What are the opening hours?

Monday 09:00 - 21:00 Tuesday 09:00 - 21:00 Wednesday 09:00 - 21:00 Thursday 09:00 - 21:00 Friday 09:00 - 21:00 Saturday 09:00 - 13:00

Δημήτρης Παπαδημητριάδης MD MSc - Ψυχίατρος, Omirou 13, Athens (2026)

23/12/2025

Ναι, η Μαρία Καρυστιανού έχει κάθε δικαίωμα να πολιτευτεί - και η απόφασή της για αυτό θα είναι μια γενναία πράξη δημοκρατίας.

Όλοι συμφωνούμε ότι η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ατύχημα, αλλά το πιο βαρύ, το πιο σπαρακτικό τίμημα της διαχρονικής συστημικής αποτυχίας του κράτους. Το αποτέλεσμα της ανευθυνότητας και της εγκατάλειψης των βασικών υποδομών από αλλεπάλληλες κυβερνήσεις. Όταν καταρρέει το κράτος στα πιο στοιχειώδη του καθήκοντα - την ασφάλεια της ζωής των πολιτών - είναι εύκολο να αποδοθούν ευθύνες στο αόρατο “σύστημα”. Το δύσκολο όμως είναι να σταθείς απέναντι σε αυτό, όχι ως θυμωμένος θεατής αλλά ως ενεργός πολίτης που απαιτεί την αλλαγή του εκ των έσω.

Η συνάδελφός μου Μαρία Καρυστιανού, η μητέρα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη, έχει κάθε λόγο και κάθε δικαίωμα να θελήσει να πολιτευτεί. Όχι επειδή θέλει να «καρπωθεί» πολιτικά τον πόνο της - όπως υπονοούν ορισμένοι κακοήθεις με απαράδεκτο κυνισμό επειδή ταράζεται ο ύπνος τους - αλλά γιατί από αυτόν τον πόνο γεννιέται η απόλυτη ανάγκη για δράση.

Δεν θα πρόκειται για πολιτική καριέρα. Θα είναι το αντίθετο: μια υπαρξιακή απόφαση να μην επιτρέψει να ξεχαστεί τίποτα, να μην ξαναζήσει καμία άλλη μάνα, κανείς άλλος άνθρωπος, αυτό που ζει εκείνη και τόσοι άλλοι γονείς.

Η πεμπτουσία της δημοκρατίας δεν είναι οι “επαγγελματίες πολιτικοί”. Είναι οι ίδιοι πολίτες. Εκείνοι που έχουν βιώσει κατάσαρκα την αποτυχία του κράτους και σηκώνονται για να το διορθώσουν. Εκείνοι που δεν περιορίζονται στην οργή, ούτε στη διαμαρτυρία. Που δεν πετροβολούν το πολιτικό σύστημα απ’ έξω, αλλά τολμούν να μπουν μέσα του για να το μεταμορφώσουν. Δεν υπάρχει πιο υγιής, πιο ** αναγκαία ** πράξη πολιτικής συμμετοχής από αυτήν.

Κανένας πολίτης δεν πρέπει να απολογείται επειδή θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά. Πόσο μάλλον όταν το κίνητρό του δεν είναι η φιλοδοξία, αλλά η ανάγκη για δικαιοσύνη. Και το να συμμετέχεις στα κοινά, να προσπαθείς να αλλάξεις τη χώρα, δεν είναι προνόμιο κάποιων λίγων - είναι ευθύνη των πολλών.

Η Μαρία δεν χρειάζεται άδεια για να πολιτευτεί. Χρειάζεται μόνο την αλήθεια της. Κι αυτή είναι πιο ισχυρή από κάθε μικροπολιτική κριτική και από κάθε εκφοβισμό που δέχεται ήδη και που θα δεχθεί σε αυτή την πορεία, αν την επιλέξει.

Η κριτική ότι «δεν έχει εμπειρία διακυβέρνησης» και άρα δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρή πολιτική πρόταση, αποκαλύπτει την αλαζονεία του κομματικού κατεστημένου που έχει ξεχάσει τον αρχικό σκοπό της πολιτικής: να υπηρετεί τον άνθρωπο. Εξάλλου, αν η «εμπειρία» που απαιτείται είναι να ξέρεις πώς να διαχειρίζεσαι τη σιωπή, την ατιμωρησία ή την αναπαραγωγή της αδικίας, τότε αυτή η εμπειρία δεν είναι προσόν - είναι πρόβλημα.

Δεν θα έχουμε απουσία πρότασης αλλά ριζική επαναφορά του νοήματος της πολιτικής. Πολιτική που δεν εκπορεύεται από τεχνοκρατικά επιτελεία ή κομματικά γραφεία που αναλύουν δημοσκοπήσεις και focus groups, αλλά πολιτική που αναδύεται από την ίδια τη ζωή και από το τραύμα. Αυτή είναι θα είναι μια σπουδαία τομή που η κοινωνία μας τη χρειάζεται.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η ψήφος στη Μαρία δεν θα είναι «ψήφος διαμαρτυρίας» όπως λέγεται, αλλά ψήφος διεκδίκησης.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. Και μακάρι όλοι οι πολίτες με ισχυρά βιώματα πολιτικής αδιαφορίας και εκμετάλλευσης να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική.

04/12/2025

Το Σύνδρομο Ανήσυχων Ποδιών «σιωπηλός προάγγελος» σοβαρότερων προβλημάτων ψυχικής και νευρολογικής υγείας.

21/11/2025

Άρθρο μου στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ.

20/11/2025

Μια απάντηση σε εκείνον τον Υπουργό που μιλάει για εθνική μιζέρια: Όταν η πραγματικότητα συμφωνεί με τα παράπονα, δεν λέγεται γκρίνια· λέγεται γεγονός.

Τι λένε τα επίσημα στοιχεία:

1. Υποκειμενική φτώχεια: 66,8%

Περίπου 2 στους 3 Έλληνες νιώθουν “υποκειμενικά φτωχοί”, δηλαδή θεωρούν ότι το εισόδημά τους δεν επαρκεί για μια αξιοπρεπή ζωή. Αυτό είναι το υψηλότερο ποσοστό σε όλη την ΕΕ.

Πηγή: Eurostat

Τι σημαίνει:
Η οικονομική δυσκολία δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς· βιώνεται στην καθημερινότητα, στο άγχος, στις επιλογές που περιορίζονται.

⸻

2. Αντικειμενική απειλή φτώχειας: 19,6%

Σχεδόν 1 στους 5 βρίσκεται επισήμως σε κατάσταση φτώχειας με βάση το εισόδημά.

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ.

Το χάσμα ανάμεσα στα 19,6% και στα 66,8% είναι τεράστιο, γεγονός που μας οδηγεί στο επόμενο δεδομένο που κατεργάρικα εκμεταλλεύεται ο πολιτικός ⤵️

⸻

3. Απόκλιση υποκειμενικής–αντικειμενικής φτώχειας: 47,2%

Η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη διαφορά στην ΕΕ ανάμεσα στο πόσο “φτωχοί αισθάνονται” οι πολίτες και στο πόσοι θεωρούνται τυπικά φτωχοί.

Τι σημαίνει:
Η ανασφάλεια, οι αυξημένες τιμές, το κόστος ζωής και η διαχρονική οικονομική πίεση κάνουν τους πολίτες να νιώθουν πιο “ευάλωτοι” από ό,τι θα περίμενε κανείς με βάση τα επίσημα κριτήρια.

⸻

4. Φτώχεια & κοινωνικός αποκλεισμός: 26,9%

Περίπου 1 στους 4 Έλληνες βρίσκεται σε είτε σε κατάσταση φτώχειας είτε σε κατάσταση κοινωνικού αποκλεισμού:

• οικονομική στέρηση,
• ανεπαρκή εργασία,
• προβλήματα πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες.

⸻

Τα επίσημα στοιχεία σκιαγραφούν λοιπόν μια κοινωνία που, ακόμη και όταν δεν καταγράφεται επίσημα ως φτωχή, νιώθει τεράστια οικονομική πίεση και ανασφάλεια.

Το υψηλό ποσοστό υποκειμενικής φτώχειας είναι κρίσιμο γιατί αντικατοπτρίζει όχι μόνο οικονομικούς δείκτες, αλλά και την ψυχολογική κόπωση, το άγχος και την καθημερινή δυσκολία διαβίωσης. Όταν τα νούμερα φωνάζουν τόσο δυνατά, το πρόβλημα δεν είναι οι πολίτες που παραπονιούνται, αλλά εκείνοι που δεν τους ακούνε.

09/11/2025

Λίγα στοιχεία για την ΟΠΛΟΚΑΤΟΧΗ από την επιστήμη μας - προς ενημέρωση του Υπουργού που δηλώνει ότι “οπλοκατοχή ίσον ανδρεία”:

Η οπλοκατοχή συνδέεται με αύξηση 90% έως 170% του κινδύνου πρόκλησης ανθρωποκτονίας.

Άνθρωποι που ζουν σε σπίτι όπου υπάρχει όπλο έχουν 7 (επτά) φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να δολοφονηθούν από σύντροφο ή οικείο πρόσωπο.

Όταν ένας κακοποιητικός άνδρας έχει πρόσβαση σε όπλο, ο κίνδυνος γυναικοκτονίας αυξάνεται μεταξύ 400% έως 500%. Ενώ μια γυναίκα που απειλείται γενικά με όπλο είναι 20 φορές πιθανότερο ότι θα δολοφονηθεί.

Η πρόσβαση σε όπλο αυξάνει τον κίνδυνο αυτοχειρίας των ανδρών κατά 940%.

Άνδρες με πρόσβαση σε όπλα είναι 8 (οκτώ) φορές πιθανότερο ότι θα πεθάνουν από αυτοκτονία σε σύγκριση με άνδρες που δεν κατέχουν όπλα. Γυναίκες με πρόσβαση σε όπλα είναι 35 (τριανταπέντε) φορές πιθανότερο ότι θα πεθάνουν από αυτοκτονία.

Οι άνθρωποι που ζουν σε σπίτια όπου υπάρχουν όπλα διατρέχουν 3.7 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν από ακούσιο πυροβολισμό (ατύχημα!) σε σύγκριση με όσους ζουν σε σπίτια χωρίς όπλα, ανεξάρτητα ηλικίας.

Για κάθε πράξη αυτοάμυνας με πυροβόλο όπλο, αντιστοιχούν 0.9 ακούσιοι θάνατοι, 7.3 εγκληματικές ανθρωποκτονίες και 44.1 αυτοκτονίες.

Καμία ανδρεία δεν υπάρχει στους παραπάνω αριθμούς. Και είναι ο λόγος που προσωπικά αδυνατώ - σε όλη την καριέρα μου ως ιατρός ψυχίατρος - να παρέχω ψυχιατρικές βεβαιώσεις σε όσους επιζητούν άδεια οπλοκατοχής.

Ο κύριος Υπουργός δήλωσε ότι “αν είσαι ένοπλος δεν είσαι μπαγκλαμάς”. Από την άλλη, εγώ εκτιμώ ότι αν είσαι ένοπλος είσαι επικίνδυνος και δυστυχώς δεν το ξέρεις.

Βιβλιογραφία:

Anglemyer, A., Horvath, T., & Rutherford, G. (2014). The accessibility of fi****ms and risk for su***de and homicide victimization among household members: A systematic review and meta-analysis. Annals of Internal Medicine, 160(2), 101–110.

Cummings, P., Koepsell, T. D., Grossman, D. C., Savarino, J., & Thompson, R. S. (1997). The association between the purchase of a handgun and homicide or su***de. American Journal of Public Health, 87(6), 974–978.

Dahlberg, L. L., Ikeda, R. M., & Kresnow, M. J. (2004). Guns in the home and risk of a violent death in the home: Findings from a national study. American Journal of Epidemiology, 160(10), 929–936.

Kellermann, A. L., Rivara, F. P., Rushforth, N. B., Banton, J. G., Reay, D. T., Francisco, J. T., ... Hackman, B. B. (1993). Gun ownership as a risk factor for homicide in the home. New England Journal of Medicine, 329(15), 1084–1091.

Kellermann, A. L., Rivara, F. P., Somes, G., Reay, D. T., Francisco, J., Banton, J. G., ... Prodzinski, J. (1992). Su***de in the home in relation to gun ownership. New England Journal of Medicine, 327(7), 467–472.

Miller, M., Azrael, D., & Hemenway, D. (2002). Household firearm ownership and su***de rates in the United States. Epidemiology, 13(5), 517–524.

Miller, M., Azrael, D., & Hemenway, D. (2002). Firearm availability and unintentional firearm deaths, su***de, and homicide among 5–14-year-olds. The Journal of Trauma, 52(2), 267–275.

Reeping, P. M., Crifasi, C. K., Kikuchi, A., Azrael, D., & Wintemute, G. J. (2019). State gun laws, gun ownership, and mass shootings in the US: Cross sectional time series. BMJ, 364, l542.

Siegel, M., Ross, C. S., & King, C., III. (2013). The relationship between gun ownership and firearm homicide rates in the United States, 1981–2010. American Journal of Public Health, 103(11), 2098–2105.

Studdert, D. M., et al. (2020). Handgun ownership and su***de in California. New England Journal of Medicine, 382(23), 2220–2229.

Wiebe, D. J. (2003). Homicide and su***de risks associated with fi****ms in the home: A national case–control study. Annals of Emergency Medicine, 41(6), 771–782.

Wiebe, D. J. (2003). Fi****ms in US homes as a risk factor for unintentional gunshot fatality. Accident Analysis & Prevention, 35(5), 711–716.

26/10/2025

ΟΤΑΝ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΣΘΕΝΗΣ: Μια μικρή οδύσσεια στα ελληνικά επείγοντα

Υπάρχουν στιγμές που η ιατρική επιστήμη παύει να είναι ρόλος και γίνεται προσωπική εμπειρία. Ένα απρόσμενο γεγονός την προηγουμένη της ονομαστικής εορτής μου, ένα μικρό ατύχημα - στην περίπτωσή μου, η κατάποση ενός μικρού κομματιού γυαλιού (απροσεξία μπαρίστα σε brunchery στο κέντρο της αθήνας) - με οδήγησε αμέσως στο Τμήμα Επειγόντων του νοσοκομείου “Αλεξάνδρα” που εφημέρευε. Και εκεί, για πρώτη φορά, ένιωσα τι σημαίνει πραγματικά να είσαι ασθενής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Περίμενα δύο ώρες για να με δει ένας ιατρός μετά τη διαλογή. Όχι γαστρεντερολόγος, παρότι πήγα σε νοσοκομείο με εφημερεύον γαστρεντερολογικό τμήμα επί τούτου, αλλά μια παθολόγος εφημερίας - και αυτή κατόπιν παραίνεσης εφημερεύουσας καρδιολόγου που με αναγνώρισε. Χωρίς να ρωτήσει πολλά, μου έγραψε ακτινογραφίες θώρακος και κοιλίας - πρόσθιες και πλάγιες - και αιματολογικές και βιοχημικές εξετάσεις, σαν να επρόκειτο για τυπική προληπτική διαδικασία.

Ήξερα, ως γιατρός, ότι αυτά δεν θα είχαν καμία διαγνωστική αξία για ένα μικρό διαφανές γυαλάκι (ή και δύο), που πιθανότατα δεν θα απεικονιζόταν στις απλές ακτινογραφίες (σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία), αλλά ούτε θα προδίδονταν από εξετάσεις αίματος και μάλιστα τόσο σύντομα από την κατάποσή του… Και έτσι, πέρασαν άλλες τρεις ώρες.

Στο μεταξύ, ο νοσηλευτής που μου πήρε αίμα με τρύπησε τρεις φορές με την ίδια βελόνα, χωρίς να καθαρίσει το σημείο στο χέρι μου έστω με οινόπνευμα, παρά τη σχετική μου επισήμανση. Ήταν προφανώς εξουθενωμένος, αλλιώς δεν εξηγούνταν η απότομη συμπεριφορά του. Αλλά εγώ ήμουν ο ασθενής. Κι εκείνη τη στιγμή, όσο κι αν το κατανοούσα, πονούσα όχι από τη βελόνα, αλλά από την αίσθηση αδιαφορίας.

Πέρασαν πεντέμισι ώρες συνολικά μέχρι να μάθω ότι ο γαστρεντερολόγος δεν μπορούσε να με δει, επειδή - όπως μου ειπώθηκε - δεν είχαν βγει ακόμα οι βιοχημικές εξετάσεις. Ένα επιχείρημα παράλογο, αφού αυτές δεν έχουν καμία σχέση με την οξεία αντιμετώπιση ενός πιθανού αιχμηρού ξένου σώματος.

Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι η φυσική πορεία ενός τόσο μικρού αντικειμένου στο γαστρεντερικό είναι από τον οισοφάγο στο στομάχι τις πρώτες έξι ώρες και κατόπιν στο δωδεκαδάκτυλο κι ύστερα στο λεπτό έντερο και άντε γεια… δεν αφαιρείται πλέον με μια απλή γαστροσκόπηση, όπως θα μπορούσε να είχε γίνει στην αρχή.

Όλο αυτό το διάστημα, κανείς δεν μου είπε αν έπρεπε να φάω, να πιω, να μείνω νηστικός, ή τι να προσέξω (η απάντηση εδώ είναι ότι επιτρέπεται μόνο το σάλιο!). Κανείς προφανώς δεν θεώρησε ότι το να περιμένεις πέντε ώρες, με το ενδεχόμενο ενός γυαλιού στο στομάχι σου, είναι ιατρικό επείγον.

Κι έτσι, έμεινα να περιμένω στον προθάλαμο με δεκάδες ανθρώπους, άλλους φοβισμένους, άλλους θυμωμένους, όλοι αβοήθητοι μέσα στην ίδια αργή μηχανή που αντιμετωπίζει τους ασθενείς με κυνισμό και αγένεια επειδή ...υπάρχει πολλή δουλειά.

Με το γυαλάκι μου να βρίσκεται πλέον παρακάτω στο γαστρεντερικό σύστημα, σύμφωνα με τους τυπικούς χρόνους διάβασης, έφυγα χωρίς να μάθω ποτέ τα αποτελέσματα των περιττών βιοχημικών εξετάσεων και αφού είχα δει μόνος μου τις ακτινογραφίες μου (τσάμπα ακτινοβολία) μαζί με τον τεχνολόγο του ακτινολογικού.

Και τότε, συνειδητοποίησα αυτό που πιθανότατα όλοι οι ασθενείς γνωρίζουν, αλλά που οι γιατροί πιθανώς επιλέγουμε να ξεχνάμε όσο φοράμε την ποδιά μας, ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε πραγματικά Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών. Έχουμε χώρους προσδοκίας, όπου η ζωή του κάθε ανθρώπου εξαρτάται από το ποιος θα του τύχει εκείνη τη βάρδια, ποιος θα ενδιαφερθεί, ποιος θα αντέξει, ποιος θα προλάβει. Όχι από το σύστημα, αλλά από το φιλότιμο του προσωπικού, όταν κι αυτό έχει το περιθώριο να εκδηλωθεί.

Η υποστελέχωση, η έλλειψη πρωτοκόλλων, η απουσία εκπαίδευσης της συμπεριφοράς, η σύγχυση ρόλων και η ανοργανωσιά δεν είναι απλώς διοικητικά ζητήματα ενός κράτους “που κάνει ό,τι μπορεί”, είναι κλινικός κίνδυνος. Και όταν ως γιατρός, που γνωρίζω τι πρέπει να γίνει, βιώνω αυτή την απραξία, μπορώ μόνο να φανταστώ με τρόμο τι περνούν οι υπόλοιποι ασθενείς.

Έχω μείνει να παρατηρώ τον εαυτό μου για ανησυχητικά συμπτώματα στις επόμενες ημέρες. Και την ίδια στιγμή να σκέφτομαι ότι η ανεπάρκεια του συστήματος δεν μετριέται με ποσοστά, αλλά με την αίσθηση εγκατάλειψης που νιώθει κάθε άνθρωπος όταν ζητάει βοήθεια και δεν τη βρίσκει.

Στην Ελλάδα 2.0 του 2025, η ιατρική δεν αποτυγχάνει λόγω έλλειψης γνώσης, αλλά επειδή δεν εφαρμόζεται - γιατί δεν υπάρχει οργανωμένη φροντίδα επειγόντων, μόνο κάποιες ατομικές ηρωικές προσπάθειες, που και πότε, μέσα στο χάος (όχι στη δική μου περίπτωση).

Αν κάποιος σπεύσει να απαντήσει σε αυτή την ανάρτηση, αρμόδιος ή εκπρόσωπος, ας λάβει υπόψη ότι ο σκοπός μου δεν είναι να προσβάλλω ή να επιτεθώ στο δίχως άλλο κουρασμένο υγειονομικό προσωπικό του ΕΣΥ ως “άλλος ένας ιδιότροπος ασθενής”, αλλά να καταδείξω μια πραγματικότητα - ως χρήστης των υπηρεσιών, ως αυτόπτης μάρτυρας και κυρίως ως γιατρός - με την ελπίδα ότι θα πάψει ο στρουθοκαμηλισμός μας.

Δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες, μόνο αυτοκριτική για την κατάντια της δημόσιας φροντίδας υγείας.

23/10/2025

📣 Οδηγίες για άμεση Καρδιοαναπνευστική Αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ)

Η ΚΑΡΠΑ σώζει ζωές. Μάθε πώς να αναγνωρίζεις την ανακοπή και να εφαρμόζεις σωστά τα βήματα.

🔗 Περισσότερα: https://papadimitriadis.gr/2025/10/odigies-gia-karpa/.

15/10/2025

📣 Αυτισμός: Υπάρχει θεραπεία; Τι αλλάζει όταν η παρέμβαση ξεκινά νωρίς

Ο αυτισμός απαιτεί πρώιμη παρέμβαση για περισσότερες δυνατότητες προσαρμογής και ουσιαστικής εξέλιξης και όχι παραπλαντηική θεραπεία.

🔗 Περισσότερα: https://papadimitriadis.gr/2025/10/aftismos-therapeia-noris/.

15/10/2025

📣 Αυτισμός: Υπάρχει θεραπεία; Τι αλλάζει όταν η παρέμβαση ξεκινά νωρίς

Ο αυτισμός απαιτεί πρώιμη παρέμβαση για περισσότερες δυνατότητες προσαρμογής και ουσιαστικής εξέλιξης και όχι παραπλανητικές θεραπείες.

🔗 Περισσότερα: https://papadimitriadis.gr/2025/10/aftismos-therapeia-noris/.

10/10/2025

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ:

Με αφορμή στην Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, ανακοινώνουμε επίσημα την εθελοντική πρωτοβουλία "ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΡΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ" της επιστημονικής ομάδας μας, για τη μετατροπή του παλιού Ψυχιατρείου Λέρου σε Μουσείο Ψυχιατρικής Ιστορίας και Δικαιωμάτων Ασθενών, με διπλή αποστολή:

- Να διασώσει τη μνήμη των «αζήτητων» ασθενών, που έζησαν και πέθαναν χωρίς φροντίδα και αξιοπρέπεια.
- Να λειτουργήσει ως εκπαιδευτικό κέντρο για την καταπολέμηση του στίγματος, την προώθηση της κοινοτικής φροντίδας και των δικαιωμάτων όλων των ασθενών.

Η πρωτοβουλία μας έχει ήδη συγκεντρώσει 250 υπογραφές από πολίτες, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, θεσμούς και οργανώσεις που στηρίξουν το αίτημά προς την Ελληνική Πολιτεία.

Η ομάδα της πρωτοβουλίας έχει προσεγγίσει και προσωπικότητες που συνέβαλαν καθοριστικά στη διεθνή αποκάλυψη της τραγωδίας της Λέρου:

- την Antonella Pizzamiglio, διάσημη Ιταλίδα φωτογράφο της οποίας οι συγκλονιστικές εικόνες το 1989 έδωσαν ανθρώπινα πρόσωπα σε μια ιστορία σιωπής.

και την Lindsay Nicholson, Πρόεδρο του City Lit – του μεγαλύτερου κολλεγίου εκπαίδευσης ενηλίκων στην Ευρώπη – και χήρα του αείμνηστου δημοσιογράφου John Merritt της εφημερίδας The Observer, ο οποίος με το εμβληματικό ρεπορτάζ του το 1989, με τίτλο «Europe’s Guilty Secret», αποκάλυψε πρώτος τη φρίκη του ψυχιατρείου της Λέρου και άνοιξε τον δρόμο για τη διεθνή αφύπνιση.

Οι επόμενες δράσεις μας περιλαμβάνουν την οργάνωση συζητήσεων μέσα στο 2026 για την ψυχική υγεία και για την πραγματική "ψυχιατρική μεταρρύθμιση" που έχουμε ανάγκη στη χώρα μας.

Γίνετε μέρος της προσπάθειάς μας!

04/10/2025

📣 Ινομυαλγία, κατάθλιψη και άγχος

Η ινομυαλγία συνυπάρχει με την κατάθλιψη και το άγχος, σε έναν φαύλο κύκλο σωματικών και ψυχικών συμπτωμάτων .

🔗 Περισσότερα: https://papadimitriadis.gr/2025/10/inomyalgia-katathlipsi-kai-agchos/.

25/09/2025

Ξεκινήσαμε τη συλλογή υπογραφών για τη μετατροπή του παλιού ψυχιατρείου της Λέρου σε Μουσείο Ψυχιατρικής Ιστορίας & Δικαιωμάτων των ασθενών.

link στο πρώτο σχόλιο

Δημήτρης Παπαδημητριάδης MD MSc - Ψυχίατρος

23/12/2025

04/12/2025

21/11/2025

20/11/2025

09/11/2025

26/10/2025

23/10/2025

15/10/2025

15/10/2025

10/10/2025

04/10/2025

25/09/2025

Address

Opening Hours

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Featured

Share

Category

Monday	09:00 - 21:00
Tuesday	09:00 - 21:00
Wednesday	09:00 - 21:00
Thursday	09:00 - 21:00
Friday	09:00 - 21:00
Saturday	09:00 - 13:00