29/12/2025
Πώς εγκαταλείπεις μια τετράποδη σπασμένη ψυχή; Πώς επιστρέφεις πίσω ένα ζώο που υιοθέτησες; Πώς το αντέχεις να το «σπας» ακόμη περισσότερο; Πώς αφήνεις μια καρδιά που σε εμπιστεύτηκε στην ερημιά ενός κενού άδικου κόσμου;
Έχει η δική σου αγάπη όρους και χρόνους δοκιμής; Τι δικαιολογίες θα δώσεις στον εαυτό σου για να σιγάσεις τις ενοχές σου; Την έλλειψη χρόνου σου; Την αλλεργία που…ξαφνικά απόκτησες ή θυμήθηκες; Τις τρίχες στα ρούχα σου; Τα ατυχήματα των αναγκών του που λέρωσαν το καλό χαλί σου;
Έτσι έμαθες; Να πετάς κάθε σχέση που σε δυσκολεύει; Να ξεχνάς τις ευθύνες σου όταν κάτι δεν σε βολεύει;
Τα ζώα δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί σταμάτησαν να είναι η επιλογή του ανθρώπου που γνώρισαν για σπίτι τους. Δεν θα φωνάξουν. Δεν θα διαμαρτυρηθούν. Δεν θα καταλάβουν γιατί σταμάτησαν να ανήκουν. Θα νιώσουν μόνο την εγκατάλειψη τους σαν μια βαθιά ρωγμή στην ψυχή τους. Και επειδή δεν έχουν φωνή για να σε ρωτήσουν το γιατί, η σιωπή τους έγινε το δικαίωμα σου να αποφασίζεις την τύχη τους. Μια σιωπή που ξεπερνά την κραυγή μέσα από ένα βλέμμα που απεγνωσμένα έχει ζωγραφισμένη την απορία.
Όταν αγαπάς πραγματικά ένα πλάσμα δεν το εγκαταλείπεις. Προσαρμόζεσαι, θυσιάζεσαι και δεν ανοίγεις την πόρτα σου να το πετάξεις όταν σε δυσκολεύει. Δεν είναι αντικείμενο. Δεν το επιστρέφεις πίσω στον άνθρωπο που στο χάρισε, στην φιλοζωική από την οποία το υιοθέτησες. Δεν ξεριζώνεις μια ύπαρξη που ρίζωσε με αγάπη κοντά σου. Ένα ζώο που υιοθετείται δεν «δοκιμάζεται». Δεν είναι ρούχο που δεν σου έκατσε καλά, δεν είναι έπιπλο που δεν ταίριαξε στον χώρο. Είναι μια ύπαρξη που κουβαλά ήδη την απώλεια και τον φόβο και δεν αξίζει στην τρυφερή του καρδιά να νιώσει ότι η ανθρώπινη αγάπη έχει προϋποθέσεις…
Τα ζώα είναι ψυχές που πονούν, που λαχταρούν, που ονειρεύονται, που αγαπούν. Εμείς τα κάναμε εξαρτημένα από την ανθρώπινη παρουσία και εμείς οφείλουμε να σταθούμε δίπλα τους με δικαιοσύνη και φροντίδα για την ασφάλεια τους. Να είμαστε δίπλα τους ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Όπως θα έμεναν και εκείνα κοντά μας. Δεν θα μας εγκατέλειπαν ποτέ..
«Ξέρετε…θέλουμε να επιστρέψουμε το ζωάκι που υιοθετήσαμε…»
Όσο και να με πληγώνει η φράση αυτή, όσο και να με θυμώνει, μόνο μια σκέψη κρατά μέσα μου το φως της ελπίδας.
Ότι αυτό το ζωάκι που ήταν το δικό σου «τίποτα», μπορεί να είναι «τα πάντα» για την ζωή ενός άλλου ανθρώπου με ευαισθησία!
.