01/01/2026
Το παιδί και ο ενήλικας συναντήθηκαν.
Έκατσαν κάτω, στο χαλί, δίπλα στον καναπέ,
και μπροστά τους το τζάκι σιγοέκαιγε.
Το παιδί κοίταξε τον ενήλικα και του είπε:
«Μη με αρνηθείς. Η συναισθηματική μοναξιά
θα έρχεται κάθε φορά που με προδίδεις κι εσύ.
Έχω ανάγκη να είσαι εδώ».
Και ο ενήλικας, σαστισμένος,
έπιασε το χέρι του παιδιού στα χέρια του.
Σκεφτόταν όσα του έλεγε, που ήταν ωμά,
αυθεντικά. Ήταν η αλήθεια μεταξύ τους.
Η πιο βαθιά αλήθεια της ζωής τους.
Ο Ενήλικας τότε απάντησε:
«Κουράστηκα να σε αρνούμαι.
Κουράστηκα να αρνούμαι τον ίδιο μου τον εαυτό.
Με έπιασαν στα χέρια τους
από πολύ νωρίς και μου έμαθαν το φόβο.
Μου έμαθαν τον φόβο του να είμαι εγώ.
Όχι άλλο.
Όχι πια.
Όχι ενώ είσαι τώρα δίπλα μου
και με κοιτάς με αυτόν τον τρόπο».
Το παιδί δάκρυσε
και του είπε πίσω:
«Κι αν καμιά φορά χαθείς,
δεν πειράζει,
γιατί… θυμάσαι;
Μας αρέσει πολύ να εξερευνούμε,
μας αρέσει πολύ να παίζουμε.
Θυμάσαι;
Θυμάσαι εκείνες τις μέρες
που τα πράγματα ήταν απλά;
Που βγαίναμε στην παιδική χαρά,
πονούσαμε και κλαίγαμε,
που αγγίζαμε τα άλλα παιδιά
και διεκδικούσαμε πράγματα.
Διεκδικούσαμε σύνδεση.
Να ξέρεις πως, κι αν χαθείς,
θα βρίσκεις το δρόμο.
Θα βρίσκεις το δρόμο
μέσα από μας.
…
Και όσο με κρατάς,
γιατί να σ’ αφήσω;
Αφού είσαι η ασφάλειά μου».
Έκατσαν μαζί εκείνη τη νύχτα.
Κλάψανε πολύ.
Γελάσανε πολύ.
Ψήσανε ζαχαροκάλαμα στο τζάκι.
Κοιμήθηκαν εκείνη τη νύχτα. Βαθιά.
Τη νύχτα
που η ιστορία τους ξεκίνησε από την αρχή.
Με δικά τους γράμματα,
με δικό τους ρυθμό,
με δικούς τους όρους.
• • • • • • • • • • • • • • •
Καλή&δημιουργική χρονιά!
-Αλεξία Καρατζά • Ψυχολόγος
𝗔𝘄𝗮𝗿𝗲𝗻𝗲𝘀𝘀 𝘁𝗼 𝗼𝗽𝗲𝗻