής προσπαθεί να τις αποφύγει.

Οι αρχές θεραπείας είναι παρόμοιες τόσο για την έξω όσο και για την έσω επικονδυλίτιδα. Αρχικά, ο ορθοπεδικός θα χορηγήσει αντιφλεγμονώδη αγωγή για να αντιμετωπιστούν τα συμπτώματα της φλεγμονής. Ενέσεις κορτιζόνης καλό είναι να αποφεύγονται, γιατί μπορεί να δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα παρά να βοηθήσουν.
Ταυτόχρονα ο ασθενής θα πρέπει να χρησιμοποιεί τακτικά πάγο για να καταπραΰνει τον πόνο και να έχει το χέρι του ψηλά για να μειωθεί το οίδημα. Αμέσως θα πρέπει να αναγνωριστεί η αιτία που προκαλεί και επιδεινώνει τα συμπτώματα και να διακοπεί μέχρι να ηρεμήσουν αυτά.
Ο ασθενής χρησιμοποιεί ένα νάρθηκα για επικονδυλίτιδα έτσι ώστε να αποφεύγει την κούραση και να μειώνονται οι δυνάμεις που ασκούνται σε αυτό το σημείο.
Μετά τις πρώτες ημέρες και εφόσον τα συμπτώματα έχουν ηρεμήσει, ο ασθενής μπορεί να ξεκινήσει φυσικοθεραπείες. Μηχανικά μέσα όπως ο υπέρηχος, το laser, η ιοντοφόρεση (χρήση ηλεκτρικού ρεύματος με χορήγηση αντιφλεγμονώδους φαρμάκου) και η διαθερμία βραχέων κυμάτων χρησιμοποιούνται για να αντιμετωπιστεί η φλεγμονή και να διευκολυνθεί η διαδικασία της επούλωσης στην περιοχή.
Στην περίπτωση της επικονδυλίτιδας χρησιμοποιείται ειδικό, έντονο τοπικό μασάζ για να μαλακώσει εσωτερικά η ουλή στο τραύμα και να βοηθήσει τις νέες ίνες κολλαγόνου που δημιουργούνται να είναι ελαστικές και δυνατές. Ο φυσικοθεραπευτής διδάσκει στον ασθενή διατατικές ασκήσεις έτσι ώστε να διατηρηθεί η κινητικότητα στον αγκώνα και να αποφευχθεί η δυσκαμψία στην περιοχή του τραύματος.
Ο ασθενής εξακολουθεί στη φάση αυτή να χρησιμοποιεί το νάρθηκα και να βάζει πάγο στο χέρι του μετά τις ασκήσεις και όταν πονάει.
Στο τελευταίο στάδιο της θεραπείας και εφόσον ο πόνος έχει ηρεμήσει πλήρως, ο ασθενής μπορεί να ξεκινήσει ασκήσεις ενδυνάμωσης της περιοχής που θα του υποδείξει ο φυσικοθεραπευτής. Σημαντικό ρόλο στο στάδιο αυτό παίζει η εκπαίδευση του ασθενούς στο πώς να αποφύγει μια υποτροπή ή νέους τραυματισμούς όταν επιστρέψει στη δραστηριότητα που επιδείνωνε τα συμπτώματα.
Καλή στάση σώματος, συχνά διαλείμματα στην εργασία και μερικές διατάσεις είναι απλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Για τους αθλητές, ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην εφαρμογή τέλειας τεχνικής στο άθλημά τους έτσι ώστε να αποφεύγουν υπερβολικές δυνάμεις και καταπόνηση στην περιοχή του αγκώνα. Η χρήση του νάρθηκα θα πρέπει σταδιακά να ελαττώνεται, ενώ ο πάγος θα πρέπει να χρησιμοποιείται μετά τη δουλειά, τις ασκήσεις ή κάθε φορά που ο ασθενής πονάει.

05/10/2015

Η λέξη οσφυαλγία προέρχεται από τις λέξεις οσφύς (μέση) και άλγος (πόνος), περιγράφει, δηλαδή, τους πόνους της μέσης, άρα πρόκειται για σύμπτωμα και όχι πάθηση (Συμεωνίδης, 1984). Οι σύγχρονες συνήθειες παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της οσφυαλγίας, καθώς η καθιστική ζωή, η έλλειψη άσκησης, το υπερβολικό σωματικό βάρος και η κακή στάση του σώματος αποτελούν τους κυριότερους εχθρούς της σπονδυλικής στήλης και της μέσης (Pace, 2000). Στην αντιμετώπιση της πάθησης αυτής κύριο ρόλο παίζει η φυσικοθεραπεία. Ο φυσικοθεραπευτής χρησιμοποιώντας τεχνικές κινησιοθεραπείας, manual therapy, φυσικών μέσων όπως είναι ο υπέρηχος, tens, laser, τεχνικές μάλαξης δύναται να αντιμετωπίσει σε μεγάλο βαθμό τον πόνο της οσφυαλγίας χωρίς την χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Το πρόγραμμα αποκατάστασης προσαρμόζεται στον κάθε ασθενή ξεχωριστά.