22/04/2026
"Ο Ντερριντά στην τελευταία του συνέντευξη αναφερόταν στην επιβίωση ως επι-ζωή – την πιο έντονη ζωή που είμαστε σε θέση να βιώσουμε, αφότου έρθουμε αντιμέτωπα με τους κινδύνους της επισφάλειας, τη βία, την οδύνη, τον θρήνο και τον θάνατο και τα αψηφήσουμε, καταφάσκοντας νιτσεϊκά στη ζωή απ’ άκρη σ’ άκρη. Λίγο καιρό αργότερα, ο φιλόσοφος απεβίωσε από καρκίνο του παγκρέατος, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα μεταμόσχευσης, σε αντίθεση με την περίπτωση του φίλου του, Ζαν Λυκ Νανσύ, που έζησε 30 χρόνια έχοντας μέσα του την «καρδιά του άλλου». Αυτή η μικρή ιστορία επιβίωσης, είναι ενδεικτική της ριζικής εξάρτησης κάθε ζωής από τις άλλες ζωές και φέρνει στο προσκήνιο τη συχνά δυσάρεστη αλήθεια ότι δεν είμαστε τίποτα χωρίς τους άλλους που ζουν ήδη μέσα μας, προτού μπορέσουμε να αρθρώσουμε οποιαδήποτε λέξη ευγνωμοσύνης ή εχθρικότητας απέναντί τους."
| Η επιβίωση στον καιρό των alt-right γενοκτονιών: Το Τζούντιθ Μπάτλερ στην Κυψέλη |
της Αγγελική Δουλγέρη
[με αφορμή την ομιλία του Μπάτλερ ένα χρόνο πριν, και τις συζητήσεις που δημιουργήθηκαν με αυτήν την αφορμή, η Αγγελική Δουλγέρη γράφει στο yusra #27 για το μαζί, τους όρους για να συνυπάρχουμε και το κόστος της συμβίωσης που μπορούμε να σηκώσουμε.]
«Ο Ντερριντά στην τελευταία του συνέντευξη αναφερόταν στην επιβίωση ως επι-ζωή – την πιο έντονη ζωή που είμαστε σε θέση να βιώσουμε, αφότου έρθουμε αντιμέτωπα με τους κινδύνους της επισφάλειας, τη βία, την οδύνη, τον θρήνο και τον θάνατο και τα αψηφήσουμε, καταφάσκοντας νιτσεϊκά στη ζωή απ’ άκρη σ’ άκρη. Λίγο καιρό αργότερα, ο φιλόσοφος απεβίωσε από καρκίνο του παγκρέατος, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα μεταμόσχευσης, σε αντίθεση με την περίπτωση του φίλου του, Ζαν Λυκ Νανσύ, που έζησε 30 χρόνια έχοντας μέσα του την «καρδιά του άλλου». Αυτή η μικρή ιστορία επιβίωσης, είναι ενδεικτική της ριζικής εξάρτησης κάθε ζωής από τις άλλες ζωές και φέρνει στο προσκήνιο τη συχνά δυσάρεστη αλήθεια ότι δεν είμαστε τίποτα χωρίς τους άλλους που ζουν ήδη μέσα μας, προτού μπορέσουμε να αρθρώσουμε οποιαδήποτε λέξη ευγνωμοσύνης ή εχθρικότητας απέναντί τους.
Το Τζούντιθ Μπάτλερ τονίζει ότι κάθε έμβρυο, με το που γεννηθεί, βρίσκεται ήδη στα χέρια των άλλων, οι οποίοι του προσφέρουν στέγη, τροφή και φροντίδα και «σε όποια ηλικία και να φτάσουμε ποτέ δεν ξεπερνάμε αυτήν τη συνθήκη ριζικής εξάρτησης και τρωτότητας». Οι άλλοι είναι ήδη εκεί όταν γεννιόμαστε, προβάλλοντας πάνω μας τις δυνατότητες της ζωής μας και η ευαλωτότητα που συνδέεται με την εξάρτησή μας από αυτούς δεν αποτελεί ελάττωμα που οφείλουμε να αποτινάξουμε μεγαλώνοντας, αλλά μία δύσκολα χωνεμένη θεμελιώδη αλήθεια για την περατότητα των σωμάτων μας. Μία αλήθεια που εάν αρθρωθεί ρητά μπορεί και να μας σώσει. Γιατί αν κάτι μπορεί είτε να αφανίσει είτε να σώσει την ανθρωπότητα είναι η αφιλτράριστη σκληρή αλήθεια, αυτή από την οποία δεν ξέρουμε πόση μπορούμε να αντέξουμε, αυτή που διανοίγει το πέρασμα σε έναν άλλον κόσμο που θα χτιστεί μετά την κατάρρευση της υφιστάμενης δυστοπίας.»
