21/01/2026
Υπάρχουν λογιώ λογιώ αγκαλιές.
Οι βιαστικές, εκείνες του αποχωρισμού, αυτές που κάνουμε για καλωσόρισμα και άλλες πολλές με διάφορες ταμπέλες και λόγους ύπαρξης.
Τα οφέλη της αγκαλιάς πολλά, ειδικά όταν παίρνεις χρόνο στον χώρο που σου ανοίγει ο άλλος, για να ανασάνεις και να καταλάβεις.
Μα εγώ σήμερα θα μιλήσω για μια άλλη αγκαλιά. Για εκείνη που δεν μιλάμε πολύ, ίσως και να μην την έχουμε αναζητήσει ποτέ, μα γαμώτο είναι τόσο λυτρωτική όταν γίνεται, που άπαξ και νιώσεις τη γαλήνη που σου προσφέρει θα την ευγνωμονείς.
Είναι εκείνη η αγκαλιά που κάνουμε στη μικρή εκδοχή του εαυτού μας. Στο μικρό εκείνο παιδί που ήμασταν κάποτε. Που γελούσε, που έπαιζε, που πληγώθηκε, που έκλαψε και έρχεται σήμερα να σηκώσει ένα βάρος που δεν του αναλογεί.
Καμιά φορά αρκεί να βρούμε εκείνο το παιδί. Να του πούμε πως όλα θα πάνε καλά. Να σταματήσει να φοβάται, να του δώσουμε ελπίδα για αυτά που μέλλει να ‘ρθουν.
Να καλοδεχτούμε τις ανασφάλειες και τα ελαττώματά του - μα αλίμονο ποιος δεν έχει.
Να ανοίξουμε μια τέτοια αγκαλιά που να χωράει όλο του τον κόσμο.
Να του ψιθυρίσουμε πως: “Είσαι ασφαλής και σε ευχαριστώ”.
Κ ύστερα όλα θα είναι πιο γαλήνια. Κ ύστερα, όλα θα ‘ναι αλλιώς. 🤍