Αγγελική Τσαγκαράκη Ψυχολόγος

31/01/2026

Πώς να | Αντέξουμε |👇🏻

Αυτό που μας καταβάλλει δεν είναι πάντα η ίδια η δυσκολία. Μας αποδιοργανώνει η προσδοκία ότι τα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι.
Περιμένουμε να γίνουν όλα με ευκολία.
Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, αισθανόμαστε προδομένοι.
Όμως ό,τι έχει αξία περνά αναπόφευκτα μέσα από κόπο, επανάληψη και πόνο.

Δεν μάθαμε πώς να αντέχουμε.
Δεν μας προετοίμασαν για το τίμημα της αγάπης, της δημιουργικότητας, της ψυχικής ισορροπίας.
Οι άνθρωποι, τους οποίους θεωρούμε «δυνατούς», δεν υποφέρουν λιγότερο.
Απλώς έχουν αποδεχτεί ότι πολλά μπορεί να «στραβώσουν» και δεν αιφνιδιάζονται κάθε φορά που τελικά αυτό συμβαίνει.
Δεν στέκονται στην πτώση. Στέκονται έστω και στο ελάχιστο «σημείο» που ακόμα αντέχει.

Η δύναμη δεν γεννιέται από την άρνηση,
αλλά από την ανοχή μας στην θλίψη και την αντοχή μας στην αβεβαιότητα.
Δεν υπάρχει νόημα, ουσία, χωρίς κόστος.
Και αυτό που φαίνεται εύκολο «εξωτερικά»
σχεδόν πάντα κρύβει μία αθέατη, εξαντλητική προσπάθεια.

Αντέχουμε όταν «συμμαζεύουμε» κάπως τις φαντασιώσεις, τις μεγάλες προσδοκίες μας.
Και τότε, κάτω από τα συντρίμμια τους,
εμφανίζεται μία βαθύτερη μορφή γαλήνης και ηρεμίας.

Η αντοχή, σαφώς δεν είναι ηρωισμός.
Είναι η στιγμή που παύουμε να μαχόμαστε με την ζωή και αρχίζουμε να την συναντάμε όπως είναι.

Angeliki Tsagkaraki

25/01/2026

Η ανάγκη να επαναλαμβάνουμε «χαμένα» στάδια της συναισθηματικής μας ζωής👇🏻

Όταν ερχόμαστε κοντά με κάποιον, μπορεί να αντιμετωπίσουμε μία επώδυνη αλήθεια: την ισχυρή ανάγκη του, να παλινδρομήσει και να επαναλάβει ένα στάδιο της ζωής που δεν ολοκλήρωσε ποτέ συναισθηματικά, συχνά χωρίς καν να το συνειδητοποιεί.

Η ζωή ακολουθεί μία συναισθηματική πορεία η οποία ξεδιπλώνεται παράλληλα με την σωματική ανάπτυξη. Κάθε δεκαετία δίνει τα δικά της ψυχικά μαθήματα: πώς να αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να ανήκουμε, να επιθυμούμε, να είμαστε ανεξάρτητοι. Όμως καταστάσεις όπως τα ψυχικά τραύματα, οι απώλειες, οι ασθένειες, πολλαπλές ανατροπές, μπορούν να ανακόψουν αυτήν την πορεία.
Έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να φαίνεται ώριμος και σταθερός στα 30, έτοιμος για αγάπη, σχέσεις και ανάληψη ευθύνων, και αργότερα στα 45, να αισθανθεί μία έλξη προς το χάος και την λαχτάρα της εφηβείας. Να φλερτάρει απερίσκεπτα, να αμφισβητεί σχέσεις ή καριέρα - όχι από εγωισμό, αλλά επειδή ένα κρίσιμο κεφάλαιο της συναισθηματικής του «εκπαίδευσης» παραλείφθηκε.

Δεν υπάρχει το «πολύ ώριμος για την ηλικία του». Το να μεγαλώνουμε πολύ γρήγορα σημαίνει ότι στερηθήκαμε της δυνατότητας να μεγαλώσουμε με τον σωστό ρυθμό. Και τα «χαμένα μαθήματα» επιστρέφουν.
Η παλινδρόμηση μπορεί να είναι οδυνηρή ή να προκαλεί σύγχυση στους άλλους. Όμως συχνά δεν είναι ματαιοδοξία ή προδοσία, είναι Πένθος. Είναι η προσπάθεια της ψυχής να θεραπεύσει και να γεμίσει παλιά «κενά».

Το συναισθηματικό «πρόγραμμα» δεν βιάζεται. Ό,τι χάθηκε, περιμένει υπομονετικά. Και μερικές φορές, το πιο ώριμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε, είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να είναι η ηλικία που κάποτε δεν του επιτρεπόταν•

Angeliki Tsagkaraki

22/01/2026

Γιατί οι μητέρες νάρκισσοι ελέγχουν την εμφάνιση της κόρης τους; 👇🏻

Γιατί η εμφάνιση δεν ήταν ποτέ απλώς εμφάνιση. Ήταν έλεγχος. Εικόνα. Ιδιοκτησία.
Η ναρκισσιστική μητέρα συχνά δεν βλέπει την κόρη της ως ξεχωριστή οντότητα, αλλά ως προέκταση του εαυτού της.
Το σώμα, τα μαλλιά, το ντύσιμο, το βάρος, η στάση, γίνονται πεδία άσκησης εξουσίας. Ορατά. Προσωπικά. Βαθιά δεμένα με την ταυτότητα και την αξία του εαυτού.

Τίποτα δεν είναι ποτέ σωστό.
| Πολύ θηλυκή |• | Πολύ άχαρη |• | Πολύ προκλητική |• | Πολύ λίγη |•
Ο στόχος δεν είναι η φροντίδα. Είναι η υπακοή.
Η εμφάνιση χρησιμοποιείται για να δημιουργηθούν αισθήματα ντροπής και σύγκρισης. «Με εκθέτεις, ποια νομίζεις ότι είσαι;»
Αν η κόρη γίνει αποδέκτης θετικής προσοχής, απειλείται η εύθραυστη εικόνα της μητέρας, κι έτσι η κόρη πρέπει να «μικρύνει».
Με τον καιρό, το σώμα γίνεται πεδίο μάχης.
Η ομορφιά συνδέεται με άγχος.
Η έκφραση με τιμωρία. Η αυτοφροντίδα με ενοχή.

Η επούλωση ξεκινά όταν η γυναίκα-κόρη ανακτά το σώμα και την εικόνα της.
Όταν επιλέγει η ίδια. Όταν καταλαβαίνει πως ποτέ δεν είχε να κάνει με την εμφάνιση, αλλά με την «εξουσία».

Angeliki Tsagkaraki

17/01/2026

Περί «Αίσθησης Εαυτού»

Όταν κάποιος δεν έχει επίγνωση του εαυτού του, δεν ξέρει ποιος είναι• όχι γιατί «κρύβεται», αλλά επειδή κανείς δεν τον βοήθησε ποτέ να το ανακαλύψει. Αντί να αναρωτιέται «τι θέλω;», ρωτά «τι θα έπρεπε να θέλω;» και προσαρμόζεται ανάλογα με το ποιον έχει απέναντί του. Στην παιδική ηλικία, η αποδοχή συνδέθηκε με την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση των άλλων, η μοναδικότητά του δεν βρήκε τον χώρο της και η προσαρμοστικότητα έγινε ένα είδος «πανοπλίας».
Ως ενήλικας, μπορεί να μοιάζει γοητευτικός, «βολικός» και εξυπηρετικός, όμως κάτω από την επιφάνεια υπάρχει θυμός και σύγχυση σχετικά με το ποιος είναι και τι πραγματικά επιθυμεί. Η οικειότητα συχνά βιώνεται ως απειλή και καταλήγει να απομακρύνεται από την εγγύτητα την οποία βαθύτερα επιθυμεί.
Το ζητούμενο δεν είναι να προσπαθούμε να τον «διορθώσουμε», αλλά να μείνουμε παρόντες δίπλα του με ψυχραιμία και υπομονή. Χρειάζεται να έχουμε υπόψιν ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μία «ολοκληρωμένη» προσωπικότητα, αλλά γινόμαστε μάρτυρες της διαμόρφωσής της. Το να αγαπάμε κάποιον που δεν έχει επίγνωση-αίσθηση του εαυτού |self awareness| σημαίνει να τον βοηθήσουμε να αποκτήσει αυτήν την αίσθηση - όχι με επιβολή, χειραγωγώντας ή κατευθύνοντας τον, αλλά επιτρέποντάς του να «δημιουργηθεί» και να εξελιχθεί.

12/01/2026

Γιατί συχνά αισθανόμαστε θυμό όταν συνδιαλεγόμαστε με τους γονείς μας;👇🏻

Σε αρκετές περιστάσεις, όταν μιλάμε στους γονείς μας, δεν αντιδρούμε ως οι ενήλικες που είμαστε σήμερα.
Αντιδρούμε ως το κομμάτι του εαυτού μας που μεγάλωσε μαζί τους.
Το σώμα θυμάται τα πάντα.
Τις παλιές επικρίσεις. Το αίσθημα ότι δεν μας έβλεπαν ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Την πίεση να είμαστε «καλοί».
Τις στιγμές που δεν μπορούσαμε να πούμε πως πραγματικά αισθανόμασταν.
Ακόμα κι αν σήμερα είμαστε ανεξάρτητοι, δυνατοί, με αυτογνωσία,
το νευρικό μας σύστημα μπορεί να «γλιστρήσει» αυτόματα σε κατάσταση άμυνας.
Όχι απαραίτητα επειδή οι γονείς μας κάνουν κάτι λάθος τώρα,
αλλά επειδή το σώμα αναγνωρίζει ένα οικείο συναισθηματικό περιβάλλον από το παρελθόν.
Αυτός ο ξαφνικός εκνευρισμός δεν είναι τυχαίος.
Είναι παλιός. Είναι «αποθηκευμένος».
Είναι το «σύστημά» μας που λέει:
«κάτι εδώ ακόμα δεν είναι ασφαλές».
Δεν είναι θυμός εναντίον τους.
Είναι ένα ανέκφραστο συναίσθημα από μία παλαιότερη εκδοχή του εαυτού μας.
Από ένα κομμάτι του εαυτού μας που κάποτε ήθελε να νιώσει:
κατανοητό, προστατευμένο, αποδεκτό χωρίς όρους.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι το εξής:
Τα παιδικά τραύματα ενεργοποιούνται.
Το σώμα και το συναίσθημα αντιδρά πριν προλάβει να το κάνει το μυαλό.
Ο ενήλικας δίνει χώρο στο εσωτερικό παιδί.
Ο εκνευρισμός είναι συχνά ένα αίτημα για όρια - όχι επιστροφή στο παρελθόν•

Angeliki Tsagkaraki

06/01/2026

Όμως στην άκρη αυτής της σκιάς είναι αναπόφευκτο να υπάρχει ένα φως, που το μαντεύουμε κιόλας και δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε παρά να αγωνιστούμε για να συνεχίσει να υπάρχει. Πέρα από τον μηδενισμό, όλοι μας, ανάμεσα στα ερείπια, προετοιμάζουμε μια αναγέννηση. Αλλά λίγοι το ξέρουν•

Ο επαναστατημένος άνθρωπος, Albert Camus•

01/01/2026

Καλή Νέα Χρονιά✨
Ας Ελπίσουμε:
Να μας βρίσκει η ζωή σε πράξεις, όχι σε σκέψεις.
Να λύνει η αλήθεια ό,τι έδεσε ο φόβος.
Να μιλάμε πριν «μιλήσει» το σώμα μας.
Να ακούμε πριν σιωπήσει η ανάγκη.
Και να μην ξεχνάμε:
η ζωή δεν απαιτεί τελειότητα — αλλά ενεργή παρουσία•
Το 2026⭐️
με περισσότερη επίγνωση, αποδοχή και αγάπη🤍

30/12/2025

Γιορτές. Παύση από τον θόρυβο.
Και ξαφνικά, χώρος για σκέψη.
Στην ψυχοθεραπεία λέμε συχνά:
Ό,τι αποφεύγουμε στην φασαρία, πάντα μας συναντά στη σιωπή.
Κάπως έτσι και τώρα.
Η ψυχοθεραπεία αυτές τις 🎄μέρες μοιάζει με:
• Unboxing δώρου που φοβόμασταν να ανοίξουμε 🎁
• Επανατοποθέτηση σχέσεων και ορίων👥
• Φως πάνω σε παλιές πληγές, για να φανούν☀️
• Απόφαση να επουλώσουμε ό,τι μας ταλαιπωρεί🩹

Στις γιορτές αγαπάμε να δίνουμε στους άλλους.
Στην ψυχοθεραπεία, το δώρο προορίζεται για εμάς — φέτος, ας το ανοίξουμε.
Ας «δώσουμε» και σε εμάς.
Ας ξεκινήσουμε χωρίς ενοχές•

24/12/2025

Κάθε φως έχει μία ιστορία.
Κάθε λάμψη είναι μία αφήγηση μέσα στο σκοτάδι, μία ανάμνηση, μία υπενθύμιση•
Αυτά τα Χριστούγεννα, εύχομαι:
να «ανάψουμε» όσα έχουν σβήσει,
να ζεστάνουμε όσα έχουν παγώσει,
να αποδεχθούμε ό,τι μας βαραίνει,
και να κρατήσουμε κοντά μας
ό,τι λάμπει με αλήθεια✨

Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά🎄

19/12/2025

Το τραγικό στα μαθηματικά: Όποιον αριθμό πολλαπλασιάζεις με το μηδέν, το γινόμενο θα είναι πάντα μηδέν•

Μέρες Γ’ ~ Γιώργος Σεφέρης •

16/12/2025

Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς συνδέονται με παραδοσιακά έθιμα, συναθροίσεις, οικογένεια, φίλους και μία σχεδόν επιβεβλημένη ατμόσφαιρα χαράς. Κι όμως, για ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων η περίοδος αυτή συνεπάγεται συναισθηματική κόπωση και «υπερφόρτωση», εσωτερική πίεση, εξουθένωση ή ακόμη και έντονη μελαγχολία.
Η «μελαγχολία των εορτών» δεν αποτελεί επίσημο διαγνωστικό τίτλο, είναι όμως ένα σταθερό, επαναλαμβανόμενο ψυχολογικό μοτίβο που ενεργοποιείται από συγκεκριμένους παράγοντες - συναισθηματικούς, περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς.

Διαβάστε Περισσότερα👇🏻

Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς συνδέονται με παραδοσιακά έθιμα, συναθροίσεις, οικογένεια, φίλους και μία σχεδόν επιβεβλημένη ατμόσφαιρα χαράς. ...

13/12/2025

Δεν μπορούμε να θεραπεύσουμε αυτό που αρνούμαστε να αισθανθούμε•

Elisabeth Kübler-Ross•