22/01/2026
Τι χρειάζονται τα παιδιά που μεγάλωσαν με συναισθηματική απόσταση
Τα παιδιά που μεγάλωσαν με συναισθηματική απόσταση δεν χρειάζονται «διόρθωση». Χρειάζονται αναγνώριση, να καταλάβουν τι τους συνέβη και τι δεν τους συνέβη, να ακούσουν ότι αυτό που ένιωθαν είχε βάση, οτι δεν ήταν υπερβολικά, οτι δεν «ζητούσαν πολλά», οτι η δυσκολία τους δεν ήταν αδυναμία χαρακτήρα, αλλά αποτέλεσμα σχέσης.
Αυτά τα παιδιά, όταν γίνονται γονείς ή έφηβοι ή ενήλικες, κουβαλούν συχνά τρία βασικά μοτίβα.
Το πρώτο είναι η δυσκολία να ζητήσουν βοήθεια.
Έμαθαν νωρίς ότι οι ανάγκες τους δεν συναντιούνται εύκολα, οπότε έμαθαν να τις μειώνουν. Χρειάζονται λοιπόν σχέσεις όπου το αίτημα δεν αντιμετωπίζεται ως βάρος, αλλά ως φυσική πράξη σύνδεσης.
Το δεύτερο είναι η σύγχυση γύρω από το συναίσθημα. Πολλά από αυτά τα παιδιά έμαθαν να λειτουργούν χωρίς να κατονομάζουν τι νιώθουν. Χρειάζονται χρόνο, λέξεις και ασφάλεια για να καταλάβουν ότι το συναίσθημα δεν είναι επικίνδυνο και δεν απειλεί τη σχέση.
Το τρίτο είναι η βαθιά ανάγκη για σταθερότητα.
Χρειάζονται ανθρώπους που μένουν, ακόμη κι όταν το συναίσθημα είναι δύσκολο. Ανθρώπους που δεν αποσύρονται, δεν παγώνουν, δεν αλλάζουν θέμα.
Στην Αχτοίδα, η δουλειά μας με αυτά τα παιδιά και τις οικογένειες δεν ξεκινά από το «τι πρέπει να αλλάξει».
Ξεκινά από το «τι έλειψε».
Και μετά, πολύ προσεκτικά, δουλεύουμε το πώς αυτό μπορεί να καλυφθεί σήμερα, χωρίς κατηγορία προς τα πίσω.
Οι γονείς συχνά ρωτούν αν είναι αργά.
Δεν είναι.
Η σχέση δεν θεραπεύεται με εξηγήσεις, αλλά με εμπειρίες.
Με μικρές, σταθερές πράξεις συναισθηματικής παρουσίας.
Με το να αντέχεις να ακούς, με το να μένεις.
Αυτό χρειάζονται αυτά τα παιδιά. Όχι τέλειους γονείς αλλά γονείς που μπορούν να δουν, να καταλάβουν και να σταθούν λίγο πιο κοντά, τώρα, κι αυτό όσο κι αν πονάει να το δούμε,
είναι βαθιά θεραπευτικό.
