04/02/2026
⭐️ Ακοίμητη φρουρός της ενέργειας του σπιτιού μου, προστατεύει με την ολύμπια ηρεμία της και την σοφία της ύπαρξης της την παντοδυναμία της γνώσης ότι η ζωή δεν σου χαρίζεται. Την κατακτάς!
Γεννήθηκε στον κήπο του φαρμακείου μου. Ήταν άγριος χειμώνας με μέρες ατελείωτης βροχής και κρύου. Η μητέρα της την εγκατέλειψε μόλις την γέννησε. Χωρούσε ολόκληρη μέσα στην παλάμη μου την ημέρα που της έδωσα την υπόσχεση της φροντίδας μου.
Χειρουργείο εξόρυξης του ενός ματιού της, ισόβια φροντίδα του άλλου της ματιού για το πολύτιμο δώρο της όρασης. Θεραπείες και μακρύς αγώνας για τη νευρολογική αδυναμία των ποδιών της. Πάλεψε μαζί μου με στωικότητα και απαράμιλλο πείσμα. Διεκδίκησε την ζωή της και την κέρδισε.
Στο βλέμμα της καθρεφτίζεται ένας κόσμος τιτάνιας δύναμης και αποφασιστικότητας αλλά και η σιωπή ενός πλάσματος που πόνεσε πολύ από το αναπάντητο «γιατί» της μητρικής εγκατάλειψης.
Το κορίτσι μου δεν αγαπάει τα χάδια και τις αγκαλιές και ας μεγάλωσε μέσα σε αυτά. Με αγαπάει σαν άνθρωπο της χωρίς όμως ποτέ να παραδώσει την κυριότητα της αυτονομίας της.Μόνο στιγμές μιας αδέξιας τρυφερότητας που δειλά θα εκφράσει φοβούμενη να μην… «εκτεθεί».
Η φύση είναι άγρια, αυστηρή, αμείλικτη. Η επιβίωση δεν αφήνει χώρο για συναίσθημα και ενοχές. Ακόμη και η μητρότητα, το απόλυτο καταφύγιο κάθε ύπαρξης υπακούει σε νόμους σκληρούς. Μάνες που εγκαταλείπουν τα μωρά τους. Για την ευάλωτη ζωή δεν υπάρχει ελπίδα συνέχειας.
Σε κάθε τετράποδη ψυχούλα που εμείς οι άνθρωποι σώζουμε αναρωτιέμαι: Πηγαίνουμε άραγε κόντρα στη φύση όταν επεμβαίνουμε; Όταν σώζουμε το πλασματάκι που η ίδια η μητέρα του το απαρνήθηκε;
Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν μπορώ να αποστρέψω το βλέμμα μου από μία τετράποδη ψυχή που κραυγάζει για την σωτηρία της. Ποιά άλλη μπορεί να είναι η επιλογή κάθε ευαίσθητης ανθρώπινης ψυχής;