08/02/2026
Χθες το βράδυ, τελευταία στιγμή πριν φύγω για τη Σαββατιάτικη έξοδο, είχα μια ξεκάρφωτη ιδέα: να φτιάξω bagels (εντάξει -μεταξύ μας- μου τα πούλησε καλά ο αλγόριθμος). Προζύμι, αλεύρι, νερό, μια πρέζα ζάχαρη, αλάτι. Ανακάτεψα, σκέπασα το μπολ, και έφυγα.
Τα άφησα εκεί, να ζουν τη δική τους ζωή.
Αυτό μ’ αρέσει με τις συνταγές που ζυμώνονται με χρόνο – δεν θέλουν τόσο την προσοχή σου. Παρότι το προζύμι συνήθως ακούγεται σαν high maintenance, εδώ κάνει ακριβώς το αντίθετο. Σου λέει: «Πήγαινε, ζήσε τη ζωή σου τώρα και ξαναέλα όταν είναι η ώρα»
Και το πρωί, 12+ ώρες αργότερα, η ζύμη με περίμενε. Φουσκωμένη, ζωντανή, έτοιμη. Χώρισα τη ζύμη, μπαλίτσες, 15 λεπτά ξεκούραση. Τρύπα στη μέση. Ακόμα 45 λεπτά αναμονή. Βράσιμο σε νερό με μέλι για 30 δευτερόλεπτα και μετά στο φούρνο για 25 λεπτά. Μαύρο σουσάμι, ηλιόσπορο, σπασμένοι σπόροι κολοκύθας – ό,τι βρήκα στο ντουλάπι έγινε τόπινγκ.
Όλη αυτή η διαδικασία δεν είναι για το αποτέλεσμα μόνο. Είναι για το πώς σε κάνει να κινηθείς διαφορετικά μέσα στον χρόνο. Η αναμονή δεν είναι κενό – είναι μέρος της δημιουργίας. Σου μαθαίνει να αφήνεις χώρο για κάτι να γίνει από μόνο του, χωρίς να το ελέγχεις κάθε λεπτό. Και να θέλεις δηλαδή να επισπεύσεις τη διαδικασία, δεν μπορείς με τη δύναμη της «θέλησης» να κάνεις τη ζύμη να φουσκώσει πιο γρήγορα. Και αυτήν την παράδοση του ελέγχου τη βρίσκω απελευθερωτική.
Και τώρα κάθομαι με τον καφέ μου και ένα μοσχοβολιστό, ζεστό bagel (με βούτυρο, πιπέρι και χοντρό αλάτι) που μου θυμίζει έναν διαφορετικό ρυθμό ζωής.
Σε έναν κόσμο instant gratification, η αναμονή για το αποτέλεσμα είναι πράξη αντίστασης. Δεν έχει σημασία η συνταγή. Βρες μία που σου αρέσει. Με προζύμι ή χωρίς. Και φτιάξε τα bagels σου. Φτιάξε τον χρόνο σου και τον χώρο σου.
Καλή Κυριακή 🤍
#προζυμι slowliving κυριακη fromscratch