27/03/2026
"Μα δεν είσαι ψυχολόγος...είσαι κοινωνικός λειτουργός"!
Είναι γνωστή η αντιπαράθεση και οι αλληλοκατηγορίες!!
"Μα εσείς δεν έχετε κάνει Φαρμακολογία"
Ωστόσο, η ψυχοθεραπεία παγκοσμίως, δεν αποτελεί μονοπώλιο μιας ειδικότητας αλλά ένα μεταπτυχιακό πεδίο εξειδίκευσης.
Οι Κοινωνικοί Λειτουργοί, μέσω των προπτυχιακών τους σπουδών, εκπαιδεύονται εξ αρχής στο "Βιο-ψυχο-κοινωνικό" μοντέλο. Ενώ ένας ψυχολόγος εστιάζει στον ενδοψυχισμό, ο ΚΛ είναι ο μόνος επιστήμονας που εκπαιδεύεται εκτός των άλλων να κατανοεί πώς το περιβάλλον (οικονομία, κοινωνικό στίγμα, υποστηρικτικό δίκτυο) αλληλεπιδρά με τη νευροβιολογία. Χωρίς αυτή την οπτική, η θεραπεία μένει ημιτελής.
*Το Επιχείρημα της Πρακτικής Άσκησης*
Αναφορικά με την επάρκεια, αξίζει να σημειωθεί ότι
- στην Ελλάδα οι σπουδές στην Κοινωνική Εργασία περιλαμβάνουν εκατοντάδες ώρες υποχρεωτικής κλινικής πρακτικής άσκησης σε πραγματικές δομές (νοσοκομεία, φυλακές, κέντρα ψυχικής υγείας) ήδη από το πτυχίο.!!
Αντίθετα, είναι μάλλον γνωστό δομικό έλλειμμα αρκετών προπτυχιακών προγραμμάτων Ψυχολογίας, η απουσία αντίστοιχης εποπτευόμενης πρακτικής επαφής με τον ασθενή.!! Συνεπώς, η "βάση" του ΚΛ στην επαφή με τη βαριά παθολογία είναι συχνά πιο στέρεη και άμεση από την αρχή της καριέρας του.
ΗΠΑ (LCSW): Οι Licensed Clinical Social Workers αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη ομάδα παρόχων ψυχοθεραπείας. Για να πάρουν την άδεια, περνούν από χιλιάδες ώρες κλινικής άσκησης και αυστηρές εξετάσεις.
Στο «μονοπώλιο» της ψυχοθεραπείας από ένα πτυχίο, υπάρχει μονοπώλιο ποιότητας, όχι ειδικότητας.
Η Ηθική της Συνεργασίας
Ο κίνδυνος για τον θεραπευόμενο δεν προέρχεται από το πτυχίο του θεραπευτή, αλλά από την έλλειψη εποπτείας, συνεχούς εκπαίδευσης και αυτογνωσίας. Ένας υπεύθυνος Κοινωνικος Λειτουργός Ψυχοθεραπευτής γνωρίζει πότε να παραπέμψει σε ψυχίατρο για φαρμακολογία, ακριβώς όπως ένας ψυχολόγος οφείλει να κάνει το ίδιο.
Η "επικίνδυνη ανεπάρκεια" δεν είναι λοιπόν συντεχνιακό ζήτημα, αλλά ζήτημα προσωπικής επαγγελματικής δεοντολογίας σε ένα σαφές πλαίσιο οριζόμενο από την Πολιτεία. Η υποτίμηση ενός κλάδου που ιστορικά σήκωσε το βάρος της αποϊδρυματοποίησης και της κοινοτικής ψυχιατρικής στην Ελλάδα, δεν προάγει την επιστήμη ούτε την διεπιστημονικότητα.