18/03/2026
Λοιπόν, τελικά τα έβαλα...
Τα κάδρα αυτά, λέω. Τα έβαλα.
Ο ένας πάπυρος έκανε να ετοιμαστεί περίπου 1,5 χρόνο... Ιδέα δεν είχα ότι χρειάζεται τόσο όταν τον παρήγγειλα! Μετά έφτιαξα τα καδράκια και δεν υπήρχε το ίδιο χρώμα υλικού με τα υπόλοιπα που είχα ήδη στον τοίχο... Μαύρο ή χρυσό ή ανάγλυφο ή λείο; Τελικά αποφάσισα. Μετά καθόμουν με την αγωνία πώς θα βγουν και αν θα ταιριάξουν μεταξύ τους ή θα γίνει εδώ μέσα μια πανδαισία χρωμάτων (που, όπως γνωρίζετε, προτιμώ τα ήπια χρώματα για τους χώρους!🤯).
Τα έφερα στο γραφείο και έκατσαν τυλιγμένα σε μια σακούλα ασπρόμαυρη-καρώ για αρκετές μέρες. Κάποιες φορές τα μετακινούσα κιόλας, γιατί τα έβρισκα "μέσα στη μέση". Κάτω αριστερά μου, μετά μέσα στο άλλο δωμάτιο, πάνω σε μια καρέκλα, κάτω από την καρέκλα, δίπλα στο φωτιστικό δαπέδου...
"Άντε τώρα να τα κρεμάσω, να είναι στραβά, να πρέπει να βγάλω τα καρφιά και να τα αλλάξω θέση! Και πώς θα χωρέσουν; Θα έχουν αρμονία;". Δεν είμαι κανένα πρώτο μαστόρι, το καταλάβατε..! 😅
Τέλος πάντων, σήμερα το αποφάσισα και τα κρέμασα. Και ξέρετε κάτι; Ούτε στραβά είναι, ούτε έβγαλα κανένα καρφί, ούτε τίποτα δεν έγινε και, βασικά, δεν έχω και τόσο πρόβλημα αν είναι και λίγο στραβά!
Εμένα με νοιάζει που μπήκαν, γιατί είναι οι κόποι μου, οι ώρες μου, η ενέργειά που έδωσα, η κατάρτησή μου. Γιατί να μην φαίνονται και να κάθονται μέσα στη σακούλα..; Αυτό που μέσα μας κρύβουμε μια συνεσταλμένη ψυχή, τι είναι, από πού έρχεται; Λες και τα έχουμε κλέψει τα επιτεύγματά μας, λες και δεν τα κάναμε ΕΜΕΙΣ αυτά.
Ο κυριότερος λόγος που τα έβαλα είναι γιατί τα αγαπάτε εσείς. Μπαίνετε μέσα στο γραφείο και ανυπομονείτε να πείτε έναν καλό λόγο, μελιστάλαχτες οι λέξεις σας: "Μπράβο, Κατερίνα! Και εις ανώτερα, συγχαρητήρια! Χαίρομαι να σε βλέπω να προχωράς!". Ενίοτε έχουμε και τις διαφωνίες μας, αλλά είναι καλοδεχούμενες. Η σχέση μας δεν κινδυνεύει από μια κουβέντα πάνω ή κάτω.
(συνέχεια στο πρώτο σχόλιο)
