28/12/2025
Ο θάνατος των γονιών δεν σηματοδοτεί μόνο την απώλεια πραγματικών προσώπων.
Σηματοδοτεί και την απώλεια ενός εσωτερικού ακροατηρίου.
Για χρόνια – συχνά για όλη τη ζωή – ο εσωτερικός μας κόσμος οργανώνεται γύρω από ένα βλέμμα που μας παρακολουθεί: μας κρίνει, μας επιβεβαιώνει, μας απογοητεύεται, μας θαυμάζει, μας αγαπά.
Ένα βλέμμα που, ακόμη κι όταν δεν είναι πια παρόν στην πραγματικότητα, συνεχίζει να κατοικεί μέσα μας.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε μια βαθιά συναισθηματική σχέση.
Ο σύντροφος δεν είναι μόνο αντικείμενο αγάπης·
είναι και μάρτυρας της ζωής μας.
Ένα πρόσωπο μπροστά στο οποίο υπάρχουμε, εξελισσόμαστε, αναγνωριζόμαστε.
Όταν αυτή η σχέση χάνεται — μέσα από έναν χωρισμό ή μια ρήξη —
η απώλεια δεν αφορά μόνο το πρόσωπο.
Αφορά και τη θέση που κατείχαμε στο ψυχικό του πεδίο.
Τον ρόλο που παίζαμε.
Το βλέμμα που μας έβλεπε ως αυτόν ή αυτήν που ήμασταν μαζί του.
Έτσι, είτε πρόκειται για τον θάνατο ενός γονιού είτε για το τέλος μιας σχέσης,
δεν πενθείται μόνο ο Άλλος.
Πενθείται και η σκηνή.
Το θέατρο στο οποίο υπήρχε κοινό.
Η ψυχική οργάνωση που επέτρεπε την ύπαρξη για κάποιον.
Και τότε αναδύεται μια βαθιά, συχνά σιωπηλή εμπειρία αποπροσανατολισμού:
Ποιος είμαι όταν δεν με βλέπουν;
Για ποιον ζω, δημιουργώ, επιθυμώ;
Ποιος με σκέφτεται;
Αυτή η στιγμή δεν είναι απλώς πένθος.
Είναι μια κρίσιμη ψυχική μετάβαση:
από τη ζωή υπό το βλέμμα του Άλλου,
στην αναγκαιότητα να συγκροτηθεί ένα εσωτερικό βλέμμα που αντέχει να βλέπει τον εαυτό.
Και αυτή η διεργασία χρειάζεται χρόνο.
Χώρο.
Και συχνά, μια θεραπευτική σχέση που να μπορεί να φιλοξενήσει αυτό το κενό χωρίς να το γεμίσει βιαστικά.
Ιωάννα Μαυρίδου | Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία
⚖️Θεραπεία ζεύγους
🧠Τραυματοθεραπεία EMDR
💡Συμβουλευτική εξαρτήσεων