Μαρία Νικολοπούλου psy

05/10/2022

27/07/2022

Ένας κύκλος έκλεισε.
Μας άφησε ομως πλουσιότερους.
Καλό ταξίδι.

04/05/2022

"H Ελληνική Εταιρεία Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας (Ε.Ε.Α.Ο.&Ο.Ψ.) σας προσκαλεί στη Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, σ’ έναν ανοιχτό διάλογο με θέμα: «Γυναίκα : Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση»

Κυριακή 15 Μαΐου 2022
Ώρα: 11:00 – 15:00
Βιβλιοθήκη Μεγάρου Μουσικής Αθηνών
(Βασ. Σοφίας & Πέτρου Κόκκαλη 1, Αθήνα)

Περισσότερες πληροφορίες στον παρακάτω σύνδεσμο ⬇️⬇️⬇️

"H Ελληνική Εταιρεία Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας (Ε.Ε.Α.Ο.&Ο.Ψ.) σας προσκαλεί στη Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, σ’ έναν...

15/12/2021

https://www.groupanalysis.gr/el/blog/221-epimelia-paidiou.html

ΕΠΙΜΈΛΕΙΑ ΠΑΙΔΙΟΎ
22 & 29 ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 2022 ΏΡΑ 10.00-13.30
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΔΙΗΜΕΡΊΔΑ

Η διημερίδα απευθύνεται σε όλους τους ενδιαφερόμενους για την επιμέλεια παιδιού.

Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης κατόπιν αιτήσεως.

Η παρακολούθηση είναι δωρεάν και απαιτεί προεγγραφή συμπληρωνοντας τη φόρμα συμμετοχής που θα βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο.

Η εταιρεία μας διοργανώνει διαδικτυακή διημερίδα με θέμα “Επιμέλεια Παιδιού” στις 22 και στις 29 Ιανουαρίου 2022.

24/11/2021

Αφού τα βλέπε γιατί δεν έφευγε;

Δεν φεύγει γιατί πιστεύει ότι είναι αγάπη
Δεν φεύγει γιατί πιστεύει ότι είναι νοιαξιμο
Δεν φεύγει γιατί πιστεύει ότι είναι ενδιαφέρον
Δεν φεύγει γιατί πιστεύει ότι θα (τον) αλλάξει
Δεν φεύγει γιατί πιστεύει ότι θα (τον) γιατρέψει
Δεν φεύγει γιατί πιστεύει οτι θα (τον) σωσει
Δεν φεύγει γιατί θα αναιρέσει όσα πίστεψε, οσα επενδύσε, όσα όνειρα έκανε.
Δεν φεύγει γιατί το μετά μοιάζει πιο δύσκολο και φοβικο από το τώρα.
Δεν φεύγει γιατί που να παει και σε ποιον να επιστρέψει.
Δεν φεύγει γιατί γνωρίζει τον δράκο ηδη, ο επόμενος μπορεί να είναι χειρότερος άσε που αγνοεί την πιθανότητα να μην υπάρξει άλλος δράκος.

Μα γιατί δεν φεύγεις;

Θα φύγεις.

Θα φύγεις όταν πειστείς ότι μια στιγμή είναι αρκετή για να μην υπάρξει άλλη.

01/09/2021

Η νέα γενιά μας βάζει τα γυαλιά 👏
Δεν χρειάζονται πολλά..🙏
Μια σκέψη.. μια αγκαλιά🤜🤛

Μια εξαιρετική ενέργεια από το 15μελές του 2ου γυμνασίου Νάουσας, καθώς από τη στιγμή που ακυρώθηκε η εκδρομή του σχολείου στην Κέρκυρα, έδωσε τα χρήματα σε μαθητή το...

29/08/2021

Υπάρχουν σχέσεις που πονουν, υπάρχουν σχέσεις που γιατρεύουν.

06/08/2021

Να μην γράψω τίποτα; να γράψω κάτι;
Γίναμε όλοι συγγραφείς βλεπετε.
Γίναμε δυνατοί,γράφοντας εδω,το ίδιο και εγώ.
Πονάει η ψυχή μου και οργίζομαι.
Πόσο γκρι και τσιμέντο να αντέξει αυτός ο κόσμος;
Ειχε τόσο πράσινο τόσο μπλε τόσο λευκό κ επιλέξαμε το γκρι;
Το γκρι μωρέ;;προθανατιο χρώμα, έχει την επιλογή να γίνει άσπρο, έχει την επιλογή να γίνει μαύρο,μπορει όμως να μείνει και για πάντα γκρι.

Γιατί;γιατί θα σηκώσεις δομές, οποιασδήποτε μορφης και δεν θα αφήσεις το χρώμα να φτιάξει.
Θα μιλάμε για νέα χρώματα τσιμέντι, ανθράκι, μολυβι,ποντικι, θανατι.
Πονεσανε τα μάτια μου.
Πόνεσε η ψυχή μου.

Οικτιρω τον άνθρωπο και τα καμώματα του,πρέπει όμως να βρω τα καλά του. Αυτη είναι η δουλειά μου ουσιαστικά, να βρίσκω τα καλά στους ανθρώπους, να βλέπω ότι δεν μπορούν να δουν και να συνεχίζουν.

Τώρα όμως τι;τι να βρεις και να δεις σε αυτό το συνολικό δράμα, πένθος και θάνατο;

Πριν 3 χρόνια προσπάθησα να βοηθήσω έμπρακτα από οργανισμό σε οργανισμό από δομή σε δομή κάνεις δεν μπορουσε να συντονίσει κανέναν, οι υπηρεσίες δεν συνεργαζόταν μεταξύ τους,χρειάζονταν εθελοντές τους είχαν αλλά δεν ήξεραν τι να τους κάνουν.
Ευτυχώς μετά τα πράγματα πήραν μια μορφή, πήραν μια ροή και κάτι έγινε και ακόμα γίνεται,δράσεις αξιεπαινες και αξιοσέβαστες!!
Στις μέρες του κακού λοιπόν σκέφτηκα ότι εγώ και οι γνώσεις μου είναι ανούσιες και άχρηστες,όχι μόνο η παροχή υπηρεσιών ψυχοθεραπειας αλλά και τα ίδια μου τα χέρια, έφθασα στη Ραφήνα όχι μόνη μου ΑΛΛΑ με οργανωμένο μηχανισμο με άδεια (δεν μπορείς να πας χωρίς άδεια), λιμενικό-αστυνομία- πυροσβεστική δεν σε άφηναν να περάσεις κι όταν σε άφησαν τελικά δεν ήξεραν που πρέπει να πας.
Τότε είπα δεν αξίζει τίποτα,ήρθε η ώρα να αναπτύξω τα δικά μου υπαρξιακά θέματα και έτσι έγινε,τι κάνω,γιατί το κάνω κι όλα τα συναφή,ωστόσο ήμουν τυχερή.
Αργότερα και επειδή η λαχτάρα μου για βοήθεια ήταν ακόμα ζωντανή εντάχθηκα σε μια ομάδα έρευνας που δουλεύει μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει να δουλεύει για τα τραύματα των ανθρώπων που επλήγησαν και πλήττονται .
Έγινα βοηθητική.

Σήμερα ομως;τι σήμερα;πως να βοηθήσεις σήμερα;
Μαύρη μέρα.
Ντροπή που δεν είμαστε ικανοί να σώσουμε όσους και όσα αγαπάμε.
Μίλησα πολύ.
Πονάς.Συγγνώμη Ελλάδα μου.

27/05/2021

Νικολοπούλου Μαρία Λαμπρινή, Ψυχοθεραπεύτρια

30/04/2021

Τα παιδια..τα παιδια δεν φταινε!

Μιμουνται-ταυτιζονται αναπαραγουν αυτο που ο μεγαλος,ο εμπειρος,ο εξυπνος θαρρει πως ειναι αληθεια..

Τοσο πενθιμο κι αυτο το κειμενο σαν τη σημερινη ημερα!.

Τη Μεγάλη Παρασκευή,
ο δάσκαλος μάς πήγε στην εκκλησία
να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.

Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό
να μας εξηγήσει τι είδαμε,

ποιον προσκυνήσαμε
και τι θα πει Σταύρωση.

Αραδιαστήκαμε στα θρανία,
κουρασμένοι, βαριεστημένοι,

γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι
και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,

για να δοκιμάσουμε κι εμείς
τον πόνο του Χριστού.

Άρχισε λοιπόν,
με βαριά επίσημη φωνή
να μας ξηγάει

πώς ο Θεός κατέβηκε στη γη
και γίνηκε Χριστός,

κι έπαθε και σταυρώθηκε
για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ποια αμαρτία;

Δεν καταλάβαμε
μα καταλάβαμε καλά,

πως είχε δώδεκα μαθητές
κι ένας τον πρόδωσε.

Ο Ιούδας.

- Και ήταν ο Ιούδας,
σαν ποιον; Σαν ποιον;

Είχε απλώσει το δείκτη
του χεριού του ο δάσκαλος

και τον μετακινούσε
από τον έναν μας στον άλλο,

ζητώντας να βρει σε ποιον
από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.

Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε
μην μπας και σταθεί
το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.

Και άξαφνα
ο δάσκαλος έσυρε φωνή
και το δάχτυλό του στάθηκε

σ' ένα φτωχοντυμένο χλωμό παιδάκι
με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.

Ήταν το Νικολιό,
που 'χε φωνάξει πέρυσι:

''Σώπα δάσκαλε
ν' ακούσουμε το πουλί''.

- Να σαν το Νικολιό!
φώναξε ο δάσκαλος.

Έτσι χλωμός,
έτσι ντυμένος κι αυτός,

και είχε κόκκινα μαλλιά, κόκκινα
σαν τις φλόγες της Κόλασης!

Το κακόμοιρο το Νικολιό
ξέσπασε σε θρήνο κι εμείς όλοι,

που είχαμε γλιτώσει τον κίνδυνο,
τον αγριοκοιτάζαμε με μίσος,

και συμφωνήσαμε κρυφά
από θρανίο σε θρανίο
άμα βγούμε έξω

να τον σπάσουμε στο ξύλο,
που πρόδωσε τον Χριστό.

Ευχαριστημένος ο δάσκαλος,
που έτσι μας έδειξε χειροπιαστά
πώς ήταν ο Ιούδας,

μας σχόλασε, κι εμείς βάλαμε
στη μέση το Νικολιό,
κι ως βγήκαμε στο δρόμο

αρχίσαμε να τον φτύνουμε
και να τον δέρνουμε.

Πήρε αυτός δρόμο κλαίγοντας,
μα εμείς τον κυνηγούσαμε
με τις πέτρες.

Τον προγκούσαμε ''Ιούσα! Ιούδα!'',
ωσότου έφτασε στο σπίτι του
και τρύπωξε μέσα.

Το Νικολιό,
δεν ξαναφάνηκε στην τάξη.

Δεν ξαναπάτησε στο σχολειό.

Ύστερα από τριάντα χρόνια
που είχα γυρίσει από τη Γαλλία
στο πατρικό σπίτι
και ήταν Μεγάλο Σάββατο,

χτύπησε η πόρτα
και φάνηκε στο κατώφλι
ένας χλωμός, αδύνατος άντρας
με κόκκινα μαλλιά.

Έφερνε τα καινούρια παπούτσια
που είχε παραγγείλει για όλους μας
ο πατέρας για τη Λαμπρή.

Στάθηκε δειλιασμένος.
Με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι.

- Δε με γνωρίζεις; Δε με θυμάσαι;

Κι ως να μου το πει, τον γνώρισα.
- Το Νικολιό!, φώναξα.

- Ο Ιούδας... έκαμε αυτός
και χαμογέλασε με πικρία.

Νίκος Καζαντζάκης

Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ via Πρόσωπα

13/04/2021

Για να αλλαξεις τον κοσμο,πρεπει να εστιασεις στα παιδια!