Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

18/02/2026

18/02/2026

Σωματικές και ψυχικές ασθένειες.

Οι σωματικές ασθένειες πληγώνουν, καταπιέζουν, αποδυναμώνουν τη σάρκα, αλλά εξακολουθούν να αφήνουν τον άνθρωπο να ζητάει βοήθεια.

Οι ψυχικές ασθένειες διαταράσσουν το μυαλό, κλείνουν τον άνθρωπο στον εαυτό του, τον κάνουν δύσπιστο, φοβισμένο, μπερδεμένο. Αλλά οι ψυχικές ασθένειες είναι οι πιο δύσκολες, γιατί όχι μόνο πληγώνουν, αλλά μουδιάζουν, σβήνουν τη λαχτάρα για τον Θεό, στεγνώνουν τα δάκρυα και κάνουν την καρδιά να μην αισθάνεται τίποτα.

Ο ψυχικά ασθενής περπατάει, μιλάει, εργάζεται, αλλά μέσα του είναι άδειος, κρύος, απελπισμένος. Και κανείς δεν βλέπει, γιατί η ψυχή δεν εμφανίζεται στις εξετάσεις.

Σταματήστε να φροντίζετε μόνο το σώμα και το μυαλό σας, αν η ψυχή λιμοκτονεί! Το σώμα θεραπεύεται, η ψυχή μπορεί να επανισορροπήσει, αλλά η ψυχή, αν αφεθεί μόνη της, σιγά σιγά εξασθενεί και δεν ξέρει πλέον πώς να ζητήσει βοήθεια. Χωρίς τον Θεό, ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται, αλλά μόνο αναβάλλει.

Μην τρέχετε μακριά από τον πόνο, αλλά αναζητήστε το νόημά του. Μην καλύπτετε την πληγή, αλλά φέρτε την στο φως. Όπου η ψυχή στρέφεται στον Θεό, ξεκινά η αληθινή θεραπεία.

Μοναχή Σιλουανή Βλάντ.

18/02/2026

Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος, παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη το 2018 στο ΚΡΗΤΗ TV με την βοήθεια βλεμματικού συστήματος πληκτρολόγησης.

Μια ιστορία με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που εγκατέλειψε τη λαμπρή πορεία του στην Αμερική μετά από σπουδές σε κορυφαία πανεπιστήμια για να αφιερωθεί στο Θεό. Και όλα αυτά λίγο πριν μία σπάνια νόσος του χτυπήσει την πόρτα και τον αφήσει μέσα σε λιγότερο από μία πενταετία καθηλωμένο σ’ ένα κρεβάτι.

Σε ερώτηση αναφορικά με το μεγάλο ζήτημα της ευθανασίας, η απάντηση του μοναχού από κλίνης συγκλονίζει τους με την ευθύτητα, την ευστοχία και την απλότητα της. «Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας.

Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι».

ΕΡ: Λένε ότι ο πόνος ολοκληρώνει την ύπαρξη. Εσείς το βιώνετε αυτό και πώς;

ΑΠ: Ο πόνος είναι ένα μεγάλο σχολείο και διδάσκει την αυτογνωσία η οποία οδηγεί στην αδελφογνωσία και εν τέλει στη θεογνωσία.

Ο πόνος σε ταπεινώνει και με την ταπείνωση, η καρδιά μας μαλακώνει και ανοίγει στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας.

Επικοινωνώ με ανθρώπους σε όλο το κόσμο που υποφέρουν από σωματικές ή ψυχικές ασθένειες.

Με την βοήθεια του Θεού, με την εμπειρία μου στο κρεβάτι του πόνου, τους καταλαβαίνω, έστω και λίγο για να τους πω ένα παρήγορο λόγο, ένα λόγο του Χριστού μας. Σήμερα, υπάρχει τόση μοναξιά στον κόσμο και ταραχή και φόβος.

Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε το δώρο Θεού να γνωρίζουμε τον Χριστό πρέπει να μοιραζόμαστε με τον συνάνθρωπο μας την χαρά, την γαλήνη και την αγάπη που είναι ο Χριστός.

Δεν είναι αυτός ο στόχος της ύπαρξής μας, να σωθούμε όλοι;

ΕΡ: Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να κάνει ευθανασία;

ΕΡ: Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας.

Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι. Κανείς μας δεν ήρθε στη ζωή με τη θέλησή του.

Οπότε πώς μπορείς να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου, αφού στην ουσία δεν σου ανήκει ; Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα της εποχής μας, καλλιεργεί στο σύγχρονο άνθρωπο ένα εγωκεντρικό τρόπο ζωής, αποκομμένο από το κοινωνικό σύνολο,

από την οικογένεια, τη γειτονιά, την πατρίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αυτοκινούμενοι σε αυτό τον κόσμο.

Νομίζω είναι λάθος θεώρηση της ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο της εποχής μας από την «αυτοθέωση» στην αυτοκτονία.

Καταλαβαίνω ότι δε θέλει ο ασθενής να γίνει βάρος στους άλλους ή δε θέλει τους αγαπημένους του να τον βλέπουν να υποφέρει.

Είναι πολύ ταπεινωτικό – το ξέρω πολύ καλά. Αλλά ο ταπεινός έχει την Βασιλεία του Θεού, όχι ο εγωιστής.

ΕΡ: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχατε πίστη θα είχατε την ίδια στάση απέναντι στον πόνο;

ΑΠ: Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια. Υπάρχει ένας άλλος πόνος που είναι οδυνηρότερος του πόνου για τον οποίο μιλούμε.

Και αυτός είναι ο πόνος που νιώθει η ψυχή, όταν της λείπει η παρουσία του Θεού, που ζωογονεί τα πάντα και δίδει νόημα και σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο.

Η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου σήμερα, είναι ο οδυνηρότερος και πιο αβάσταχτος πόνος.

ΕΡ: Στο κρεβάτι του πόνου έρχονται στιγμές που σας κάνει να αμφισβητήσετε το Θεό και την πίστη σας;

ΑΠ: Το αντίθετο, με ενώνει με το Θεό και νιώθω την Αγάπη και την παρουσία Του πιο έντονη. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έρχονται και οι στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας.

Ο Χριστιανός χρειάζεται πίστη, ανδρεία, και τόλμη. Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ.

ΕΡ: Πώς μπορεί να γίνει ο πόνος ευλογία ;

Τί μπορεί να σημαίνει «ζωή» όταν είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου ;

ΑΠ: Ο πόνος και οι δυσκολίες μερικές φορές είναι ανυπόφοροι για τον άνθρωπο.

Αυτές τις στιγμές νιώθω την παρουσία και την παρηγοριά του Θεού πιο έντονα.

Νομίζω και σε αυτά τα δύο ερωτήματα η απάντηση μπορεί να δοθεί από Εκείνον που κι εγώ τη λαμβάνω στις δύσκολες στιγμές μου, όταν ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό.

Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία.

Και η δική Του ζωή πάνω στο Σταυρό δοξάστηκε και παρέμεινε στην ιστορία ως ο Βασιλεύς της Δόξης.

Είναι το πρότυπο και συγχρόνως η ανάπαυση κάθε πονεμένου.

ΕΡ: Ποιές είναι οι δυσκολίες της ασθενείας σας ;

ΑΠ: Έχω ALS/MND – η ασθένεια του Stephen Hawking. Δεν έχει θεραπεία.

Είμαι παράλυτος, μόνο κουνώ τα βλέφαρα και τα χείλη μου. Δεν καταπίνω, σιτίζομαι από ένα γαστροσωλήνα.

Δεν αναπνέω μόνος μου, παρά μόνο με την υποστήριξη ενός αναπνευστήρα.

Μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς την βοήθεια κάποιου να με φροντίζει.

Ως λαϊκός ήμουν πολύ ανεξάρτητος σε ένα βαθμό πολύ εγωιστικό.

Τώρα που δεν μπορώ να κάνω το παραμικρό χωρίς κάποιον άλλον,

καταλαβαίνω γιατί ο Χριστός μας δίδαξε να είμαστε ενωμένοι σε ένα σώμα.

Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, να είμαστε σε μια κοινωνία με τους συνανθρώπους μας.

ΕΡ: Πόσα χρόνια βρίσκεστε στο κρεβάτι και πως γίνεται η επικοινωνία;

ΑΠ: Είμαι 6 χρόνια μόνιμα στο κρεβάτι. Επικοινωνώ με ένα σύστημα του υπολογιστή που μου επιτρέπει να γράφω με τα μάτια μου. Δόξα τω Θεώ !

Βλέπετε, τί οικονομεί ο καλός Θεός !

ΕΡ: Τί θεωρείτε πως κερδίσατε ως το πιο θετικό από την ασθένεια σας;

ΑΠ: Χωρίς αμφιβολία, το πιο θετικό είναι η ένωση μου με τον Θεό, που νοιώθω την αγάπη Του να γεμίζει την καρδιά μου.

ΕΡ: Η σχέση σας με τους αδερφούς σας στην Ι.Μ. Γουβερνέτου, πώς είναι τώρα με την ασθένεια σας ;

ΑΠ: Είμαι πολύ ευλογημένος στην Ι.Μ. Γουβερνέτου.

Είναι ένας άγιος τόπος κάτω από την σκέπη της Παναγίας.

Με την έντονη παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη και τόπος μαρτύρων – έχει πολύ χάρη.

Μες στην Θεία Οικονομία έχω ένα πολύ ευλογημένο ηγούμενο, τον γέροντα Ειρηναίο, άνθρωπο του Θεού, γεμάτο αγάπη.

Η αδελφότητα είναι πολύ αγαπημένη με πατέρες ταπεινούς, που κάνουν τον αγώνα τους.

Με φροντίζουν με θυσιαστική αγάπη.

Ένα παράδειγμα για την αγάπη που υπάρχει εδώ : Ταυτόχρονα ως δόκιμος παρουσιάστηκε η ασθένειά μου.

Διαγνώστηκε ΑLS, μια ανίατη ασθένεια .

Όταν έμαθα ποιά θα είναι η εξέλιξή της είπα στον γέροντά μου ότι δεν θέλω να γίνω βάρος στην αδελφότητα και δεν θα μονάσω.

Όμως ο γέροντας και όλοι οι πατέρες είπαν ότι με θέλουν όπως είμαι.

Αυτή είναι η αγάπη του Χριστού.

ΕΡ: Τι θα ήθελες να έλεγες στους τηλεθεατές που σε παρακολουθούν αυτήν την στιγμή, ασθενείς και μη ;

ΑΠ: Η ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή.

Με τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας έχετε αγάπη, γαλήνη και η ζωή έχει άλλο νόημα.

Όπως ο άγιος Πορφύριος έλεγε : «Ο Χριστός είναι το παν».

18/02/2026

Ολοι οι ξερόλες του διαδικτύου λενε:
Αξίζεις! Βρες αυτοπεποίθηση και ολα θα πανε καλα!
Βρες καποιον να σε πείσει πως αξιζεις!
Να σου πω κατι;
Καλο ειναι να εχεις μια δυνατη αυτοεικονα.
Αν δεν την εχεις ομως, καλυτερα για σενα.
Ειναι καλυτερα γιατι θα βρεις πολλες δυσκολιες στην ζωη σου.
Κι αν εχεις την διαθεση, και σηκωσεις τα μανίκια, οι δύσκολοι άνθρωποι, οι δυσμενείς συνθήκες, οι αναποδιές του βιου, θα σε κανουν άνθρωπο.
Εργάτη της αληθειας και του μοχθου.
Θα χτισεις προσωπικότητα.
Θα ανδρωθείς, αν το θελεις.
Κι αν παλι δεν το θελεις αρκετα, ακομα κι αν ξεκινούσες την ζωη σου με ψηλή αυτοποιθηση, παλι θα την ζουσες σαν να ταν λιγη, λειψη, κουτσουρεμένη, φτωχη και άνυδρη.
Γι αυτο σου λεω:
Τραβα τον δρομο σου και φτιαξε το μονοπάτι σου περπατώντας στα απάτητα χωράφια, στα κατσάβραχα και τις πετρες.
Φροντισε να γινεις άνθρωπος του μόχθου.
Άνθρωπος της ζωης και της ελπίδας.

18/02/2026

Γιατί το ghosting είναι ένδειξη επιθετικότητας
Οι αποχαιρετισμοί είναι αναπόφευκτοι. Το να πληγώνεις τους άλλους όμως όχι.
Η ζωή μας είναι πάντα σε συνεχή ροή. Η κάθε νέα μέρα μας παρουσιάζει προκλήσεις που απαιτούν ωριμότητα, προσαρμοστικότητα και ευελιξία. Το ίδιο συμβαίνει και στις διαπροσωπικές σχέσεις. Αλλάζουν, εξελίσσονται και ενδεχομένως φτάνουν σε ένα τέλμα. Ο έρωτας ξεφτίζει, φιλίες ξεπερνιούνται, μια απασχόληση δίνει την θέση της σε μια άλλη και ο θάνατος είναι αναπόφευκτος. Αρκετοί άνθρωποι όμως, δεν ξέρουν τον τρόπο να πουν αντίο.
Είναι λογικό μια αλλαγή, μια μετάβαση να μας κάνει να αισθανόμαστε άβολα. Έχουμε πολλούς τρόπους άμυνας για να προστατεύουμε τον συναισθηματικό μας κόσμο, αλλά η αποφυγή είναι ο επικρατέστερος. Το τέλος μιας σχέσης σπανίως είναι εύκολο. Είναι συναισθηματικά μια από τις εντονότερες καταστάσεις. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος να λήξει μία σχέση. Όταν συνδυάζεται με σύγκρουση, η μετάβαση προκαλεί οργή, θλίψη και μελαγχολία. Έτσι εξηγείται ότι προσπαθούμε να ξεμπερδέψουμε γρήγορα με το τέλος μιας σχέσης, να αποφύγουμε τον τελικό αποχαιρετισμό και όλα αυτά για να ελαχιστοποιήσουμε την αναστάτωση. Παρ΄ όλα αυτά, κάθε τέλος αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής.
Το να αποφεύγεις την συναισθηματική αναστάτωση από το τέλος μιας σχέσης οδηγεί σε μια ανθυγιεινή συνήθεια ημιτελών σχέσεων. Σχέσεις που λύθηκαν πρόχειρα μας κρατούν στο παρελθόν, αφήνουν ίχνη θλίψης, οργής, σύγχυσης και ενοχής, ενώ σχέσεις που τελείωσαν με κάποια εξήγηση μας επιτρέπουν να αγκαλιάσουμε με αυτοπεποίθηση τα νέα ξεκινήματα. Οι θετικές μεταβάσεις λειτουργούν προς όφελός μας και μας δείχνουν τον δρόμο της ωρίμανσης.
Μελέτες δείχνουν ότι το τέλος μιας σχέσης είναι αυτό που θυμόμαστε πιο έντονα από μία σχέση που τελείωσε, λόγω του ότι είναι και το τελευταίο χρονικά γεγονός που την αφορά. Οι τελευταίες κουβέντες, συναισθήματα ή συζητήσεις δημιουργούν την πιο δυνατή ανάμνηση. (Fredrikson, 2000). Οι αποχαιρετισμοί είναι μια ευκαιρία να περιγράψουμε με λέξεις τα συναισθήματά μας, να σχηματοποιήσουμε την ανάμνηση μιας σχέσης και να αισθανθούμε ότι κάτι ολοκληρώθηκε. Οι Schwörer, Krott και Oettingen (2020) αναφέρονται στις σχέσεις που χαρακτηρίζονται από την αίσθηση του κλεισίματος, ως «ολοκληρωμένες». Γενικότερα οι άνθρωποι θεωρούν το τέλος μιας σχέσης ως μια πλήρωση, όταν αισθάνονται ότι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, ότι προσπάθησαν όσο περισσότερο μπορούσαν και ότι δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι άλλο. Σχέσεις που λήγουν με τέτοιο τρόπο αφήνουν θετικό αντίκτυπο, περιορισμένη θλίψη και μια εποικοδομητική μετάβαση στην επόμενη φάση της ζωής, όπου κάποιος δεν μπαίνει στον πειρασμό να σκεφτεί υποθετικά σχετικά με το τι θα μπορούσε να είχε πει ή κάνει.
Αρκετές σχέσεις είναι εξ ορισμού σύντομες, αλλά ακόμα και οι σύντομες πλατωνικές σχέσεις ή οι επαγγελματικές σχέσεις είναι διαπροσωπικές σχέσεις που φέρουν ένα συναισθηματικό φορτίο.
Δεν είναι ανάγκη να εμμένουμε σε σχέσεις που δεν λειτουργούν για εμάς. Είναι φυσικό να φεύγουμε από κάποιες σχέσεις, αλλά το γεγονός ότι μια σχέση δεν λειτουργεί για εμάς, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε σημαντική. Οι άνθρωποι και οι διαπροσωπικές σχέσεις αφήνουν ίχνη, αναμνήσεις από μια σύνδεση. Ένας θετικός αποχωρισμός τιμάει την σχέση, δείχνει σεβασμό σε αυτήν και αναγνωρίζει την επίδραση που ένα πρόσωπο έχει στην ζωή μας καθώς και τις διάφορες διακυμάνσεις που είχε αυτή η σχέση.
Ghosting
Το “ghosting” (πλήρης αποκλεισμός χωρίς εξήγηση) είναι ένα είδος επιθετικής αντιμετώπισης, όπου κάποιος ξαφνικά σταματάει κάθε είδους επικοινωνία με κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς κάποιον προφανή λόγο, χωρίς κάποια προειδοποίηση ή εξήγηση και αγνοεί κάθε προσπάθεια για περαιτέρω επαφή.
Το “ghosting” συχνά είναι μια πρακτική που χρησιμοποιεί κάποιος που θέλει να αποφύγει την σύγκρουση αλλά ουσιαστικά είναι μια καταστροφική κίνηση, η οποία γεννάει συναισθήματα σύγχυσης, αμηχανίας και ταπείνωσης στο άτομο που την βιώνει.
Συναισθηματικά, το να δεχθείς “ghosting” προκαλεί μια αίσθηση ευαλωτότητας, αμφισβήτησης και οδηγεί σε χαμηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης. Σε ψυχοσωματικό επίπεδο το ghosting εξαντλεί τους νευροδιαβιβαστές, ενεργοποιεί τις πληγές εγκατάλειψης και απόρριψης και τα ίδια νευρολογικά κέντρα που ενεργοποιούνται όταν νιώθουμε φυσικό πόνο (Krossa et al., 2011). Το να κάνουμε ghosting σε κάποιον είναι μια συνειδητή εγωκεντρική απόφαση να αποφύγουμε μια κατάσταση με έναν τρόπο που θα προκαλέσει τραύμα και ντροπή, ενώ ο άλλος μένει άναυδος. Έτσι, το ghosting είναι ουσιαστικά μια πράξη ναρκισσιστική, μια πράξη απόρριψης του άλλου χωρίς ενσυναίσθηση, αγνοώντας παντελώς τα αισθήματα και τις ανάγκες του. Επιπλέον, το ghosting αποκλείει την αναγνώριση ότι ένας αποχαιρετισμός είναι αυτό που θέλει το άλλο πρόσωπο, ρίχνοντας την ευθύνη στις περιστάσεις ή στο άλλο πρόσωπο. Διαστρεβλώνει την πραγματικότητα επιτρέποντας στο άτομο που ενεργεί με αυτό τον τρόπο να απεκδυθεί κάθε ευθύνη για την συμπεριφορά του.
Υγιείς αποχαιρετισμοί
Σε κανέναν δεν αρέσει μία άβολη συζήτηση, αλλά αυτό είναι προϋπόθεση για την διατήρηση μιας υγιούς σχέσης. Το να γίνει ένας διάλογος είναι σημαντικό γιατί έτσι και τα δύο μέρη έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν τις απόψεις τους και να νιώσουν ότι ακούγονται. Το να ακούει ο ένας τον άλλον δείχνει σεβασμό για τα αισθήματα του άλλου, αφήνει χώρο για ειλικρινή περισυλλογή και για το φυσικό τέλος μιας σχέσης. Πρέπει να γίνει κατανοητό και από τα δύο μέρη, ότι παρότι είναι καιρός να πάνε και τα δύο μέρη παρακάτω στην ζωή, και τα δύο μέρη αναγνωρίζουν τον κοινό χρόνο και τα ανθρώπινα συναισθήματα τους.
Αναλαμβάνοντας την ευθύνη να πούμε ένα ταπεινό αντίο, κάνουμε τον κόσμο μας λίγο καλύτερο. Αποδεχόμενοι συνειδητά ότι ο τρόπος που λέμε αντίο είναι ένα σημαντικό μέρος της δημιουργίας μιας κοινωνίας με συνέχεια, προχωράμε με συμπόνια, δίνοντας χώρο στην ενεργητική ακρόαση και μια βάση για βαθύτερες μελλοντικές σχέσεις.
Πάντα έχουμε επιλογές στον τρόπο που χειριζόμαστε τις μεταβάσεις. Ο τρόπος που βγαίνουμε από μία σχέση αφήνει σημάδια τα οποία λειτουργούν αθροιστικά. Το να τιμάς το τέλος μιας σχέσης, το να παίρνεις την ευθύνη με πράξεις που προάγουν την αμοιβαία επούλωση, καλλιεργεί σθένος. Το να διαχειριζόμαστε τις μεταβάσεις προσεκτικά και με σεβασμό, ενισχύει την θετική ανάπτυξη του χαρακτήρα μας, τις αντοχές μας, την αποτελεσματικότητά και την ικανότητα μας να χτίσουμε υγιείς μελλοντικές διαπροσωπικές σχέσεις.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Fredrickson, B. L. (2000). Extracting meaning from past affective experiences: The im-portance of peaks, ends, and specific emotions.
Cognition & Emotion, 14(4), 577–606.
https://doi.org/10.1080/026999300402808

Krossa, E., Bermana, M., Mischelb, W., Edward E. Smith, and Wager, T. (2011). Social rejec-tion shares somatosensory representations with physical pain. Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS), 108 (15), 6270–6275, doi: 10.1073/pnas.1102693108.

Schwörer, B., Krott, N. R., & Oettingen, G. (2020). Saying goodbye and saying it well: Conse-quences of a (not) well-rounded ending. Motivation Science, 6 (1), 21–33. https://doi.org/10.1037/mot0000126

Πηγή: psychologytoday.com
Συγγραφέας: Leigh W. Jerome Ph.D.
Μετάφραση: Μαρία Μαγγανάρη

18/02/2026

Μοναχα ο ένας από τους δύο θα πάει στην κηδεία του άλλου.

Μόνο ο ένας από τους δύο θα μπορέσει να αποχαιρετήσει και να πει το τελευταίο αντίο στον άλλον.

Μόνο ο ένας θα βιώσει τον κόσμο του χωρίς τον άλλον.

Όσο υπάρχει ζωή, αγάπα, αγκάλιασε και πες σε αυτόν τον ξεχωριστό κάποιον πόσο σημαίνουν στη ζωή του.

Ποτέ δεν ξέρουμε ποια θα είναι η τελευταία μας μέρα.

Γι' αυτό το λόγο αξιοποίησε κάθε στιγμή για να δοθείς και να αγαπήσεις.

Κάθε στιγμή που αφήνεις αναξιοποίητη σε αποσυνδέει από το κίνητρο σου να την ζησεις.

Οι ανάσες σου είναι μετρημένες και ζητάνε να τις αναπνεύσεις σαν να είναι οι μοναδικές...

Κάθε μια τους είναι μια ευκαιρία να ζήσεις από τώρα την αιωνιότητα.

Απήλαυσε κάθε δευτερόλεπτο, για να χτίσεις με τον/ την σύντροφο σου ό,τι ακόμα εκκρεμεί στην πρόθεση σου να τον/ την αγαπήσεις, οπως εσυ θα ήθελες να αγαπηθείς!

Κανε τις όποιες αναμνήσεις σκαλα για να ανέβεις στο υψος εκεινης της Αγάπης που θελει να σε βάλει στον Παράδεισο!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(Απόσπασμα από το νέο μου βιβλίο «Δες το Αλλιώς – 146 προτάσεις για να θυμάσαι να ζεις!», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Αναζητήστε το και αγοραστε το άμεσα -και- διαδικτυακά από την σελίδα: https://www.psichogios.gr/el/des-to-alliws.html )

17/02/2026

Στη ζωή υπάρχει πολύς πόνος, και ίσως ο μόνος πόνος που μπορούμε να αποφύγουμε είναι ο πόνος που προκαλεί η προσπάθεια να τον αποφύγουμε...

17/02/2026

Το νόημα της ανοησίας είναι να ενταθεί η απουσία νοήματος με την ελπίδα πως θα ρθει κάποτε και η στιγμή που ο ανόητος θα θελήσει περισσότερο να βρει το κρυμμένο της ζωής του το νόημα...

17/02/2026

Άφησα χώρο στη σιωπή να αγκαλιάσει για λίγο αυτή την εγκυμονούσα θλίψη. Την ίδια ώρα που μέσα μου σκεπτόμουν: Όχι, δεν σου λείπει η αγάπη αυτού που φεύγει.
Σου λείπει όμως η αγάπη που ποτέ δεν έριξε άγκυρα στην ψυχή σου.
Που ποτέ δεν στέριωσε μέσα σου.
Σου λείπει αυτό το κομμάτι του εαυτού που δεν γνώρισες, δεν σχετίστηκες με επίγνωση μαζί του..................................................................
Απόσπασμα από το νέο βιβλίο «Εξομολογήσεις ενός Ψυχοθεραπευτή» του Γρηγόρη Βασιλειάδη.
Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ:
https://www.iwrite.gr/bookstore/eksomologiseis/

17/02/2026

Ο καθένας μας, μολονότι ειναι προορισμένος να μενει, εχει την ταση συνεχως να αποφεύγει , και να φεύγει.
Απο συναισθήματα.
Απο σχέσεις.
Απο το παρόν.
Απο την ουσια.
Απο τις σκιές.

Μα κυριως και πιο μεθοδευμένα, από τη συνάντηση μας με το Φως.

Κι όλοι ευχόμαστε καπου, καπως, εκει ακριβως απ οπου ξοδέψαμε ολη μας τη ζωη στο να φεύγουμε, στο τελος εκει ακριβως μια μερα να συναντηθούμε, εν Αληθεία.

16/02/2026

Μεθαύριο Τετάρτη στις 7.00 μμ θα ειμαι στο Ελεύθερο Δημοτικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΔΑΠ Αγ. Αναργύρων – Καματερού).

Με αφορμή το νέο μου βιβλίο («Δες το Αλλιώς: 146 Προτάσεις για να θυμάσαι να Ζεις!») θα μιλήσω σε ολους τους παραβρισκόμενους.

Θα χαρω να σας δω εκεί προσωπικά και να μιλήσουμε για ζωτικά θέματα που σας προβληματίζουν και σας εμπνέουν!

Οι διάλεξη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18/02, 19:00, στον χώρο

εκδηλώσεων του 1ου Δημοτικού Αγίων Αναργύρων (Αγ. Αναργύρων 45, Τ.Κ. 13561).

Καλή αντάμωση!