23/01/2026
«𝝘𝝤𝝢𝝚𝝞𝝨, 𝝡𝝜𝝢 𝝫𝝤𝝦𝝩𝝮𝝢𝝚𝝩𝝚 𝝩𝝖 𝝥𝝖𝝞𝝙𝝞𝝖 𝝡𝝚 𝝡𝝞𝝖 𝝚𝝪𝝝𝝪𝝢𝝜 𝝥𝝤𝝪 𝝙𝝚𝝢 𝝡𝝥𝝤𝝦𝝤𝝪𝝢 𝝢𝝖 𝝖𝝢𝝩𝝚𝚵𝝤𝝪𝝢»
🗣Δεν είναι δα και καταστροφή να μην είσαι στη Μικτή της Ένωσης ή στο κλιμάκιό σου. Αναστάτωση μέχρι απελπισίας σε όλη την οικογένεια. Γιατί;
Από την πρώτη μέρα που ένα παιδί θα μπει στο μπάσκετ ως την στιγμή που θα κριθεί αν μπορεί να παίξει ή όχι μεσολαβούν τουλάχιστον 8-10 χρόνια. Μην επείγεστε να δείτε αποτελέσματα. Χωρίς να το καταλαβαίνετε, πιέζετε παιδιά, προπονητές, καταστάσεις χωρίς υπομονή.
Ένα χαμένο λέι απ δεν είναι ούτε καταστροφή ούτε αμαρτία.
Μην “κατσαδιάζετε” το παιδί σας στο αυτοκίνητο στον δρόμο της επιστροφής αλλά και στο σπίτι! Μην του λέτε «εγώ σε κουβαλάω 40 χιλιόμετρα την ημέρα σαν ταξιτζής κι εσύ δεν γίνεσαι Αντετοκούνμπο»!
Το φορτώνετε με μια ευθύνη που δεν μπορεί να αντέξει. Θέλουν όλοι τα παιδιά τους να γίνουν Αντετοκούνμπο!
Δεν θα γίνει κανένας Αντετοκούνμπο! Να πατάει στην γραμμή του φάουλ και να καρφώνει! Θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο, επίσης χρήσιμο στο παιχνίδι, αλλά τελικά παρατάει το άθλημα θυμωμένο!
Το “πραγματικό” μπάσκετ, κατά την άποψή μου, ξεκινά στο Παιδικό. Στην ηλικία των 15-16. Εκεί ξεχωρίζουν για πρώτη φορά τα “ταλέντα”.
Ταλαντούχα παιδιά είναι αυτά που κάνουν κάτι να φαίνεται εύκολο, ενώ για τα υπόλοιπα είναι δύσκολο. Σ’ αυτή την ηλικία δίνουν τα πρώτα σημάδια του τι μπορούν να κάνουν, μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.
Εκτός από τα τεχνικά χαρακτηριστικά, αρχίζουν να φαίνονται και τα δύο “μυστικά” ταλέντα ενός παίκτη. Τι κρύβει μέσα στο μυαλό του και τι στην καρδιά του. Αυτά αποκαλύπτονται, θετικά ή αρνητικά, σ’ αυτή την ηλικία.
Σε κάθε περίπτωση, σ’ αυτές τις ηλικίες η νίκη, το αποτέλεσμα δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν πρέπει να είναι ούτε για εμάς τους προπονητές ούτε για τους παράγοντες των ομάδων.
Να φτάσεις όπου φτάσεις, αλλά με τον σωστό τρόπο.
Θυμάμαι, όταν ήμουν στον Ολυμπιακό, από τα Μίνι κιόλας, οι αντίπαλες ομάδες ήθελαν να μας νικήσουν με κάθε τρόπο. Το έβλεπα, όμως ήξερα ότι τρία-τέσσερα χρόνια μετά, όταν τα ίδια παιδιά φτάσουν Παιδικό, εμείς θα τους κερδίζουμε εύκολα.
Εδώ έχουμε ευθύνη όλοι. Δεν προδικάζει τίποτα για το μέλλον των παιδιών ένα Πρωτάθλημα στο Προμίνι!
Κάτι παρόμοιο μού είχε τύχει και στον Μαντουλίδη. Είχαμε μια ομάδα συγκεκριμένης ηλικιακής κατηγορίας, στο σύνολο 15 παιδιά, διαφορετικού επιπέδου. Κάναμε rotation και έπαιζαν όλοι.
Ένας ανταγωνιστικός σύλλογος μάς αντιμετώπισε με μόλις οκτώ παίκτες, παρότι μπορούσε να κατεβάσει και αυτός 12 ή 15 αθλητές, μόνο και μόνο για να παίξει με τους “καλούς” του. Μας κατατρόπωσαν! Και μας έκαναν και bullying στο τέλος!
Περιττό να πω ότι λίγα χρόνια μετά, στο Παιδικό, τους νικήσαμε με 40 πόντους και η ομάδα του Μαντουλίδη πήρε και το Πρωτάθλημα.
Την πλασματική εικόνα τη δημιουργούν οι γονείς και οι παράγοντες. Γι’ αυτό και τα παιδιά πρέπει να έχουν στο μυαλό τους τα λόγια του Καζαντζάκη: «Δεν υπάρχει αντίπαλος. Και αυτός συμπαίκτης είναι».
Πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην αντίπαλη ομάδα και τον αντίπαλο παίκτη. Αν θες να τον πατήσεις στο κεφάλι, αργά ή γρήγορα θα σου γυρίσει μπούμερανγκ.
Ο Νίκος Κεραμέας στο AthleteStories! [Σεπτέμβριος 2019]
