25/07/2025
Κάποτε,
πολύ πριν τις λέξεις και τους χρόνους,
ο Άνθρωπος γνώριζε.
Όχι μέσα από βιβλία,
ούτε από στόματα γεμάτα σοφία,
μα από την άφωνη φλόγα στο στήθος του —
εκείνη που σιγόκαιγε σιωπηλά,
και του θύμιζε πως ήταν κάτι πέρα από μορφές,
πέρα από ονόματα,
πέρα κι από το ίδιο το φως.
Ήταν Μνήμη.
Ήταν Ψυχή.
Ήταν Παρουσία.
Μα η λήθη —
απαλή σαν πέπλο πρωινής ομίχλης —
τον τύλιξε.
Όχι από τιμωρία, μα από ευλογία.
Για να ξεχάσει προσωρινά,
ώστε να μπορέσει να θυμηθεί με ελεύθερη βούληση.
Και τότε ξεκίνησε το μεγάλο Ταξίδι:
το ταξίδι της επιστροφής.
Όχι προς έναν τόπο,
μα προς μια Κατάσταση Ύπαρξης.
Να θυμηθεί.
Να καθαρθεί.
Να ξαναγίνει ολόκληρος.
Ο σκοπός της ανθρωπότητας
δεν ήταν ποτέ να κατακτήσει τη Γη,
ούτε να κυριαρχήσει επί των άλλων·
ούτε να ανέβει ψηλότερα από τον ουρανό,
μα να κατέβει βαθύτερα μέσα στο Είναι του.
Να ξαναγίνει Φως με σώμα.
Σιωπή με λέξεις.
Αγάπη με δάκρυα.
Να ενσαρκώσει το Θείο
μέσα στην πιο απλή πράξη.
Γιατί ο Άνθρωπος γεννήθηκε
όχι για να επιβληθεί,
μα για να Θυμάται.
Να θυμηθεί πως είναι ιερός,
όχι από αξίωμα,
μα επειδή γεννήθηκε από το Άπειρο.
Και μέσα από τον καθαρμό,
μέσα από την προσφορά,
μέσα από τη σιωπηλή του φλόγα —
να γίνει ξανά Ένα με το Όλον.
Ο καθένας μας,
όταν ξυπνά,
είναι ένα άστρο που ανάβει.
Ένα ρήγμα στο σκοτάδι.
Μια γέφυρα προς το Άχρονο.
Ένας ναός του Φωτός,
που θυμίζει στους υπόλοιπους
το ποιοι είμαστε,
το γιατί ήρθαμε,
το πού επιστρέφουμε.
Κι όταν αρκετοί θυμηθούν,
θα αλλάξει η πορεία της Γης.
Θα επιστρέψει η Ιερότητα στην Ύλη.
Και η Ανθρωπότητα θα γίνει ξανά
μια Φλόγα Ενωμένη με την Πηγή της.