Ειδική Διαπαιδαγώγηση Παιδιών και Εφήβων

17/01/2026

ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΡΟΝΙΟ ΑΓΧΟΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΑΧΗΣ: ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΥΤΙΣΜΟ

Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Journal of Autism and Developmental Disorders δείχνει ότι οι μητέρες εφήβων και ενηλίκων με αυτισμό βιώνουν χρόνιο στρες, με βιολογικά χαρακτηριστικά συγκρίσιμα με εκείνα που έχουν παρατηρηθεί σε στρατιώτες σε συνθήκες μάχης.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν μητέρες για οκτώ συνεχόμενες ημέρες, καταγράφοντας καθημερινές εμπειρίες και μετρώντας δείκτες ορμονών που σχετίζονται με το στρες. Διαπιστώθηκε εξαιρετικά χαμηλή κορτιζόλη, ένδειξη παρατεταμένης καταπόνησης που συναντάται σε καταστάσεις χρόνιου στρες.

Σε σύγκριση με μητέρες παιδιών χωρίς αναπηρίες, οι μητέρες ατόμων με αυτισμό:

➤Αφιερώνουν περισσότερο χρόνο καθημερινά στη φροντίδα (τουλάχιστον δύο ώρες επιπλέον),

➤Έχουν διπλάσιες πιθανότητες έντονης κόπωσης,

➤ Τριπλάσιες πιθανότητες να βιώσουν αγχωτικά γεγονότα μέσα στην ημέρα.
Παράλληλα, η εργασία τους διακόπτεται συχνότερα από απρόβλεπτες ανάγκες φροντίδας.

Τα νέα ευρήματα αποκαλύπτουν επίσης ψυχική ανθεκτικότητα . Παρά τις αυξημένες δυσκολίες, οι μητέρες παιδιών με αυτισμό σε σύγκριση με άλλες μητέρες ήταν εξίσου πιθανό να έχουν καθημερινές θετικές αλληλεπιδράσεις , να προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους και να παρέχουν υποστήριξη σε άλλους εντός των κοινωνικών τους δικτύων .

Συνολικά, υποστηρίζουν οι Seltzer και Smith, τα αποτελέσματα της έρευνας καταδεικνύουν την ανάγκη ανάπτυξης προγραμμάτων και δικτύων υποστήριξης για τις οικογένειες ατόμων με αυτισμό καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Οι ερευνητές τονίζουν την ανάγκη για ουσιαστική υποστήριξη: περισσότερες επιλογές ανάπαυλας (respite care), ευελιξία από τους εργοδότες και προγράμματα που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και του τρόπου αντιμετώπισης των καθημερινών δυσκολιών . Η αναγνώριση αυτού του χρόνιου άγχους αποτελεί ζήτημα κατανόησης και κοινωνικής ευθύνης και υπογραμμίζει την ανάγκη στήριξης από τους κρατικούς φορείς.

Journal of Autism and Developmental Disorders — University of Wisconsin–Madison (Marsha Mailick Seltzer, Leann Smith)

04/01/2026

Ο Κύκλος της Ντοπαμίνης από την Οθόνη ή αλλιώς...γιατί το σχολείο μπορεί να είναι πιο δύσκολο αυτή τη στιγμή

Αν οι οθόνες έχουν καταλάβει πολυ χώρο στη διάρκεια των διακοπών ίσως παρατηρήσετε ότι το παιδί σας αισθάνεται πιο απρόθυμο να επιστρέψει στο σχολείο. Αυτό δεν είναι τεμπελιά ή ανυπακοή. Είναι χημεία. Το γρήγορο, υψηλής ανταμοιβής περιεχόμενο οθόνης πλημμυρίζει τον εγκέφαλο με ντοπαμίνη.

Όταν αυτή η διέγερση μειώνεται ξαφνικά, οι καθημερινές απαιτήσεις, όπως το ντύσιμο, η συγκέντρωση ή η μετάβαση στο σχολείο, μπορεί να φαίνονται άτονες, κουραστικές και συντριπτικές. Το πρόβλημα δεν είναι οι ίδιες οι οθόνες. Είναι ο κύκλος. Η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας της ντοπαμίνης μας βοηθά να υποστηρίξουμε τα παιδιά να επιστρέψουν στην ισορροπία — χωρίς ντροπή, πανικό ή ξαφνικές απαγορεύσεις.

Οδεύοντας προς την επανέναρξη του σχολείου είναι σημαντικό να βοηθήσουμε τα σώματα και τον εγκέφαλο των παιδιών να θυμηθούν πώς είναι ο σχολικός ρυθμός. Όχι μια πλήρης επαναφορά. Όχι αυστηρές ρουτίνες από τη μια μέρα στην άλλη αλλά με μία ήπια προετοιμασία. Μετριασμός της απόκλισης των ωρών ύπνου. Ξυπνήματα λίγο νωρίτερα. Επιστροφή σε προβλέψιμες ώρες γευμάτων και σνακ. Συζήτηση για το σχολείο με ήρεμο τρόπο— ποιοι τους έχουν λείψει, τι περιμένουν με ανυπομονησία, τι θα ήθελαν. Αυτές οι μικρές αλλαγές βοηθούν στη μείωση του στρες πριν εμφανιστεί ως συμπεριφορά. Η προετοιμασία δεν είναι πίεση. Είναι υποστήριξη.

02/01/2026

Τρόποι με τους οποίους οι ενήλικες ακυρώνουν το βίωμα των παιδιών :

Μη μου λες εμένα ότι δεν κρυώνεις .Κάνει παγωνιά έξω .
Πεινάς .Έχεις να φας από το πρωί .Δεν γίνεται να μην πεινάς .
Δεν υπάρχει περίπτωση να πεινάς .Μόλις έφαγες .
Δεν είσαι λυπημένο .Απλά πεινάς και κουράστηκες .

Με όλους αυτούς τους τρόπους και πολλούς άλλους ,οι ενήλικες λένε: «Γνωρίζω το σώμα σου καλύτερα από σένα ».
Διδάσκουμε τα παιδιά να αμφισβητούν τον εαυτό τους . Τα σώματά τους. Το μυαλό τους. Τις καρδιές τους. Την εσωτερική τους γνώση.Τα διδάσκουμε ότι γνωρίζουμε καλύτερα, ακόμα και όταν πραγματικά δεν συμβαίνει (επειδή δεν είμαστε στο σώμα τους).
⁣⁣Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν:

🔸 Πρέπει να είσαι πεινασμένο / κουρασμένο, γι 'αυτό κλαις .
🔹Δεν είναι τόσο δύσκολο! Απλώς δεν προσπαθείς αρκετά σκληρά.
🔸Σου αρέσει! Απλά γίνεσαι δύστροπο τώρα !
🔹 Δεν θα σου αρέσει αυτή η γεύση.Ορίστε,προτίμησε αυτή .
Αν αυτό συνέβαινε ανάμεσα σε ενήλικες , όπου κάποιος αναιρούσε την εμπειρία του συντρόφου του, θα το ονομάζαμε gaslighting . Δεν είναι το ίδιο όταν το κάνουμε στα παιδιά;
⁣⁣Λίγα χρόνια πίσω, η τότε 4χρονη μου, μου είπε ότι δεν κρύωνε όταν της ζήτησα να φορέσει το σακάκι της ... και συνέχισε λέγοντας : "Κάνει κρύο για σένα, αλλά όχι για μένα." Ήταν μια από τις πολλές στιγμές που τα παιδιά μου πραγματικά μου έμαθαν κάτι .
Στο σήμερα αν πω, "Κάνει κρύο σήμερα", τα παιδιά μου θα πουν, "Όχι, Εσύ κρυώνεις ..." γιατί ξέρουν ότι το δικό μου κρυώνω δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το ίδιο νιώθουν και εκείνα .
Φυσικά, κανένας μας δεν προσπαθεί σκόπιμα να αναιρέσει το βίωμα του παιδιού του .
Ωστόσο, καταλήγει σε μια κοινή πρακτική για τους γονείς - να πιστεύουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να αναγκάσουμε τα παιδιά μας να αποδεχτούν τις απόψεις σας, τις ενέργειες μας ...ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι αρνούμαστε την εμπειρία τους. ⁣⁣

🔸Εάν λένε ότι δεν κρυώνουν (τώρα) και ξέρουμε ότι μπορεί να κρυώσουν αργότερα, τότε ζητάμε να πάρουν μαζί τους μια ζακέτα σε περίπτωση που τη χρειαστούν αργότερα (ή την παίρνουμε εμείς για αυτά ). ⁣⁣
🔸 Εάν δεν πεινούν τώρα, ζητάμε να μας ενημερώσουν όταν ή βάζουμε ένα πιάτο με σνακ για να έχουν πρόσβαση μόνα τους, όταν πεινάσουν (ή άλλες ηλικιακά κατάλληλες επιλογές). ⁣⁣
🔸 Όταν είναι λυπημένα , το παρακολουθούμε πρώτα και, ναι, μερικές φορές μπορεί να είναι επειδή είναι κουρασμένα ή πεινασμένα, αλλά δεν αρνούμαστε την πραγματική θλίψη που μπορεί να υπάρχει.
Το πιο σημαντικό είναι να μην το κάνουμε για τη εξουσία και τον έλεγχο.
Για παράδειγμα, δεν φεύγουμε από το σπίτι χωρίς ζακέτα και μετά λέμε: "Πριν είπες ότι δεν κρύωνες , κάτσε τώρα να κρυώνεις!" ⁣
Σκεφτείτε όλα αυτά τα σενάρια με αντίστοιχους όρους μεταξύ ενηλίκων - π.χ. ο ένας σύντροφος αρνείται το φαγητό στον άλλον επειδή δεν πεινούσε όταν του προσφέρθηκε ,αρχικά. Δεν έχει νόημα, σωστά; ⁣⁣
Πώς, λοιπόν, έχει νόημα όταν αφορά τους πιο ευάλωτους αγαπημένους μας;

Πηγή :Danay Savva - Clinical Psychologist

22/12/2025

🎄Οι γιορτές των Χριστουγέννων, πέρα από το κοινωνικό και θρησκευτικό τους νόημα, λειτουργούν ψυχαναλυτικά ως πυκνωτές ασυνείδητων εμπειριών. Είναι μια περίοδος όπου ο χρόνος φαίνεται να «διπλώνει»: το παρόν συναντά τις παιδικές μνήμες, τις πρώιμες σχέσεις αντικειμένου και τα ίχνη της οικογενειακής ιστορίας.
🎄Τα Χριστούγεννα συχνά επαναφέρουν τη φαντασίωση της πρωταρχικής φροντίδας: της ζεστασιάς, της αφθονίας, της υπόσχεσης ότι «κάποιος φροντίζει». Το δώρο δεν είναι απλώς αντικείμενο, αλλά σύμβολο αγάπης και αναγνώρισης. Όταν αυτή η φαντασίωση συγκρούεται με την πραγματικότητα, μπορεί να γεννηθούν απογοήτευση, θυμός ή μελαγχολία.
🎄Οι οικογενειακές συναθροίσεις συχνά αναβιώνουν παλιούς ρόλους: το «καλό παιδί», το «αόρατο», το «ανήσυχο». Οι τωρινές σχέσεις χρωματίζονται από παλαιά συναισθήματα, συχνά χωρίς επίγνωση. Αυτό εξηγεί γιατί μικρά γεγονότα αποκτούν δυσανάλογο συναισθηματικό βάρος.
🎄Η κοινωνική απαίτηση «να είμαστε χαρούμενοι» δημιουργεί εσωτερικές συγκρούσεις σε όσους βιώνουν πένθος, μοναξιά ή εσωτερικό κενό και συχνά αισθάνονται ενοχή που δεν συμμερίζονται τη συλλογική ευθυμία. Η θλίψη των Χριστουγέννων δεν είναι παθολογία· συχνά είναι ένδειξη επαφής με μια αλήθεια του υποκειμένου.
🎄Ψυχαναλυτικά, το ουσιαστικό δώρο δεν καλύπτει την έλλειψη αλλά την αναγνωρίζει. Εκεί όπου το δώρο γίνεται υπερβολικό ή καταναγκαστικό, μπορεί να λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στο κενό, στην απουσία, ή στον φόβο της μη-αγάπη
🎄Παρά τις εντάσεις, οι γιορτές προσφέρουν και μια δυνατότητα: να επανασημασιοδοτήσουμε τις σχέσεις, να θρηνήσουμε ό,τι δεν υπήρξε, και ίσως να επιτρέψουμε μια πιο ώριμη μορφή συνάντησης — όχι με την ψευδαίσθηση της τέλειας οικογένειας, αλλά με τη γνώση της ανθρώπινης ατέλειας.

05/12/2025

https://www.psychografimata.com/i-afto-thisiazomeni-mitera-mathimata-zois-pros-tin-kori/?fbclid=IwdGRjcAOfxSVjbGNrA5_E8mV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHijfs_HuYzM23DOwoww4C7Cg5UD0CkrGROCn_NFucbBgmbOfTdLyCDkre2Fa_aem_UnK3Ce68PYHtXutMBIt5IA

Το πρώτο ελληνικό διαδικτυακό περιοδικό ψυχολογίας... Γιατί όλα είναι θέμα ψυχολογίας!

28/11/2025

Μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι η εφηβεία μπορεί να διαρκέσει μέχρι την ηλικία των 32 ετών, καθώς ο εγκέφαλος περνάει από πέντε διαφορετικές περιόδους («εποχές») στη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου, με τα τέσσερα σημαντικά «σημεία καμπής» εντοπίζονται στις ηλικίες των 9, 32, 66 και 83 ετών.

Στη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε την Τρίτη (25/11) στο περιοδικό Nature Communications, συμμετείχαν 4.000 άτομα ηλικίας έως 90 ετών, τα οποία υποβλήθηκαν σε εξετάσεις για να αποκαλυφθούν οι συνδέσεις μεταξύ των εγκεφαλικών τους κυττάρων.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ διαπίστωσαν ότι ο εγκέφαλος παραμένει στην περίοδο της εφηβείας μέχρι τα 32 έτη. Μάλιστα τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση του κινδύνου των ψυχικών διαταραχών και άνοιας ποικίλλει κατά τη διάρκεια της ζωής.

Οι ερευνητές χαρτογράφησαν την ανάπτυξη του εγκεφάλου χρησιμοποιώντας αυτά τα δεδομένα και ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι περνούν από πέντε «εποχές του εγκεφάλου», μεταξύ των οποίων τέσσερις σημαντικά ορόσημα καθώς μεγαλώνουν, ωριμάζουν και γερνούν.

Το πιο σημαντικό εύρημα της μελέτης είναι ότι μετά την ηλικία των 32 ετών, η προσωπικότητα και η νοημοσύνη του ανθρώπου «σταθεροποιούνται» μετά τις αλλαγές στην πρώιμη εφηβεία.

Οι πέντε «εποχές» του εγκεφάλου
Σύμφωνα με τη μελέτη, η ανάπτυξη και η γήρανση του εγκεφάλου περνούν από πέντε ξεχωριστές περιόδους:

Παιδική ηλικία – από τη γέννηση έως την ηλικία των εννέα ετών

Εφηβεία – από τα εννέα έως τα 32 έτη
Ενηλικίωση – από τα 32 έως τα 66 έτη
Πρώιμη γήρανση – από τα 66 έως τα 83 έτη
Ύστερη γήρανση – από τα 83 έτη και μετά
«Ο εγκέφαλος αναδιαμορφώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής. Ενισχύει και αποδυναμώνει συνεχώς τις συνδέσεις και δεν ακολουθεί ένα σταθερό μοτίβο – υπάρχουν διακυμάνσεις και φάσεις αναδιαμόρφωσης του εγκεφάλου», δήλωσε η επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας, δρ. Αλέξα Μούσλι.

https://tvxs.gr/news/sci-tech/meleti-aytes-einai-oi-pente-epoches-toy-egkefaloy-pote-teleionei-i-efiveia/?fbclid=IwY2xjawOWVtZleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR5RFwai5YnOQuUxdlv2jwb4YqD47X63x54jG0g2Sz251mIrJzyX0XasqXCoJA_aem_sHZvihaC-0ieLhErvvZjbA

Μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι η εφηβεία μπορεί να διαρκέσει μέχρι την ηλικία των 32 ετών, καθώς ο εγκέφαλος περνάει από πέντε διαφορετικές περιόδους

26/11/2025

Ο φόβος να μη σε δουν όπως πραγματικά είσαι είναι ένας βαθύς ψυχικός μηχανισμός που γεννιέται μέσα από τις πρώιμες εμπειρίες μας με τους σημαντικούς άλλους. Εκεί όπου η αποδοχή δεν ήταν πάντα δεδομένη, το παιδί μαθαίνει να παρουσιάζει εκδοχές του εαυτού που πιστεύει πως θα αγαπηθούν. Έτσι, ο αληθινός εαυτός μένει κάπου στο περιθώριο, συχνά φορτισμένος με ντροπή ή την αίσθηση ότι «δεν είναι αρκετός».

Στην ψυχαναλυτική οπτική, αυτός ο φόβος εκφράζει μια σύγκρουση ανάμεσα στον πραγματικό εαυτό και στο ιδανικό πρόσωπο που νομίζουμε ότι πρέπει να έχουμε για να γίνουμε αποδεκτοί. Το βλέμμα του άλλου αποκτά υπερβολική σημασία· γίνεται κριτής, καθρέφτης και μέτρο αξίας. Η αποκάλυψη του εαυτού βιώνεται ως ρίσκο, ως πιθανότητα απόρριψης ή απογοήτευσης. Έτσι, επιστρατεύονται άμυνες —η απόσταση, η προσαρμογή, η υπερπροστασία της εικόνας— για να προστατευτεί αυτό που θεωρούμε ευάλωτο μέσα μας.

Ο φόβος αυτός δεν αφορά μόνο τις σχέσεις με τους άλλους, αλλά και τη σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν οι εσωτερικές μας αναπαραστάσεις έχουν εμποτιστεί με αυστηρή κριτική ή αστάθεια, τότε το να «φανούμε» όπως είμαστε μοιάζει επικίνδυνο. Η ψυχανάλυση βλέπει σε αυτή την αγωνία μια πρόσκληση για βαθύτερη κατανόηση: να συναντήσουμε τον εαυτό που μάθαμε να κρύβουμε και να αναδομήσουμε, μέσα από τη θεραπευτική σχέση, έναν χώρο όπου ο αληθινός εαυτός μπορεί να υπάρξει χωρίς φόβο.

Εικαστική Ψυχοθεραπεία
για το παιδί, τον έφηβο, την οικογένεια
Λεωφ.Κηφισίας 130γ, 11526, Αθήνα
Επικοινωνία: 6973 450295, artintherapy.athens@gmail.com

03/11/2025

Η συνύπαρξη θλίψης και ελπίδας στον ψυχισμό αποτελεί μια βαθιά ψυχική διεργασία, που συνδέεται με την ικανότητα του ανθρώπου να αντέχει την απώλεια χωρίς να καταρρέει, και να οραματίζεται δυνατότητες ζωής ακόμη και μέσα στον πόνο.
⭐️Η θλίψη δεν είναι μόνο σύμπτωμα ή παθολογία αλλά και δείγμα ψυχικής ζωντάνιας. Δηλώνει ότι το άτομο έχει δεθεί, έχει αγαπήσει, έχει επενδύσει συναισθηματικά. Μέσα από τη θλίψη, ο ψυχισμός αναγνωρίζει την απώλεια και προσπαθεί να την ενσωματώσει.
⭐️Η ελπίδα λειτουργεί ως αντίβαρο στη θλίψη, χωρίς να την ακυρώνει. Δεν είναι άρνηση του πόνου, αλλά η πίστη ότι ο πόνος μπορεί να έχει νόημα και ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί. Είναι η ψυχική ενέργεια που επιτρέπει την αναδόμηση του Εγώ μετά από μια απώλεια. Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να βιώνει ταυτόχρονα αγάπη και μίσος, πόνο και ελπίδα, ως ένδειξη ωριμότητας, όπου ο ψυχισμός μπορεί να αντέχει την αμφιθυμία.
⭐️Η συνύπαρξη θλίψης και ελπίδας δηλώνει ότι το άτομο δεν χρειάζεται να αρνηθεί τη μία για να κρατήσει την άλλη. Μπορεί να πενθεί και ταυτόχρονα να ελπίζει.
Αυτή η ψυχική συνύπαρξη είναι ένδειξη συναισθηματικής ανθεκτικότητας και εσωτερικής χωρητικότητας. Της δυνατότητας να κρατά κανείς μέσα του αντιφατικά συναισθήματα χωρίς διάσπαση.
⭐️Η τέχνη, και ιδιαίτερα η εικαστική έκφραση μέσα στην εικαστική ψυχοθεραπεία προσφέρει έναν ενδιάμεσο χώρο όπου η θλίψη και η ελπίδα μπορούν να συνυπάρχουν. Στο έργο τέχνης, το σκοτάδι και το φως συνθέτουν νόημα όπως και στην ψυχή, όπου η αναγνώριση του πόνου μπορεί να γίνει πηγή δημιουργικότητας και ελπίδας.

🎨.................................................................🎨

Εικαστική Ψυχοθεραπεία
Για το παιδί, τον έφηβο, την οικογένεια
Λεωφορος Κηφισίας 130Γ, Αθήνα, 11526

22/10/2025

Η εικαστική ψυχοθεραπεία ως πράξη "ευ ζην"

💥Η ψυχοθεραπεία εκτός από διαδικασία ίασης ή/και διαχείρισης του ψυχικού πόνου είναι ένας τρόπος να μαθαίνουμε εκ νέου πώς να ζούμε. Στον πυρήνα της βρίσκεται η αναζήτηση του «ευ ζην» ως βιωμένη σχέση με τον εαυτό, τον άλλον και τον κόσμο.
💥Μέσα από τον διάλογο, τη σιωπή, τη δημιουργία, την εσωτερική επεξεργασία, ο άνθρωπος αναγνωρίζει τα ίχνη της ιστορίας του, μαθαίνει να τα αγκαλιάζει και να τα μεταμορφώνει. Η ψυχοθεραπεία γίνεται τότε ένας τόπος κατανόησης και συγχώρεσης, όπου το τραύμα μπορεί να αποκτήσει φωνή και νόημα. Είναι η καλλιέργεια της εσωτερικής ελευθερίας- η δυνατότητα να είμαστε σε σχέση χωρίς να χανόμαστε, να αλλάζουμε χωρίς να χάνουμε τη συνέχεια του εαυτού μας. Μια τέχνη ύπαρξης που μας καλεί να κατοικήσουμε πιο συνειδητά τον εαυτό μας και τον κόσμο.
💥Η εικαστική ψυχοθεραπεία μας προσκαλεί να συναντήσουμε τον εαυτό μας μέσα από τη δημιουργία. Το υλικό, το χρώμα, η γραμμή και η μορφή γίνονται φορείς ενός εσωτερικού διαλόγου, όπου όσα δεν μπορούν να ειπωθούν βρίσκουν τρόπο να υπάρξουν.
💥Η εικαστική πράξη δεν στοχεύει στο αισθητικό αποτέλεσμα αλλά στη διαδικασία της αποκάλυψης- στην κίνηση από το άμορφο προς το έμμορφο, από το άρρητο προς το εκφρασμένο.
💥Σε αυτό το πλαίσιο, η δημιουργικότητα δεν είναι προνόμιο των καλλιτεχνών, αλλά μια έμφυτη ψυχική λειτουργία: η ικανότητα να συνθέτουμε, να μετασχηματίζουμε, να νοηματοδοτούμε την εμπειρία μας. Όταν αυτή η δημιουργική ενέργεια αναζωπυρώνεται μέσα στη θεραπευτική σχέση, ανοίγει ο δρόμος προς το «ευ ζην» ως αίσθηση ζωτικότητας και αυθεντικής παρουσίας.
💥Η εικαστική διαδικασία λειτουργεί ως καθρέφτης και γέφυρα: καθρεφτίζει τα ασυνείδητα περιεχόμενα και ταυτόχρονα γεφυρώνει το εσωτερικό με το εξωτερικό, το ατομικό με το συλλογικό. Ο χώρος της θεραπείας γίνεται ένα πεδίο παιχνιδιού και αναστοχασμού, όπου μπορούμε να ανακαλύψουμε ξανά την ικανότητά μας να δημιουργούμε, να σχετιζόμαστε και να υπάρχουμε με πληρότητα.
💥Η εικαστική ψυχοθεραπεία, εκτός από θεραπευτική μέθοδος είναι ένας τρόπος να καλλιεργούμε το ευ ζην μέσα από την πράξη της δημιουργίας. Μια υπενθύμιση ότι το να ζεις δημιουργικά σημαίνει να είσαι σε διαρκή διάλογο με το γίγνεσθαι της ζωής.

16/10/2025

Διμερές φύλο, νέος φεμινισμός, q***r, non gender, gender studies. Πώς οι νέες αντιλήψεις για το φύλο απειλούν τον παλιό κόσμο και υπόσχονται μια αξιοβίωτη ζωή. Η πρωτοπόρος των q***r s...

03/10/2025

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Gender and Education αποκαλύπτει αυτό που πολλές γυναίκες εκπαιδευτικοί βιώνουν καθημερινά: μια τεράστια αύξηση του μισογυνισμού και της αρσενικής υπεροχής, που εκφράζονται από άρρενες μαθητές, και μάλιστα με υπερβολή, συχνά μάλιστα και βίαια. Μαθητές γράφουν σε εργασίες για τον βιασμό ότι «όλα τα θύματα το άξιζαν / το ζητούσαν», κάνουν χυδαία σχόλια για τα σώματα των δασκάλων τους και αρνούνται να αναγνωρίσουν τι κάνουν λάθος. Ο κοινός παρονομαστής; Οι επιρροές από τον Andrew Tate και άλλους influencers που χτίζουν στρατούς εφήβων με μίσος για τις γυναίκες και τις θηλυκότητες. Οι εκπαιδευτικοί περιγράφουν μια καθημερινότητα όπου η ρητορική του μισογυνισμού γίνεται κανονικότητα, ενώ οι διευθυντές απαντούν με ένα απλό «boys will be boys» («έτσι είναι τα αγόρια»). Το φαινόμενο είναι διεθνές, δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με τον Tate, και δείχνει πως η έμφυλη βία έχει μετακομίσει στα θρανία – και εδώ η σιωπή είναι ο πιο επικίνδυνος σύμμαχος.
Στο Σημείο, από την επαφή μας με εκπαιδευτικούς, ακούμε αντίστοιχες διηγήσεις από εκπαιδευτικούς. Δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε ότι η κατάργηση της Σεξουαλικής Αγωγής και ο φόβος για κάθε κουβέντα που έχει να κάνει με τα έμφυλα στερεότυπα και τους ρόλους μόνο κακό κάνουν στις γενιές παιδιών που βγαίνουν από τα σχολεία μας.

στα σχόλια για το σχετικό άρθρο!

14/09/2025

"Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανακαλύψει νέους ωκεανούς αν δεν τολμήσει να απομακρυνθεί από την ακτή.".

♦️Η ακτή, μπορεί να ειδωθεί ως το ασφαλές, το ήδη χαρτογραφημένο κομμάτι του εαυτού μας. Εκεί βρίσκονται οι άμυνες, οι συνήθειες, οι τρόποι που έχουμε μάθει να επιβιώνουμε – ακόμα κι αν αυτοί μας περιορίζουν.
♦️Η θεραπευτική διαδικασία μας καλεί να μπούμε στο αβέβαιο, στα «νερά» του ασυνειδήτου. Η αναχώρηση από την ακτή είναι ο φόβος απώλειας των βεβαιοτήτων, της ταυτότητας που ήδη συγκρατούμε, ακόμα κι αν αυτή μας πονά.
♦️Ο φόβος της αυτοανακάλυψης συχνά δεν είναι ο φόβος του τι δεν ξέρουμε, αλλά του τι ήδη υπάρχει μέσα μας και φοβόμαστε να αντικρίσουμε.
♦️Στη θεραπεία, το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με τις ασυνείδητες επιθυμίες, τις ενοχές και τις συγκρούσεις του. Η ψυχή, όπως ο εξερευνητής, νιώθει τον κίνδυνο: «αν απομακρυνθώ από την ακτή, μήπως χαθώ;» Όμως μόνο μέσα από αυτήν την περιπλάνηση είναι δυνατόν να ανοιχτούν νέοι ορίζοντες – η επανεύρεση ενός πιο αυθεντικού εαυτού, η ανακάλυψη πτυχών που παρέμεναν βυθισμένες.
♦️Ο φόβος, λοιπόν, δεν είναι εμπόδιο αλλά μέρος του ταξιδιού. Είναι το αλμυρό νερό που μας υπενθυμίζει ότι κινούμαστε, ότι κάτι αλλάζει. Η θεραπεία δεν υπόσχεται ότι δεν θα υπάρξει τρικυμία· υπόσχεται όμως πως, αν ο θεραπευόμενος επιτρέψει στον εαυτό του να απομακρυνθεί από την ακτή, θα μπορέσει να συναντήσει τους «νέους ωκεανούς» της ύπαρξής του.
🎨Στην εικαστική ψυχοθεραπεία, η «απομάκρυνση από την ακτή» εκδηλώνεται μέσα από το ίδιο το υλικό και τη διαδικασία της δημιουργίας. Ο θεραπευόμενος συναντά τα εικαστικά υλικά που δεν έχουν ακόμα μορφή. Αυτή η πρώτη στιγμή είναι συχνά γεμάτη αβεβαιότητα: «Τι θα φτιάξω;», «Κι αν δεν έχει νόημα;», «Κι αν αποκαλυφθεί κάτι που δε θέλω να δω;».Αυτή η αβεβαιότητα είναι η πύλη προς το καινούργιο. Το έργο που γεννιέται δεν είναι ποτέ πλήρως ελεγχόμενο· οι γραμμές ξεφεύγουν, τα χρώματα αναμειγνύονται απρόσμενα, η μορφή παίρνει κατεύθυνση που συχνά ξαφνιάζει τον ίδιο τον δημιουργό. Αυτό το «άφημα» στην απροσδιοριστία της εικόνας γίνεται καθρέφτης των εσωτερικών κινήσεων της ψυχής.
♦️Ο φόβος εδώ δεν αφορά μόνο την ανακάλυψη πτυχών του εαυτού, αλλά και την απώλεια της κυριαρχίας: το να επιτρέψει κανείς στον εαυτό του να μην ελέγχει απόλυτα, να αντέξει την αίσθηση του «δεν ξέρω». Στην εικαστική διαδικασία, η αβεβαιότητα γίνεται δημιουργική δύναμη, καθώς οδηγεί τον θεραπευόμενο σε μονοπάτια που ο νους μόνος του δεν θα είχε διαβεί.
🎨Η εικαστική ψυχοθεραπεία μάς θυμίζει πως η αλήθεια του εαυτού δεν συλλαμβάνεται μόνο με λέξεις· πολλές φορές αναδύεται μέσα από σχήματα, χρώματα και εικόνες που ξεπερνούν το λεκτικό. Η αβεβαιότητα γίνεται το μέσο που ανοίγει τον δρόμο: μια διαδικασία εξερεύνησης όπου η ψυχή αφήνεται να «ταξιδέψει» σε ωκεανούς που δεν γνώριζε πως υπήρχαν.

Εικαστική Ψυχοθεραπεία
για το παιδί, τον έφηβο, την οικογένεια

Λεωφ.Κηφισίας 130Γ
11526, Αθήνα
Επικοινωνία: 6973 450295
artintherapy.athens@gmail.com
artintherapy.webnode.gr