23/02/2026
Σκέφτομαι πως όλοι μας είμαστε σαν τον χαρταετό. Φτιαγμένοι από εύθραυστα υλικά.
Λεπτό χαρτί, ξυλάκια που λυγίζουν, μια ουρά που άλλοτε είναι κοντή κι άλλοτε μακριά, γεμάτη πολύχρωμες κορδέλες. Καθένας διαφορετικός. Καθένας με τη δική του κατασκευή. Με τα δικά του σημάδια. Με τα δικά του μπαλώματα από παλιές καταιγίδες.
Δεν είμαστε φτιαγμένοι από ατσάλι.
Είμαστε φτιαγμένοι από ευαισθησία.
Κι όμως, όταν βρεθεί ο σωστός ουρανός, όταν φυσήξει εκείνο το απαλό, σταθερό αεράκι — τότε μπορούμε να υψωθούμε ψηλά. Πιο ψηλά απ’ όσο νομίζαμε ότι αντέχουμε.
Ο χαρταετός δεν πετάει μόνος του.
Χρειάζεται χέρια που να τον κρατούν. Χέρια που να αφήνουν σιγά-σιγά το σκοινί, χωρίς να το κόβουν. Χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται καθαρό ουρανό, χωρίς βαριά σύννεφα φόβου και αμφιβολίας.
Κάποιες φορές, ο άνεμος δυναμώνει και μας τρομάζει.
Άλλες φορές πέφτει απότομα και νιώθουμε ότι χάνουμε ύψος.
Και υπάρχουν και οι στιγμές που μπλεκόμαστε — σε καλώδια, σε προσδοκίες, σε λέξεις που μας πλήγωσαν.
Αλλά η φύση μας είναι να πετάμε.
Όχι να μένουμε διπλωμένοι σε ένα συρτάρι.
Όχι να φοβόμαστε τον ουρανό.
Η ουρά μας — αυτή η ιστορία που κουβαλάμε — δεν είναι βάρος. Είναι ισορροπία. Είναι οι εμπειρίες μας, τα λάθη, οι αγάπες, οι απογοητεύσεις, όλα όσα μας έκαναν να αντέχουμε τον αέρα χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας.
Κι ίσως το πιο σημαντικό:
Δεν χρειάζεται να έχουμε τον ίδιο ουρανό με τους άλλους.
Ο καθένας μας έχει το δικό του φως, το δικό του ύψος, τον δικό του ρυθμό.
Εύθραυστοι; Ναι.
Αλλά και ικανοί να αγγίξουμε τον ουρανό.
Αρκεί να βρούμε το σωστό αεράκι.
Αρκεί να πιστέψουμε πως δεν φτιαχτήκαμε για να μένουμε χαμηλά. Καλή Σαρακοστή!
