Αγγελική Μπολουδάκη, Κορωναίου 10, Chaniá (2026)

29/12/2025

Είδα την ταινία Καποδίστριας. Δεν θα μείνω σε ό,τι αφορά τη σκηνοθεσία και το σενάριο, γιατί όσα διάβασα τα θεωρώ μίζερα και δεν θέλω να συμβάλω σε αυτήν τη μιζέρια. Προσπέρασα τις αδυναμίες και τις δικαιολόγησα, κατανοώντας ότι δεν έλαβε καμία κρατική υποστήριξη, αλλά και την πρόθεσή του να αναδείξει έναν πατριώτη, έναν άνθρωπο που αγαπούσε βαθιά την πατρίδα του. Προσπάθησε να αναδείξει ίσως τον μοναδικό πολιτικό που αγάπησε την Ελλάδα πιο πάνω από τον εαυτό του.

Το τι ακολούθησε σε ό,τι αφορά την πολιτική και τους πολιτικούς μετά, το γνωρίζουμε και το έχουμε βιώσει όλοι. Όμως η ταινία ανέδειξε και κάτι ακόμη, εξίσου σκληρό και αληθινό: την πλευρά των ανθρώπων που ό,τι δεν αντέχουν να κατανοήσουν, το υποτιμούν — και ό,τι δεν μπορούν να υποτιμήσουν, προσπαθούν να το καταστρέψουν.

Ξέρετε τι μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση; Ο πόνος αυτού του ανθρώπου. Ο πόνος ενός ηγέτη που, παρά το ότι δεν εκτιμήθηκε, παρά το ότι πολεμήθηκε και λοιδορήθηκε, επέμενε στο όνειρό του να δει τη χώρα που αγαπούσε μεγάλη και τρανή, αντάξια της ιστορίας και της ψυχής της. Ένας πόνος σιωπηλός, αξιοπρεπής, που δεν μετατράπηκε ποτέ σε μίσος ή εκδίκηση, αλλά έμεινε πίστη και προσφορά.

Ήταν ένας άνθρωπος που είχε την εκτίμηση της Ρωσίας, της Ελβετίας — χωρών που ακολούθησαν το πρόγραμμά του και σώθηκαν, οργανώθηκαν, προόδευσαν. Κι όμως, εκείνος επέλεξε να σταθεί εδώ. Να παλέψει με ανθρώπους μικρούς μπροστά στο μέγεθος του οράματός του. Ανθρώπους που δεν άντεχαν την καθαρότητά του, γιατί φώτιζε τη δική τους σκοτεινιά. Που δεν άντεχαν την ακεραιότητά του, γιατί αποκάλυπτε τη δική τους ιδιοτέλεια. Έτσι, αντί να τον ακολουθήσουν, τον πολέμησαν. Αντί να τον κατανοήσουν, τον υποτίμησαν. Κι όταν δεν μπόρεσαν πια να τον υποτιμήσουν, τον κατέστρεψαν.

Αυτή είναι και η πλευρά πολλών ανθρώπων. Ό,τι δεν αντέχουν, το υποτιμούν για να το μικρύνουν στα μέτρα τους κι όταν αποτυγχάνουν, προσπαθούν να το εξαφανίσουν. Γιατί το φως δεν συγχωρείται εύκολα από όσους έχουν μάθει να ζουν στο μισοσκόταδο. Το παράδειγμα ενοχλεί περισσότερο από κάθε κατηγορία, γιατί δεν αφήνει χώρο για δικαιολογίες. Σε αναγκάζει είτε να ανέβεις είτε να αποκαλυφθείς. Κι όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ανέβουν, επιλέγουν να ρίξουν κάτω αυτόν που στέκεται ψηλότερα.

Κι εκεί γεννήθηκε μέσα μου το αναπόφευκτο ερώτημα: αν οι πολιτικοί μας, από τότε μέχρι σήμερα, έμοιαζαν έστω και στο ελάχιστο με αυτόν τον άνθρωπο, πώς θα ήταν η χώρα μας; Πόσο διαφορετική θα ήταν; Αν υπήρχε έστω λίγη από τη δική του ανιδιοτέλεια, τη δική του ακεραιότητα, τη δική του αίσθηση καθήκοντος, πόσα λάθη θα είχαν αποφευχθεί; Πόσες πληγές δεν θα είχαν ανοίξει;

Εγώ πιστεύω πολύ. Πιστεύω ότι η Ελλάδα θα ήταν μια χώρα πιο δίκαιη, πιο σοβαρή, πιο ενωμένη. Μια χώρα που δεν θα φοβόταν τους άξιους, που δεν θα τους πολεμούσε, που δεν θα προσπαθούσε να τους «κοντύνει» για να χωρέσουν στη μετριότητα. Μια χώρα που θα μάθαινε να σέβεται εκείνους που την αγαπούν πραγματικά.

Ίσως τελικά ο Καποδίστριας να μην ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ίσως να είναι το μέτρο της σύγκρισης που πονά, αλλά και η υπενθύμιση που έχουμε ανάγκη. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται από την ιστορία του, όσο υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν ότι το φως συχνά πολεμιέται από το σκοτάδι, υπάρχει ακόμη ελπίδα. Να μάθουμε να μην καταστρέφουμε ό,τι δεν αντέχουμε, αλλά να το ακολουθούμε. Να το τιμούμε. Να το γινόμαστε.

Αγγελική Μπολουδάκη

24/12/2025

Ποιες είναι οι ανάγκες σας;
Τις αναγνωρίζετε ή τις προσπερνάτε σιωπηλά;
Τις σέβεστε ή τις θυσιάζετε για να χωρέσετε σε προσδοκίες άλλων;
Τις υπολογίζετε ως πυξίδα ζωής ή τις αφήνετε να ξεθωριάζουν στο περιθώριο της καθημερινότητας;

Γίνονται οι ανάγκες σας θησαυρός — κάτι πολύτιμο που προστατεύετε — ή βάρος που προσπαθείτε να κρύψετε;
Τι επιθυμείτε πραγματικά για εσάς, πέρα από το «πρέπει» και το «έτσι είναι σωστό»;
Πόσο σας φροντίζετε και με ποιον τρόπο; Με τρυφερότητα ή με αυστηρότητα; Με επίγνωση ή με αυτοκριτική;

Αγκαλιάζεται κάθε πλευρά του εαυτού σας;
Και εκείνη που λάμπει, αλλά και εκείνη που φοβάται, που αμφιβάλλει, που κουράζεται;
Επιτρέπετε στον εαυτό σας να είναι ολόκληρος ή μόνο αποδεκτός;

Βελτιώνεται ό,τι μπορεί να βελτιωθεί — όχι από απόρριψη, αλλά από αγάπη;
Αλλάζετε όχι για να αρέσετε, αλλά για να συναντήσετε την αλήθειά σας;
Έχετε το θάρρος να αποχωρίζεστε ό,τι δεν σας εκφράζει πια, δημιουργώντας χώρο για το νέο, το ουσιαστικό, το ζωντανό;

Καλοδέχεστε ό,τι είναι δημιουργικό για εσάς — ακόμα κι αν είναι άγνωστο, ακόμα κι αν απαιτεί ρίσκο;
Θέλετε πραγματικά το καλύτερο για εσάς ή αρκείστε στο οικείο;
Πιστεύετε βαθιά στην αξία σας ή την αναζητάτε μέσα από βλέμματα και επιβεβαιώσεις;

Και, τελικά, τολμάτε;
Τολμάτε να βυθιστείτε στην αλήθειά σας, να την αντικρίσετε χωρίς φίλτρα και να την αγαπήσετε;
Όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή είναι δική σας.

Και από αυτή τη σχέση με τον εαυτό σας γεννιούνται όλες οι άλλες.
Γιατί ο τρόπος που στέκεστε απέναντί σας καθορίζει και τον τρόπο που επιλέγετε τους ανθρώπους στη ζωή σας.

Με ποια κριτήρια, λοιπόν, επιλέγετε τις σχέσεις σας;
Αναζητάτε τους «εύκολους» — εκείνους που δεν ζητούν βάθος, ευθύνη ή παρουσία — ή τους σταθερούς και πρόθυμους;
Εκείνους που έχουν τη διάθεση και το θάρρος να εργαστούν για την ωρίμαση της σχέσης, να σταθούν στον διάλογο, να αντέξουν τη δυσκολία και να εξελιχθούν μαζί σας;

Επιλέγετε από φόβο μήπως μείνετε μόνοι ή από αίσθημα αξίας;
Από ανάγκη ή από συνειδητή επιθυμία;
Τιμάτε τον εαυτό σας μέσα από σχέσεις που σας βλέπουν, σας σέβονται και σας συναντούν αληθινά;

Γιατί οι σχέσεις δεν είναι καταφύγια ευκολίας, αλλά χώροι συνδημιουργίας.
Και αξίζετε ανθρώπους που δεν φοβούνται να μείνουν, να δουλέψουν, να ωριμάσουν — μαζί σας.

Αυτές τις ημέρες των Χριστουγέννων — ημέρες φωτός, ενδοσκόπησης και αναγέννησης — εύχομαι να στραφείτε προς τα μέσα με ειλικρίνεια και καλοσύνη.
Να τιμήσετε τον εαυτό σας.
Να του δώσετε χώρο.
Να του δώσετε αγάπη.

Καλά Χριστούγεννα, με αλήθεια, παρουσία και βαθιά αυτοφροντίδα. 🎄✨

Αγγελική Μπολουδάκη

24/12/2025

🌿 Θεραπευτική ομάδα ενηλίκων
με επίκεντρο τις σχέσεις, τα όρια και την ουσιαστική επικοινωνία

✨ «Σχέσεις, Όρια, Επικοινωνία & Σύνδεση»

📅 Έναρξη: 2 Φεβρουαρίου
⏳ Διάρκεια: 8 εβδομαδιαίες συναντήσεις

👩‍⚕️ Συντονίστρια:
Αγγελική Μπολουδάκη, Κοινωνική Λειτουργός,
με εκπαίδευση στη συστημική και ψυχοδυναμική θεραπεία, στην ομαδική ανάλυση και στην πρόληψη και αντιμετώπιση των εξαρτήσεων.
Πρώην στέλεχος Κέντρου Πρόληψης Εξαρτήσεων (ΟΚΑΝΑ), πρώην εκπαιδευτικός στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας) και σε ΙΕΚ.

🧠 Η ομάδα απευθύνεται σε ενήλικες που επιθυμούν να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους μέσα από τη σχέση με τους άλλους και να κατανοήσουν βαθύτερα τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται στη ζωή τους — στις σχέσεις, στα συναισθήματα και στη συμπεριφορά.

🤍 Σε ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον, τα μέλη έχουν την ευκαιρία να:
• παρατηρήσουν τον τρόπο που σχετίζονται με τους άλλους
• επεξεργαστούν ζητήματα ορίων, σύνδεσης, άγχους και αυτοκριτικής
• αναγνωρίσουν πώς οι πρώιμες εμπειρίες επηρεάζουν τις σημερινές τους σχέσεις
• μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα που συχνά δεν βρίσκουν χώρο στην καθημερινότητα
• ενδυναμωθούν μέσα από την κοινή ανθρώπινη εμπειρία 🌱

🔍 Η ομάδα λειτουργεί στο πλαίσιο της ομαδικής ανάλυσης, όπου η δυναμική των μελών και η αναγνώριση των «ρόλων» που αναλαμβάνει ο καθένας αποτελούν βασικά θεραπευτικά εργαλεία.

👥 Σε ποιους απευθύνεται:
Σε άτομα που:
• νιώθουν ότι επαναλαμβάνουν τα ίδια μοτίβα στις σχέσεις
• δυσκολεύονται με όρια, διεκδίκηση ή εγγύτητα
• βιώνουν άγχος, έντονη αυτοκριτική ή εσωτερικές συγκρούσεις
• επιθυμούν προσωπική εξέλιξη και βαθύτερη κατανόηση του εαυτού
• αναζητούν έναν χώρο ουσιαστικής σύνδεσης και βιωματικής κατανόησης

🌿 Δεν απαιτείται προηγούμενη εμπειρία σε ομαδική θεραπεία.
Κάθε μέλος συμμετέχει με τον δικό του ρυθμό.

📘 Δομή Ομάδας – 8 Συναντήσεις
• ⏱ Διάρκεια κάθε συνάντησης: 90 λεπτά
• 📆 Συχνότητα: Εβδομαδιαία
• 🔒 Μορφή: Κλειστή ομάδα (σταθερά μέλη)

1️⃣ Γνωριμία & δημιουργία πλαισίου – Οικογενειακά πρότυπα & μεταβίβαση
2️⃣ Σχέσεις & επαναλαμβανόμενα μοτίβα
3️⃣ Όρια, ανάγκες & διεκδίκηση
4️⃣ Αυτοκριτική, ντροπή & αυτοεικόνα
5️⃣ Άγχος, στρες & διαχείριση συναισθημάτων
6️⃣ Επικοινωνία με το συναίσθημα και τις ανάγκες
Πώς εκφράζουμε στους άλλους όσα νιώθουμε και χρειαζόμαστε
7️⃣ Σύνδεση, ανάγκη και φόβος για την οικειότητα
8️⃣ Διαχείριση αλλαγών και απώλειας – Κλείσιμο ομάδας

📍 Πληροφορίες Συμμετοχής
• 🏠 Τόπος διεξαγωγής: Κορωναίου 10, Χανιά
• 🔐 Ομάδα κλειστού τύπου (σταθερά μέλη)
• ℹ️ Η συμμετοχή προϋποθέτει ατομική συνάντηση αξιολόγησης

📞 2821074187, 6972598131
📧 info@boloudaki.gr

🌐 www.boloudaki.gr

23/12/2025

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να λένε: «Θέλω στη ζωή μου αυτό ή εκείνο». Η διατύπωση μιας επιθυμίας δεν είναι απλώς μια λέξη ή μια σκέψη, είναι η πρώτη ένδειξη μιας εσωτερικής ανάγκης που ζητά να αναγνωριστεί και να βρει χώρο. Όταν, όμως, αυτή η επιθυμία συνοδεύεται από προσωπική δέσμευση και συστηματική προσπάθεια, αρχίζει να αποκτά ψυχολογικό βάθος. Σταδιακά παύει να είναι ένας αφηρημένος στόχος και μετατρέπεται σε μια εσωτερική κατεύθυνση, σε έναν τρόπο ύπαρξης και σχέσης με τον εαυτό.

Από ψυχολογική σκοπιά, ο «δρόμος» δεν εμφανίζεται ως κάτι έτοιμο στον εξωτερικό κόσμο, αλλά διαμορφώνεται μέσα από τη μετατόπιση της στάσης μας απέναντι στον εαυτό μας και στη ζωή. Η φράση του Ρούμι, «Καθώς ξεκινάς να προχωράς πάνω στον δρόμο, ο δρόμος εμφανίζεται», αποτυπώνει με ακρίβεια αυτή τη διαδικασία: η δράση προηγείται της βεβαιότητας. Όταν αρχίζουμε να κινούμαστε προς αυτό που έχει νόημα για εμάς, ο νους σταδιακά οργανώνει νέες αντιλήψεις, νέες επιλογές και νέες δυνατότητες — υπό την προϋπόθεση ότι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώσει και να πιστέψει πως τις αξίζει.

Στην πορεία αυτή αναδύονται αναπόφευκτα εμπόδια, τα οποία συχνά παίρνουν τη μορφή εσωτερικών συγκρούσεων. Ο φόβος της αποτυχίας, ο φόβος της αλλαγής, η χαμηλή αυτοεκτίμηση ή εσωτερικευμένες πεποιθήσεις όπως «δεν μπορώ», «δεν αξίζω» ή «είναι αργά για μένα» λειτουργούν ως ασυνείδητοι μηχανισμοί αναστολής. Το ζητούμενο δεν είναι η εξάλειψή τους, αλλά η συνειδητοποίησή τους. Όταν τα αναγνωρίζουμε και τα νοηματοδοτούμε, παύουν να μας καθοδηγούν σιωπηρά και αποκτούμε μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής.

Έτσι, ο δρόμος που «εμφανίζεται» δεν είναι τίποτε άλλο από τη διαδικασία της ψυχολογικής ωρίμανσης. Καθώς προχωρούμε, ερχόμαστε σε βαθύτερη επαφή με τις ανάγκες μας, τις αξίες μας και τα όριά μας. Μαθαίνουμε να απομακρυνόμαστε σταδιακά από το δίπολο του «σωστού» και του «λάθους» και να επιλέγουμε με βάση αυτό που μας αντιστοιχεί και μας αξίζει. Και τότε γίνεται ευκολότερη η δέσμευση: όχι ως επιβολή, αλλά ως φυσική συνέπεια μιας πιο αυθεντικής και ολοκληρωμένης σχέσης με τον εαυτό μας.

Για να ξεκινήσουμε, όμως, να προχωράμε πάνω στον δρόμο — ώστε ο δρόμος να εμφανιστεί — χρειάζεται πρωτίστως να αποχωριστούμε ορισμένα εσωτερικά βάρη που, συχνά χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, καθορίζουν τις επιλογές μας. Τον ρόλο που μάθαμε να παίζουμε για να ανήκουμε, να είμαστε «καλοί», «δυνατοί» ή «αρεστοί». Ό,τι κάποτε μας προστάτευσε μπορεί σήμερα να μας περιορίζει. Ο δρόμος ανοίγει όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να επαναπροσδιοριστεί.

Παράλληλα, χρειάζεται να έρθουμε σε επαφή με τον φόβο της απώλειας: την απώλεια της εικόνας μας, της αποδοχής των άλλων ή μιας γνώριμης ταυτότητας. Ο αποχωρισμός εδώ δεν αφορά την απουσία φόβου, αλλά την αναγνώρισή του και την αποδοχή του ως αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας αλλαγής. Μέσα από αυτήν την αποδοχή, δημιουργείται ο εσωτερικός χώρος που επιτρέπει στον άνθρωπο να κινηθεί μπροστά — και τότε, σχεδόν αθόρυβα, ο δρόμος αρχίζει να διαγράφεται κάτω από τα βήματά του.

Αγγελική Μπολουδάκη

22/12/2025

Υπήρξαν φορές που αναρωτιόμουν για τη στάση ορισμένων ανθρώπων, για εκείνους που δείχνουν χαλαρό ήθος. Άνθρωποι που υπερασπίζονται με πάθος ιδέες, αρχές ή θέσεις, αλλά όταν πρόκειται για έναν συνάνθρωπο που κακοποιείται, απειλείται, βιάζεται, ή εξευτελίζεται, τείνουν να γέρνουν με το μέρος του θύτη. Αυτή η αντίφαση ξενίζει, γιατί φανερώνει ένα ρήγμα ανάμεσα στη θεωρητική ηθική και στην έμπρακτη στάση απέναντι στον άνθρωπο.

Παρατηρώντας πιο προσεκτικά, γίνεται φανερό ότι συχνά αυτή η στάση δεν γεννιέται από κακία, αλλά από μια βαθιά ελλειμματική εμπειρία σχέσης. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς συναισθηματική φροντίδα, χωρίς κάποιον να κρατά την έντασή του, να αναγνωρίζει τον φόβο ή τη σύγχυσή του, χωρίς σταθερή παρουσία και ασφαλή όρια, μαθαίνει να επιβιώνει, όχι να σχετίζεται. Η ηθική, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν διαμορφώνεται ως εσωτερική αξία, αλλά ως εξωτερικός κανόνας που αλλάζει ανάλογα με το ποιος έχει δύναμη.

Ένα τέτοιο παιδί μαθαίνει ότι η ισχύς προστατεύει, ότι η σιωπή μειώνει τον κίνδυνο, ότι η υπακοή μπορεί να εξασφαλίσει αποδοχή ή τουλάχιστον να αποτρέψει την τιμωρία. Μαθαίνει ότι η φωνή του δεν έχει βαρύτητα και ότι το να σταθείς υπέρ του ευάλωτου και αδύναμου μπορεί να σε εκθέσει. Έτσι, στην ενήλικη ζωή, η ταύτιση με τον ισχυρό λειτουργεί ως ασυνείδητη στρατηγική ασφάλειας. Ο θύτης γίνεται σημείο αναφοράς όχι γιατί εγκρίνεται η πράξη του, αλλά γιατί αντιπροσωπεύει τον έλεγχο που κάποτε έλειπε.

Αυτό δεν δικαιολογεί καμία μορφή βίας, αδιαφορίας ή καταπάτησης. Η κατανόηση δεν ισοδυναμεί με αποδοχή. Όμως μας επιτρέπει να δούμε ότι το χαλαρό ήθος δεν είναι πάντα επιλογή συνείδησης, αλλά συχνά αποτέλεσμα μιας εσωτερικής ερήμωσης όπου η ενσυναίσθηση δεν βρήκε χώρο να καλλιεργηθεί. Όταν κανείς δεν στάθηκε δίπλα του, γίνεται δύσκολο να σταθεί δίπλα σε άλλον. Όταν κανείς δεν στάθηκε ποτέ δίπλα σε άλλον, γίνεται δύσκολο να σταθεί δίπλα σου τη στιγμή που βρίσκεσαι σε ευάλωτη θέση. Και αυτό δεν είναι απλώς αδυναμία — είναι ένδειξη ότι η εμπιστοσύνη προς αυτόν είναι εύθραυστη. Κάποιος που δεν έχει δείξει την ικανότητα να σταθεί δίπλα στους άλλους δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστος, γιατί η παρουσία του στις κρίσιμες στιγμές δεν μπορεί να εγγυηθεί ασφάλεια ή στήριξη.

Εδώ αναδεικνύεται η ευθύνη όσων μπορούν να δουν καθαρά. Να μη μιμηθούν τη σιωπή, να μη γίνουν μέρος της αλυσίδας που αναπαράγει το μη ήθος. Να διαφοροποιούνται χωρίς να κατηγορούν, να επιχειρηματολογούν χωρίς να αποδοκιμάζουν, να θέτουν όρια χωρίς να ακυρώνουν. Να υπερασπίζονται τον άνθρωπο όχι από θέση ηθικής ανωτερότητας, αλλά από θέση συνείδησης.

Γιατί το ήθος δεν δοκιμάζεται στις ιδέες που διακηρύσσουμε, αλλά στις στιγμές που κάποιος άλλος είναι ευάλωτος. Και εκεί, η στάση μας δεν είναι ποτέ ουδέτερη: είτε αναπαράγει το τραύμα, είτε ανοίγει έναν διαφορετικό δρόμο.

Αγγελική Μπολουδάκη

22/12/2025

Χθες πήγα να δω μια ταινία που απεικόνιζε την πορεία ενός νάρκισσου χωρίς ηθικούς φραγμούς, ενός ανθρώπου χωρίς ενσυναίσθηση, ενσάρκωση μιας παθολογίας που συχνά υπάρχει γύρω μας: την απόλυτη αυταρέσκεια, την έλλειψη ευθύνης, τη βία ως φυσικό δικαίωμα.
Σε αυτή την αφήγηση, η δύναμη δεν συνοδευόταν από ευθύνη, η αυτοπραγμάτωση μετατρεπόταν σε αυτοκαταστροφή.

Ο θεατής παρακολουθεί μια πορεία που εξωτερικά μπορεί να μοιάζει κυριαρχική, αλλά εσωτερικά είναι απολύτως κενή.

Στα πρώτα λεπτά ένιωσα έντονη δυσφορία. Το σώμα μου μού έλεγε ξεκάθαρα «φύγε». Δεν ήμουν όμως μόνη και η φυγή θα έμοιαζε αγένεια. Έτσι έμεινα μέχρι το τέλος.

Δεν είναι ότι μου αρέσουν οι ρομαντικές ταινίες ή εκείνες που εξιδανικεύουν την πραγματικότητα. Κατανοώ βαθιά την ανάγκη να αναγνωριστούν η βία, ο ναρκισσισμός, η κανονικοποίηση της απανθρωπιάς. Ο σκληρός καθρέφτης, όσο απωθητικός κι αν είναι, μπορεί πράγματι να λειτουργήσει ως πρώτο σοκ επίγνωσης.

Όμως εδώ ελλοχεύει ένας σοβαρός κίνδυνος: όταν ο καθρέφτης μένει χωρίς αντίβαρο, δεν αφυπνίζει, απλώς εξαντλεί. Ή, ακόμη χειρότερα, κανονικοποιεί αυτό που δείχνει.

Η κοινωνία δεν αλλάζει μόνο με μισητούς καθρέφτες — παρότι χρειάζεται να τους κοιτάξει κατάματα.

Η σκηνοθεσία ήταν άρτια και οι ηθοποιοί εξαιρετικοί. Σκέφτηκα, μάλιστα, πόσο δύσκολος πρέπει να είναι ένας τέτοιος ρόλος για τον ηθοποιό, προσωπικά, αν ήμουν ηθοποιός δεν θα ήθελα να συμμετάσχω σε μια τέτοια ταινία.

Στο τέλος, η φωνή της λογικής, του ήθους, της αγάπης δολοφονείται. Δεν υπάρχει κάθαρση — ούτε καν μια χαραμάδα.

Φεύγοντας, θυμήθηκα ένα σκίτσο που είχα δει στα social media: δύο άνθρωποι συνομιλούν, και ο ένας λέει «έχω δύσκολα παιδικά χρόνια». Ο άλλος απαντά: «μην τα ξεφορτώνεις πάνω μου».
Αυτό ακριβώς θα ήθελα να πω στον σεναριογράφο.

Ξέρετε, τελικά τι κράτησα εγώ από την ταινία;
Το τι μπορεί να κάνει ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης όταν θεραπεύει τα τραύματά του — και, αντιστρόφως, πόσο αυτοκαταστροφικός μπορεί να γίνει όταν δεν αναλαμβάνει την ευθύνη τους.

Και θα ήθελα να προσθέσω κάτι ακόμη:
όσοι ασχολείστε με εργασίες όπου επηρεάζετε συνειδήσεις, συναισθήματα και ζωές άλλων ανθρώπων, κάντε κάτι για να αντιμετωπίσετε τις αλήθειες σας — τόσο για τον εαυτό σας όσο και για τους άλλους.
Γιατί οι άλλοι δεν σας φταίνε γι’ αυτό.

Αγγελική Μπολουδάκη

21/12/2025

Και αφού αρχίσω να τα αφήνω πίσω, δεν σημαίνει ότι ξέρω αμέσως τι έρχεται μετά. Το κενό που δημιουργείται δεν είναι λάθος, είναι χώρος. Χώρος που στην αρχή μοιάζει άβολος, γιατί δεν έχει γνώριμες άμυνες, ούτε παλιούς ρόλους να με κρατούν.

Σε αυτόν τον χώρο μαθαίνω σιγά σιγά να μένω. Να μην γεμίζω αμέσως τη σιωπή. Να μην επιστρέφω από φόβο σε ό,τι με περιόριζε μόνο και μόνο επειδή το ήξερα. Μαθαίνω να αντέχω την απουσία του παλιού χωρίς να την αντικαθιστώ βιαστικά.

Εκεί αρχίζει να αλλάζει και η σχέση μου με τους άλλους. Δεν τους ζητώ πια να καλύψουν ελλείψεις, ούτε να αποδείξουν την παρουσία τους μέσα από πόνο. Τους αφήνω να είναι αυτό που είναι — και εμένα να είμαι αυτό που μπορώ, χωρίς υπερβολή.

Δεν είναι μια κατάσταση μόνιμης γαλήνης. Είναι όμως μια κατάσταση μεγαλύτερης ειλικρίνειας. Λιγότερο δράμα, περισσότερη ευθύνη. Λιγότερη προσκόλληση, περισσότερη παρουσία.

Και ίσως, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή μετακίνηση, να αρχίσω να αναγνωρίζω κάτι νέο:
ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται να με δοκιμάζει για να είναι αυτό που είναι.
Ότι μπορώ να υπάρχω χωρίς να περιορίζομαι.
Ότι αυτός ο χώρος που άνοιξε, δεν είναι απώλεια — είναι αρχή.

Αγγελική Μπολουδάκη

21/12/2025

Όλα αυτά για την ευθύνη του να αφήνουμε ό,τι δεν μας εξυπηρετεί πια, αποτυπώθηκαν μπροστά μου σε μια απλή καθημερινή σκηνή. Ένας οδηγός έκανε όπισθεν για να παρκάρει, χωρίς να κοιτάξει αρκετά. Όταν ακούστηκε ο θόρυβος, ξαφνιάστηκε — σαν να μην περίμενε ότι κάτι θα βρεθεί πίσω του.

Η εικόνα αυτή μοιάζει πολύ με τον τρόπο που συχνά κινούμαστε στη ζωή μας. Θέλουμε να αλλάξουμε θέση, να μετακινηθούμε, να «παρκάρουμε» σε κάτι καινούργιο, αλλά δεν ελέγχουμε τι κουβαλάμε πίσω μας: παλιούς ρόλους, πεποιθήσεις, συνήθειες που δεν μας εξυπηρετούν πια. Προχωράμε με την ελπίδα ότι ο χώρος είναι καθαρός, χωρίς να αναλάβουμε την ευθύνη να δούμε τι πραγματικά υπάρχει.

Όταν κάτι χτυπά, το ονομάζουμε ατυχία, συγκυρία ή λάθος των άλλων. Σπάνια το αναγνωρίζουμε ως αποτέλεσμα δικής μας απροσεξίας. Όμως, όπως και στην οδήγηση, η ευθύνη δεν εμφανίζεται μετά τον θόρυβο — προηγείται. Είναι η επιλογή να σταματήσουμε, να κοιτάξουμε, να ελέγξουμε πριν κινηθούμε.

Αν δεν αφήσουμε συνειδητά ό,τι δεν μας εξυπηρετεί πια, θα συνεχίσουμε να κινούμαστε με τον ίδιο τρόπο, ξαφνιασμένοι κάθε φορά που κάτι σπάει. Η αλλαγή δεν ζητά βιασύνη, ζητά επίγνωση. Και η επίγνωση είναι πάντα προσωπική ευθύνη.

Αγγελική Μπολουδάκη

21/12/2025

Το να αφήνουμε πίσω ό,τι δεν μας εξυπηρετεί πια είναι ευθύνη μας. Δεν είναι κάτι που θα συμβεί από μόνο του, ούτε κάτι που μπορούν να κάνουν οι άλλοι για εμάς. Όσο παραμένουμε σε ρόλους, πεποιθήσεις και συνήθειες που μας πληγώνουν, ακόμη κι αν μας είναι γνώριμα, συμμετέχουμε κι εμείς στη διατήρησή τους.

Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα. Να παραδεχτούμε τι δεν μας ταιριάζει πια, τι μας κουράζει, τι μας περιορίζει. Όχι για να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας, αλλά για να αναλάβουμε την ευθύνη της αλλαγής. Κανείς δεν μπορεί να φύγει από μια κατάσταση στη θέση μας, ούτε να αλλάξει αυτό που εμείς συνεχίζουμε να συντηρούμε.

Αναλαμβάνοντας την ευθύνη των αναγκών μας, σταματάμε να περιμένουμε από τους άλλους να μας καλύψουν κενά που μας αναλογεί να φροντίσουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε τους άλλους, αλλά ότι δεν τους φορτώνουμε τον ρόλο που ανήκει σε εμάς. Έτσι οι σχέσεις γίνονται πιο καθαρές και πιο ισότιμες.

Το ίδιο ισχύει και για τις ψευδαισθήσεις που κρατάμε. Αν επιμένουμε να ελπίζουμε χωρίς να πράττουμε, αν μένουμε σε υποσχέσεις που δεν επιβεβαιώνονται, τότε επιλέγουμε να μη σεβόμαστε τον εαυτό μας. Η ευθύνη δεν είναι να ελέγξουμε τους άλλους, αλλά να δούμε καθαρά τι πραγματικά συμβαίνει και να αποφασίσουμε τι κάνουμε με αυτό.

Κόβοντας συνήθειες που μας βλάπτουν, ακόμη κι αν μας είναι οικείες, αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Η αλλαγή απαιτεί θάρρος, γιατί μας βγάζει από τη ζώνη άνεσης. Όμως η παραμονή σε ό,τι μας πληγώνει είναι επίσης επιλογή — και έχει κόστος.

Το να αφήνουμε ό,τι δεν μας εξυπηρετεί πια δεν είναι απώλεια. Είναι ανάληψη ευθύνης για τη ζωή μας. Και μόνο μέσα από αυτήν την ευθύνη μπορεί να δημιουργηθεί χώρος για κάτι πιο αληθινό, πιο υγιές και πιο ουσιαστικό. Και αυτός ο χώρος είναι απαραίτητος για να ζήσουμε με περισσότερη ηρεμία, ελευθερία και αυτοσεβασμό.

Αγγελική Μπολουδάκη

21/12/2025

https://www.instagram.com/reel/DQg8czpjLS7/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=NTc4MTIwNjQ2YQ==

19/12/2025

Θεραπευτική ομάδα ενηλίκων με επίκεντρο τις σχέσεις, τα όρια και την ουσιαστική επικοινωνία

«Σχέσεις, Όρια, Επικοινωνία & Σύνδεση»

Έναρξη: 2 Φεβρουαρίου
Διάρκεια: 8 εβδομαδιαίες συναντήσεις
Συντονίστρια: Αγγελική Μπολουδάκη, Κοινωνική Λειτουργός, με εκπαίδευση στη συστημική και ψυχοδυναμική θεραπεία, στην ομαδική ανάλυση και στην πρόληψη και αντιμετώπιση των εξαρτήσεων, πρώην στέλεχος Κέντρου Πρόληψης Εξαρτήσεων(ΟΚΑΝΑ), πρώην εκπαιδευτικός στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας) και σε ΙΕΚ.

Η ομάδα απευθύνεται σε ενήλικες που επιθυμούν να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους μέσα από τη σχέση με τους άλλους και να κατανοήσουν βαθύτερα τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται στη ζωή τους — στις σχέσεις, στα συναισθήματα και στη συμπεριφορά.

Σε ένα ασφαλές και υποστηρικτικό περιβάλλον, τα μέλη έχουν την ευκαιρία να:
• παρατηρήσουν τον τρόπο που σχετίζονται με τους άλλους,
• επεξεργαστούν ζητήματα ορίων, σύνδεσης, άγχους και αυτοκριτικής,
• αναγνωρίσουν πώς οι πρώιμες εμπειρίες επηρεάζουν τις σημερινές τους σχέσεις,
• μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα που συχνά δεν βρίσκουν χώρο στην καθημερινότητα,
• ενδυναμωθούν μέσα από την κοινή ανθρώπινη εμπειρία.

Η ομάδα λειτουργεί στο πλαίσιο της ομαδικής ανάλυσης, όπου η δυναμική των μελών και η αναγνώριση των «ρόλων» που αναλαμβάνει ο καθένας αποτελούν βασικά θεραπευτικά εργαλεία.

Σε ποιους απευθύνεται
Σε άτομα που:
• νιώθουν ότι επαναλαμβάνουν τα ίδια μοτίβα στις σχέσεις,
• δυσκολεύονται με όρια, διεκδίκηση ή εγγύτητα,
• βιώνουν άγχος, έντονη αυτοκριτική ή εσωτερικές συγκρούσεις,
• επιθυμούν προσωπική εξέλιξη και βαθύτερη κατανόηση του εαυτού,
• αναζητούν έναν χώρο ουσιαστικής σύνδεσης και βιωματικής κατανόησης.

Δεν απαιτείται προηγούμενη εμπειρία σε ομαδική θεραπεία. Κάθε μέλος συμμετέχει με τον δικό του ρυθμό.

Δομή Ομάδας – 8 Συναντήσεις
• Διάρκεια κάθε συνάντησης: 90 λεπτά
• Συχνότητα: Εβδομαδιαία
• Μορφή: Κλειστή ομάδα (σταθερά μέλη)

1η Συνάντηση: Γνωριμία & δημιουργία πλαισίου – Οικογενειακά πρότυπα και μεταβίβαση
2η Συνάντηση: Σχέσεις & επαναλαμβανόμενα μοτίβα
3η Συνάντηση: Όρια, ανάγκες & διεκδίκηση
4η Συνάντηση: Αυτοκριτική, ντροπή & αυτοεικόνα
5η Συνάντηση: Άγχος, στρες & διαχείριση συναισθημάτων
6η Συνάντηση: Επικοινωνία με το συναίσθημα και τις ανάγκες
Πώς εκφράζουμε στους άλλους όσα νιώθουμε και χρειαζόμαστε
7η Συνάντηση: Σύνδεση, ανάγκη και φόβος για την οικειότητα
8η Συνάντηση: Διαχείριση αλλαγών και απώλειας – Κλείσιμο ομάδας
________________________________________
Πληροφορίες Συμμετοχής
• Διάρκεια: 8 συναντήσεις
• Συχνότητα: Εβδομαδιαία
• Τόπος διεξαγωγής: Κορωναίου 10, Χανιά
• Ομάδα: Κλειστού τύπου (σταθερά μέλη)

Η συμμετοχή προϋποθέτει προ-συνεννόηση μέσω ατομικής συνάντησης αξιολόγησης.

Για πληροφορίες ή προγραμματισμό ατομικής συνάντησης:
📞 2821074187, 6972598131
📧 info@boloudaki.gr
🌐 https://www.boloudaki.gr/,

19/12/2025

Κάποτε υπήρχε ένας ταξιδιώτης που περπατούσε έναν δρόμο γεμάτο γέφυρες. Κάθε γέφυρα οδηγούσε σε έναν νέο τόπο, μα πάνω της άφηνε πάντα κάτι πίσω: ένα αντικείμενο, μια ανάμνηση, ένα κομμάτι από την καρδιά του. Στην αρχή, αρνιόταν να αφήσει οτιδήποτε. Κουβαλούσε μαζί του πέτρες από παλιούς τόπους, φοβούμενος πως αν τις άφηνε, θα έχανε και τον εαυτό του. Το φορτίο του βάραινε, τα βήματά του γίνονταν αργά, κι όμως συνέχιζε.

Μια μέρα έφτασε μπροστά σε μια γέφυρα τόσο στενή που δεν χώραγε μαζί με όλα όσα κουβαλούσε. Στάθηκε διστακτικός. Από κάτω κυλούσε ένα ποτάμι ήσυχο, σαν να γνώριζε το μυστικό του. Τότε άκουσε μια φωνή — όχι απ’ έξω, αλλά από μέσα του. «Ό,τι κράτησες σε έφερε μέχρι εδώ. Δεν χρειάζεται να σε ακολουθήσει πιο πέρα».

Με τρεμάμενα χέρια, άφησε πρώτα τις πιο βαριές πέτρες. Κάθε μία που έπεφτε στο ποτάμι έκανε έναν ήχο βαθύ, μα απελευθερωτικό. Ένιωσε ενοχή, σαν να εγκατέλειπε κάτι ιερό. Όμως καθώς προχωρούσε, ένιωθε το σώμα του ελαφρύτερο και την καρδιά του πιο καθαρή. Κατάλαβε πως οι πέτρες δεν χάνονταν, γίνονταν μέρος του ποταμού, όπως και οι εμπειρίες του έγιναν μέρος της ψυχής του.

Πέρασε τη γέφυρα και βρέθηκε σε έναν τόπο διαφορετικό. Όχι καλύτερο, όχι χειρότερο — απλώς αληθινό για εκείνον τη στιγμή. Κοίταξε πίσω και είδε πως κάθε γέφυρα που είχε διασχίσει δεν είχε χαθεί, είχε μεταμορφωθεί σε δρόμο μέσα του.

Κι έτσι ο ταξιδιώτης έμαθε πως το να αφήνεις δεν είναι απώλεια. Είναι εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη ότι η ζωή ξέρει πότε ένας κύκλος κλείνει και πότε ένας άλλος είναι έτοιμος να αρχίσει. Και συνέχισε να περπατά, με άδεια χέρια και γεμάτη ψυχή.

Αγγελική Μπολουδάκη

Αγγελική Μπολουδάκη

29/12/2025

24/12/2025

24/12/2025

23/12/2025

22/12/2025

22/12/2025

21/12/2025

21/12/2025

21/12/2025

21/12/2025

19/12/2025

19/12/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category