Εγκληματολόγος - Σχολική Ψυχολόγος

17/02/2026

Υπόθεση Θεοφίλου Σεχίδη

16/02/2026

Ο φοιτητής Θεόφιλος Σεχίδης στυγνος δολοφόνος

15/02/2026

Υπόθεση Χρυσαφιδη ένα συγκλονιστικό ανεξιχνίαστο έγκλημα μέχρι σήμερα

08/02/2026

08/02/2026

Jeffrey Epstein case

06/02/2026

Serial killer The night stalker ➡️O Ρίτσαρντ Ραμίρεζ (Richard Ramirez) (29 Φεβρουαρίου 1960 - 7 Μαΐου 2013) ήταν διαβόητος Αμερικανός διαρρήκτης, βιαστής και κατά συρροήν δολοφόνος που έδρασε στην πολιτεία της Καλιφόρνια από τον Ιούνιο του 1984 ως τον Αύγουστο του 1985. Συνελήφθη από τις αστυνομικές αρχές στις 31 Αυγούστου του 1985, δικάστηκε για 13 δολοφονίες 5 απόπειρες δολοφονιών, 11 βιασμούς και 14 διαρρήξεις. Καταδικάστηκε εις θάνατον στις 7 Νοεμβρίου του 1989. Ο Ραμίρεζ παρέμεινε μελλοθάνατος για πάνω από 23 χρόνια, πριν πεθάνει από καρκίνο των λεμφαδένων στις 7 Ιουνίου του 2013 στην κρατική φυλακή της Καλιφόρνια, Σαν Κουέντιν (San Quentin State Prison).

Ο Ραμίρεζ καταγόταν από οικογένεια εργατών Μεξικανών του Τέξας και από μικρός είχε ακραία και συχνά παραβατική συμπεριφορά. Στην εφηβεία άρχισε την χρήση ναρκωτικών και μάλιστα συνελήφθη δύο φορές για χρήση «μαλακών ναρκωτικών».
Στα 20 του χρόνια μετακομίζει στην Καλιφόρνια. Άστεγος και άνεργος, άρχισε τις κλοπές αυτοκινήτων για να εξασφαλίζει τα χρήματα για τα ναρκωτικά και σύντομα άρχισε να εισβάλει και σε σπίτια με σκοπό να κλέψει. Τους άντρες τους σκότωνε αμέσως ενώ τις γυναίκες αφού πρώτα τις κακοποιούσε και τις βίαζε. Τα δε παιδιά που τυχόν έβρισκε, είτε τα βίαζε είτε τα απήγαγε και μετά τα εγκατέλειπε. Η δράση του είχε θορυβήσει τόσο τις Αρχές όσο και τα Μ.Μ.Ε. τα οποία του έδωσαν το παρατσούκλι "Night Stalker". Ύστερα από την περιγραφή του από μια γυναίκα που κατάφερε να του ξεφύγει, η Αστυνομία έδωσε στις εφημερίδες την φωτογραφία και τα στοιχεία του, αφού ο Ραμίρεζ είχε ποινικό μητρώο. Έτσι, όταν τον αναγνώρισαν οι πελάτες μιας κάβας ποτών, τον κυνήγησαν, τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν στην Αστυνομία.

Τα εγκλήματα

Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τα χρόνια που πέρασε ο Ραμίρεζ στην Καλιφόρνια, πριν αρχίσει την εγκληματική του δράση. Άστεγος και χωρίς δουλειά, συνήθως κοιμόταν σε εγκαταλελειμμένα σπίτια και αυτοκίνητα σε απόμερες γωνιές. Τρεφόταν με ότι έβρισκε, άρχισε να κάνει ενέσεις κοκαΐνης και έκλεβε σπίτια ή αυτοκίνητα προκειμένου να εξασφαλίζει τη δόση του. Μάλιστα, μία φορά συνελήφθη για την κλοπή ενός αυτοκινήτου.
Στις 28 Ιουνίου 1984 στην περιοχή "Glassell Park" του Λος Άντζελες, δολοφόνησε μέσα στο σπίτι της, μαχαιρώνοντας επανειλημμένα, την 79 χρονη Jennie Vincow.
Στις 17 Μαρτίου 1985 στο προάστιο "Rosemead" του Λος Άντζελες, πυροβόλησε με σκοπό να ληστέψει την 20χρονη Maria Hernandez την ώρα που έβγαινε από το αυτοκίνητό της. Η σφαίρα δεν την πέτυχε, αλλά η συγκάτοικός της, Dayle Okazaki 34 χρονών, που βγήκε από το σπίτι ακούγοντας τον πυροβολισμό, δολοφονήθηκε από τον Ραμίρεζ.
Την ίδια μέρα, λίγες ώρες αργότερα και με τον ίδιο τρόπο (τραβώντας την έξω από το αμάξι) για τον ίδιο λόγο (να την ληστέψει) πυροβόλησε και σκότωσε την 30χρονη Veronica Yu.
Στις 27 Μαρτίου 1985, μπήκε κρυφά τη νύχτα στο σπίτι των Maxine (44 χρονών) και Vincent Zazzara (64) στο προάστιο Whittier του Λος Άντζελες με σκοπό να τους ληστέψει. Πυροβόλησε και σκότωσε τον άντρα, ενώ μαχαίρωσε και ακρωτηρίασε την Maxine.
Στις 8 Μαΐου 1985 ο Ραμίρεζ εισέβαλλε στο σπίτι των Harold (66χρ) and Jean (63χρ) Wu. Πυροβόλησε τον 66χρονο στο κεφάλι και αφού ζήτησε και πήρε από την γυναίκα του κρυμμένα χρήματα και κοσμήματα, την βίασε και έφυγε. Ο Wu αν και βαριά τραυματισμένος, επέζησε. Στις 14 Μαΐου 1985 μπήκε στο σπίτι των Bill (66 χρονών) και Lillian Doi (56), στο "Monterey Park" του Λος Άντζελες. Σκότωσε τον άντρα πυροβολώντας τον, ενώ έδεσε, ξυλοκόπησε και βίασε την γυναίκα.
Στις 29 Μαΐου 1985 εισέβαλλε στο σπίτι των αδερφών Mabel Bell (83 χρονών) και Florence Lang (81) στην Monrovia της ευρύτερης περιοχής του Λος Άντζελες με σκοπό να κλέψει. Χτύπησε μέχρι θανάτου με ένα σφυρί τις δυο αδερφές. Η Mabel πέθανε λίγες μέρες αργότερα.
Την επόμενη μέρα, 30 Μαΐου 1985 εισέβαλλε στο σπίτι της Ruth Wilson, 42 χρονών και την λήστεψε. Έφυγε αφήνοντας ζωντανούς την γυναίκα καθώς τον 11χρονο γιο της.
Στις 2 Ιουλίου 1985 στην πόλη Arcadia της ευρύτερης περιοχής του Λος Άντζελες, εισέβαλλε τη νύχτα στο σπίτι της 75χρονης Mary Louise Cannon με σκοπό τη ληστεία. Την μαχαίρωσε επανειλημμένα και έφυγε.
Στις 7 Ιουλίου 1985 μπήκε στο σπίτι της 61χρονης Joyce Lucille Nelson και πάλι στο Monterey Park και την έδειρε μέχρι θανάτου. Μερικές ώρες αργότερα εισέβαλλε στο σπίτι της 63χρονης Sophie Dickman κατοίκου της ίδιας γειτονιάς. Αφού έκλεψε τα κοσμήματά της, έφυγε αφήνοντάς την ζωντανή.
Στις 20 Ιουλίου 1985 εφοδιασμένος πλέον και με ένα μαχαίρι ματσέτα μπήκε τη νύχτα στο σπίτι των Maxson (68 χρονών) και Lela (66) Kneiling στην πόλη Glendale. Αφού τους μαχαίρωσε στο κρεβάτι τους την ώρα που κοιμόντουσαν, τους πυροβόλησε, ακρωτηρίασε τα πτώματα με την ματσέτα και παίρνοντας ότι πολύτιμο υπήρχε στο σπίτι έφυγε.
Προς τα ξημερώματα της ίδιας νύχτας, εισέβαλλε και πάλι στο σπίτι της οικογένειας Khovananth στην συνοικία Sun Valley. Σκότωσε ακαριαία πυροβολώντας τον άντρα της οικογένειας, έδειρε και βίασε τη γυναίκα απαιτώντας να του δώσει χρήματα. Η λεία του ήταν 30.000 δολάρια.
Στις 5 Αυγούστου 1985 μπήκε στο σπίτι του Chris και της Virginia Peterson στη συνοικία Northridge του Λος Άντζελες. Πυροβόλησε το ζευγάρι αλλά δεν τους πέτυχε, αφού ο νεαρός Chris κατάφερε να αντεπιτεθεί και να τον τρέψει σε φυγή.
Στις 8 Αυγούστου 1985 μπήκε στο σπίτι της Sakina (27 χρονών) και του Elyas (31) Abowath. Σκότωσε τον άντρα και αφού έδειρε και βίασε τη γυναίκα, τους λήστεψε.
Με την Αστυνομία να έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό και τον κλοιό να σφίγγει γύρω του, ο Ραμίρεζ εγκατέλειψε το Λος Άντζελες για να συνεχίσει τη δράση του στο Σαν Φρανσίσκο.
Στις 18 Αυγούστου 1985 εισέβαλλε στο σπίτι των Peter και Barbara Pan. Επανέλαβε το γνωστό μοτίβο του. Σκότωσε τον άντρα, βίασε την γυναίκα και την πυροβόλησε. Με το κραγιόν της 66χρονης ζωγράφισε μια πεντάλφα και υπέγραψε ως "Jack the Knife", τίτλος που προέρχεται από το τραγούδι "The Ripper" του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest.
Οι έρευνες της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο και τα αποτελέσματα των βαλλιστικών εκθέσεων, συσχέτισαν αμέσως τον δράστη με τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν τους προηγούμενους μήνες στο Λος Άντζελες. Δόθηκε μια συνέντευξη Τύπου από την δήμαρχο της πόλης, όπου πληροφορούσε το κοινό για το προφίλ του καταζητούμενου. Ο Ραμίρεζ βλέποντας τη συνέντευξη Τύπου, έφυγε από το Σαν Φρανσίσκο και ξαναγύρισε στα γνωστά του εδάφη. Ωστόσο, πλέον, ο χρόνος του είναι μετρημένος.
Στις 24 Αυγούστου 1985, χτύπησε και πάλι, σε μια κωμόπολη της Καλιφόρνια, το Mission Viejo. Προσπάθησε να μπει στο σπίτι των Romero, αλλά έγινε γρήγορα αντιληπτός από τους ενοίκους του και ετράπη σε φυγή. Ύστερα από λίγες ώρες, προσπάθησε ξανά και κατάφερε να μπει στο σπίτι του Bill Carns (30 χρονών) και της Inez Erickson (29). Πυροβόλησε τον άντρα τρεις φορές και, αφού βρήκε τα κοσμήματα της γυναίκας, την βίασε αλλά θα την άφησε ζωντανή και έφυγε. Ο Bill Carns επέζησε ύστερα από χειρουργική αφαίρεση των δυο σφαιρών από το κεφάλι του. Η εκτενής περιγραφή που έδωσε στην Αστυνομία η Inez Erickson, καθώς και το αποτύπωμα που κατάφεραν να πάρουν από το σπίτι των Ρομέρο, αλλά και από το κλεμμένο αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε ο Ραμίρεζ για κάποιο διάστημα, ήταν ικανά ώστε να ταυτοποιήσουν τον δράστη. Η Αστυνομία έδωσε στα Μ.Μ.Ε. την φωτογραφία της Σήμανσης από την σύλληψή του στις 12 Δεκεμβρίου 1984 για κλοπή αυτοκινήτου και μέσα σε δυο μέρες κατάφεραν να τον συλλάβουν.

Η σύλληψη

Το πρωί της 31ης Αυγούστου 1985 και αφού ο Ραμίρεζ είχε επιστρέψει από μια επίσκεψη στον αδερφό του στο Τούσον της Αριζόνα, πολίτες τον είδαν και τον αναγνώρισαν σε ένα μίνι μάρκετ της μεξικάνικης συνοικίας του Λος Άντζελες. Ο Ραμίρεζ τράπηκε σε φυγή. Μάλιστα, προσπάθησε δυο φορές να κλέψει κάποιο αυτοκίνητα ώστε να διαφύγει γρηγορότερα, αλλά ο αριθμός των πολιτών που τον κυνηγούσαν μεγάλωνε διαρκώς και έτσι στο τέλος τον έπιασαν. Σε λίγο εμφανίστηκε και η Αστυνομία για να τον συλλάβει, σώζοντάς του ταυτόγχρονα τη ζωή από τους πολίτες που τον έδερναν αλύπητα.

Δίκη και καταδίκη

Η δίκη του Ραμίρεζ άρχισε σχεδόν τρία χρόνια μετά τη σύλληψη του. Στις 22 Ιουλίου 1988, άρχισε η διαδικασία εκλογής ενόρκων ενώ στις 30 Ιανουαρίου του 1988 άρχισε η δίκη, με την εναρκτήρια αγόρευση του δημόσιου κατηγόρου που ενοχοποιούσε τον Ραμίρεζ για 13 δολοφονίες και 30 ακόμα κακουργηματικές πράξεις. Επίσης, παρουσίασε 400 αποδεικτικά στοιχεία που τα έθεσε υπόψιν του δικαστηρίου. Στις 14 Απριλίου 1988 και αφού εξετάστηκαν 137 μάρτυρες και 521 αποδεικτικά στοιχεία, ο δημόσιος κατήγορος ολοκλήρωσε το έργο του. Τις αμέσως επόμενες ημέρες, έλαβε το λόγο η υπεράσπιση, προσπαθώντας να μειώσει το εύρος των κατηγοριών και να απαλλάξει τον Ραμίρεζ από όσες ήταν δυνατόν. Από τις 22 έως τις 25 Ιουλίου, οι δικηγόροι και των δυο πλευρών έκαναν τις αγορεύσεις τους, ενώ οι ένορκοι συγκεντρώθηκαν την αμέσως επόμενη μέρα. Είχαν να μελετήσουν 8.000 σελίδες δικογραφίας και 655 πειστήρια εγκλήματος. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1988 οι ένορκοι ανακοίνωσαν ότι είχαν φτάσει σε ομόφωνη απόφαση: έκριναν ένοχο τον Ραμίρεζ και για τις 43 κατηγορίες που του αποδόθηκαν. Έτσι, στις 3 Οκτωβρίου το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι τον καταδίκαζε σε θανατική ποινή. Στις 9 Νοεμβρίου καθαρογράφηκε η καταδίκη του σε θάνατο 19 φορές. Μεταφέρθηκε και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του στην πτέρυγα μελλοθανάτων των φυλακών Σαν Κουέντιν της Καλιφόρνια.
Με την ανακοίνωση της ποινής του, ο Ραμίρεζ είπε στους δημοσιογράφους: «Σιγά τα λάχανα! Ο θάνατος είναι στους κινδύνους του επαγγέλματος. Θα σας δω στην Disneyland.»[

05/02/2026

CECIL HOTEL
ξενοδοχείο στην περιοχή Skid Row του Λος Άντζελες είναι διαβόητο για όλα τα σκοτεινά περιστατικά που έχουν συμβεί στα δωμάτιά του από όταν κατασκευάστηκε ακόμη, με πιο πρόσφατο τον θάνατο της Elisa Lam .
●Η υπόθεση της Elisa Lam
Η 21χρονη Lam ταξίδεψε στο Λος Άντζελες από τη Βρετανική Κολομβία του Καναδά και είχε κλείσει δωμάτιο στο Cecil Hotel. Μετά την εξαφάνισή της τον Ιανουάριο του 2013, οι αρχές ενημερώθηκαν ότι η νεαρή γυναίκα είχε διαγνωστεί με κατάθλιψη και διπολική διαταραχή. Αφού δεν κατάφεραν να κάνουν κάποιοι πρόοδο κατά τις πρώτες εβδομάδες της έρευνάς τους, αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν το γνωστό πλέον βίντεο που απεικονίζει μία ταραγμένη Lam να συμπεριφέρεται αλλοπρόσαλλα στο ασανσέρ του ξενοδοχείου, δίνοντας την αίσθηση πως ίσως προσπαθούσε να κρυφτεί από κάποιον.

Μετά από παράπονα των ενοίκων του Cecil για χαμηλή πίεση νερού και την παράξενη γεύση που είχε το τρεχούμενο νερό στα δωμάτιά τους, το πτώμα της Lam βρέθηκε στη δεξαμενή νερού του ξενοδοχείου. Παρά τις διάφορες θεωρίες που προέκυψαν από «ντετέκτιβ του ίντερνετ», ο θάνατός της αποδόθηκε σε ακούσιο πνιγμό.

Το Crime Scene διαχειρίζεται ανεύθυνα τον θάνατο της Lam, σπαταλώντας τρία επεισόδια αποπροσανατολίζοντας το κοινό και δίνοντας άκριτα το βήμα στους ιντερνετικούς ντετέκτιβ για να αναπτύξουν τις θεωρίες τους σε σχέση με τον τραγικό θάνατό της, για να δώσει μόλις στο τέταρτο επεισόδιο τελικά τις απαραίτητες εξηγήσεις.
●Η επίσκεψη της Black Dahlia
Ο φόνος της Black Dahlia το 1947, της επίδοξης ηθοποιού Elizabeth Short, ήταν τόσο φρικιαστικός που δεν είχε πυροδοτήσει φρενίτιδα μόνο στα media, αλλά και στις αρχές που έψαχναν τον δολοφόνο της σε πανεθνική εμβέλεια. Το γεγονός ότι τελικά δε βρέθηκε ποτέ μάλιστα, γεννά θεωρίες ακόμη και σήμερα.

Κάποιες από τις αναφορές που ακολούθησαν μετά τον θάνατο της Short, τοποθετούσαν την ηθοποιό στο Cecil Hotel λίγες μέρες πριν τον θάνατό της.
●Οι πολλαπλές αυτοκτονίες.
Οι αυτοκτονίες που έχουν συμβεί στο ξενοδοχείο είχαν μία σύντομη αναφορά στην εισαγωγή του Crime Scene, η σειρά ωστόσο επέλεξε να επικεντρωθεί στον θάνατο της Elisa Lam.

Ξεκινώντας από το 1934, ένας λοχίας πήρε τη ζωή του στο δωμάτιό του, ενώ το 1937 ένας πεζοναύτης έκανε το ίδιο πηδώντας από την ταράτσα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘50 υπήρξαν πολλοί αυτόχειρες στο Cecil που έπεφταν από τα παράθυρα του ξενοδοχείου, ανάμεσά τους η 50χρονη Helen Gurnee το 1954. Θα ακολουθούσαν η 50χρονη ηθοποιός Julia Moore και η 27χρονη Pauline Otton to 1962. H πτώση της Otton προκάλεσε τον θάνατο του 65χρονου George Gianni που περπατούσε μπροστά από το κτίριο όταν έπεσε.
●Η “Pigeon” Goldie Osgood
Πριν συνταξιοδοτηθεί, η Goldie Osgood δούλευε ως τηλεφωνήτρια. Ένα επάγγελμα που πολλές γυναίκες στη 1900s Αμερική έκαναν, είτε για να υποστηρίξουν τις οικογένειές τους μετά τη Μεγάλη Ύφεση, είτε για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους από τους άντρες. Το πώς κατέληξε η Osgood ως ένοικος του Cecil Hotel δεν το γνωρίζουμε, αν και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η μικρή της σύνταξη δε θα έφτανε για να αγοράσει σπίτι.

Στο ξενοδοχείο έμενε μόνη της, αλλά δεν ήταν μοναχική. Ήταν δημοφιλής μεταξύ της κοινότητας του Cecil και της γειτονιάς, και κάθε μέρα περπατούσε μέχρι την κοντινή πλατεία φορώντας το καπέλο baseball των LA Dodgers για να ταΐσει τα περιστέρια. Γι’ αυτό και οι ντόπιοι που την αγαπούσαν πολύ τη φώναζαν “Pigeon” Goldie.

Το 1964 η Osgood βρέθηκε στραγγαλισμένη, μαχαιρωμένη και σεξουαλικά κακοποιημένη στο δωμάτιό της στο ξενοδοχείο. Η υπόθεσή της δε λύθηκε ποτέ.
●Η διαμονή του Richard Ramirez
Ο Richard “Night Stalker” Ramirez είχε μόλις το δικό του true crime ντοκιμαντέρ στο Netflix, αλλά θα μπορούσε να χωρέσει και στο Crime Scene. Πριν τη σύλληψή του τον Αύγουστο του 1985, ο κατά συρροή δολοφόνος Ramirez έμενε στο Cecil για 14 δολάρια τη διανυκτέρευση. Μετά τη δολοφονία κάποιου θύματός του, ο Ramirez επέστρεφε στο ξενοδοχείο, πετούσε τα ματωμένα του ρούχα στον κάδο πίσω από το Cecil, και ανέβαινε στο δωμάτιό του γυμνός.
●Η διαμονή του δεύτερου κατά συρροή δολοφόνου
Ο Αυστριακός Jack Unterweger υπολογίζεται πως είχε σκοτώσει περίπου δώδεκα γυναίκες, κυρίως σεξεργάτριες, τόσο στην Αυστρία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1990 έως το 1991.

Η δραστηριότητά του στις Η.Π.Α. ξεκίνησε αφού ταξίδεψε στο Λος Άντζελες με σκοπό να γράψει για την πορνεία και το έγκλημα στην περιοχή για λογαριασμό αυστριακού περιοδικού. Τρία από τα θύματά του στην Καλιφόρνια βρέθηκαν πνιγμένες με το σουτιέν τους, όπως είχε συμβεί με θύματά του και στην Αυστρία. Η επιλογή του για διαμονή στο Λος Άντζελες ήταν το Cecil Hotel, κάποιοι πιστεύουν ως φόρος τιμής στον Ramirez.

Ο Unterweger συνελήφθη αργότερα στο Μαϊάμι και αυτοκτόνησε το 1994 σε φυλακή της Αυστρίας. Οι φόνοι για τους οποίους βρέθηκε ένοχος ήταν εννέα.

24/01/2026

Τον Νοέμβριο του 2006 ένα πολλαπλό έγκλημα συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα.

24/01/2026

Το μακελειό στο Αγρίνιο. Η εν ψυχρώ δολοφονία 5 νεαρών κυνηγών, από έναν αγρότη, επειδή πάταγαν στον βοσκότοπό του. “Θάνατος στον δράστη”, φώναζε ο δολοφόνος πριν τη σύλληψή του!
Τον Νοέμβριο του 2006 ένα πολλαπλό έγκλημα συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα! Αγρίνιο, Νοέμβριος 2006. Μια ημερομηνία που έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη της Αιτωλοακαρνανίας. Πέντε κυνηγοί χάνουν τη ζωή τους από τα πυρά του κτηνοτρόφου Διονύση Φούκα, σε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα που συγκλόνισαν ποτέ την περιοχή. Σήμερα 19 ολόκληρα χρόνια μετά, η σιωπή που καλύπτει τα χωριά γύρω από το Αγρίνιο αποδεικνύει ότι ο χρόνος δεν κατάφερε να επουλώσει το τραύμα.

Στο χωριό Λεύκα όπου εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα , οι κάτοικοι αποφεύγουν ακόμη και τώρα να μιλήσουν για εκείνη την ημέρα. «Είναι μια πληγή που πονάει» λένε. Μια πληγή που στοιχειώνει οικογένειες, σπίτια, τόπους, μια σκιά που έπεσε βαριά και δεν σηκώθηκε ποτέ. Το απόγευμα της 25ης Νοεμβρίου του 2006 μία παρέα κυνηγών, που ήταν μάλιστα και συγγενείς μεταξύ τους (τα αδέρφια Βασίλης και Χρήστος Νικολόπουλος, και τα πρώτα τους ξαδέρφια τους Λάμπρος Aντρέσσας, Ηλίας Πίπας και Αλέξης Νικολόπουλος), ξεκίνησαν από την Λεύκα Αγρινίου για να κυνηγήσουν σε μια περιοχή, έξω από τα Καλύβια. Περίπου στις πέντε το απόγευμα, λίγο πριν νυχτώσει, ο πατέρας του 17χρονου Αλέξη Νικολόπουλου δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον γιο του. «Πατέρα…» είναι η μόνη λέξη που προλαβαίνει να ακούσει πριν διακοπεί η κλήση.

Τα θύματα είχαν πέρα από τα τραύματα τους, έφεραν χαριστικές βολές, γεγονός που μαρτυρούσε ότι ο δολοφόνος τους αποτελείωσε χωρίς έλεος. Η είδηση πέφτει σαν κεραυνός στην μικρή κοινότητα, και δεν αργεί να γίνει το πρώτο θέμα σε όλη την χώρα, με τα κανάλια να έχουν εστιάσει την προσοχή τους στα Καλύβια.

Η ομολογία

Πατέρας και γιός πλέον ανακρίνονται από ειδικά κλιμάκια αστυνομικών από την Αθήνα, που βρίσκονται στην περιοχή και έχουν αναλάβει την υπόθεση. Λίγες ώρες μετά την ανάκριση, οι ύποπτοι ομολογούν τις πράξεις τους, καθώς και τον λόγο που οδήγησε στο αποτρόπαιο έγκλημα. Οι πυροβολισμοί των κυνηγών, η παρουσία τους στα χωράφια τους, ο φόβος που προκαλούσαν στα πρόβατα… Με τις ομολογίες -αν και αρχικά το έγκλημα ήθελε να πάρει πάνω του ο πατέρας- αποδείχτηκε ότι τα γεγονότα εκείνο το μοιραίο απόγευμα είχαν πρωταγωνιστή τον γιο, Διονύση.

Η δίκη

Στις 26 Μαρτίου 2008 ο Λυσίμαχος και ο Διονύσης Φούκας θα καθίσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αιγίου κατηγορούμενοι για την δολοφονία των πέντε κυνηγών στα Καλύβια Αγρίνιου. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη από συγγενείς και φίλους των θυμάτων. Στην αρχή της ακροαματικής διαδικασίας ο Διονύσης Φ. δήλωσε βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής και προσπάθησε να πάρει πάνω του όλη την ευθύνη. «Δεν είχα πρόθεση να κάνω κακό. Ούτε ο πατέρας μου με ενθάρρυνε, κατηγορείται άδικα. Βρισκόμουν εν βρασμώ ψυχής και αυτό δεν αποτελεί ελαφρυντικό. Από την πρώτη στιγμή το είχα πάρει απόφαση να αυτοκτονήσω, αλλά δεν είχα το κουράγιο. Δεν θέλω τίποτα λιγότερο από ισόβια».

Η καταδίκη

Με δήλωση του ο ιερέας του χωριού των Καλυβίων, εξέφραζε την υποστήριξή του στους δύο κατηγορούμενους χαρακτηρίζοντάς τους «οικογενειάρχες, ανθρώπους της εκκλησίας», ότι ήταν ένα «παιδί που νήστευε, που κοινωνούσε τακτικά», ένας άνθρωπος «χαμηλών τόνων» που βοηθούσε τους πάντες.

Παράλληλα παρουσιάστηκαν 220 υπογραφές των κατοίκων Καλυβίων που ζητούσαν «επιείκεια» για τους δράστες, κάτι που προκάλεσε οργή στους συγγενείς των θυμάτων. Το επιχείρημα του πρότερου έντιμου βίου της οικογένειας Φούκα, ως ελαφρυντικό, δεν έγινε δεκτό ως καθώς δεν μπόρεσε να «σταθεί» στο δικαστήριο όταν τον επικαλέστηκαν η υπεράσπιση των κατηγορουμένων, αλλά και κάτοικοι του χωριού.

Στις 28 Μαρτίου 2008 το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο επέβαλε την ποινή των πέντε φορές ισοβίων χωρίς κανένα ελαφρυντικό στον Διονύσιο και τον Λυσίμαχο Φoούκα αντίστοιχα, που χωρίς οίκτο μαυροφόρεσαν ένα χωριό δολοφονώντας πέντε αθώους ανθρώπους.

Εφετείο

Στις 25 Οκτωβρίου 2014 ο Διονύσης και Λυσίμαχος Φούκας θα οδηγηθούν υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στο Πενταμελές Μεικτό Ορκωτό Εφετείο για την εκδίκαση της υπόθεσης του πενταπλού φονικού σε δεύτερο βαθμό.

Η δίκη ξεκίνησε με τις καταθέσεις των συγγενών των θυμάτων. Πρώτος κατέθεσε ο πατέρας του Ηλία Πίπα, που δήλωσε πως ακόμη και σήμερα τον κυνηγά ένα αναπάντητο «γιατί». Σημείωσε ακόμη την ψυχραιμία αλλά και την απανθρωπιά που επέδειξε ο Διονύσης Φούκας, που επέστρεψε μετά τους πρώτους πυροβολισμούς και άρχισε να ρίχνει χαριστικές βολές στους τραυματίες κυνηγούς.

Ακολούθησε η κατάθεση της συζύγου και της μητέρας του Λάμπρου Αντρέσσα. Η δεύτερη επέρριψε την ευθύνη για το φονικό στον 80χρονο σήμερα Λυσίμαχο Φ., μιλώντας για άνθρωπο που τον φοβόταν το χωριό και που ο γιος θα ακολουθούσε την όποια εντολή του. Οικογένεια «με φονικά ένστικτα» χαρακτήρισε αυτήν του Λ. Φούκα ακόμη η μητέρα του Λάμπρου Αντρέσσα. Μίλησε επίσης για επτά θύματα και όχι πέντε , αφού πρόσθεσε την μητέρα και την αδερφή του Αλ. Νικολόπουλου, που αυτοκτόνησαν μερικά χρόνια μετά, μην μπορώντας να αντέξουν το ψυχολογικό βάρος.

Ακολούθησε η κατάθεση της μητέρας των Βασίλη και Χρήστου Νικολόπουλου, που ήταν στην κυριολεξία ένα ράκος, η πιο τραγική φιγούρα μέσα στα Δικαστήρια, ενώ στη συνέχεια κλήθηκε να καταθέσει ο πατέρας του Αλέξη Νικολόπουλου, του νεαρότερου εκ των θυμάτων του πενταπλού φονικού. Έριξε όλες τις ευθύνες στον Λυσίμαχο Φ, λέγοντας χαρακτηριστικά πως εάν ο «γέρος» δεν ήταν εκεί, δεν θα γίνονταν τίποτε, ενώ κατηγόρησε τον γιο για υποκριτική στάση αμέσως μετά το έγκλημα, χαρακτηρίζοντάς τον «πειθήνιο όργανο» του πατέρα του.

Ο Διονύσης Φούκας υποστήριξε στην απολογία του πως «θόλωσε» όταν ένας από τους κυνηγούς πυροβόλησε για εκφοβισμό στο έδαφος. Όπως σημείωσε «θόλωσε» μετά από αυτό και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως. Απαντώντας σε ερώτημα της έδρας, είπε πως ήταν εν βρασμώ και επανέλαβε πως δεν συγχωρεί τον εαυτό του γι’αυτό που έγινε.

Ακόμη πρόσθεσε πως δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί έδωσε στη συνέχεια τις χαριστικές βολές, αφήνοντας να εννοηθεί πως τα δραματικά λεπτά του μακελειού ήταν «άλλος άνθρωπος». Η απαντήσεις του προκάλεσαν την αντίδραση του δικηγόρου των οικογενειών των θυμάτων κ. Δημητρακόπουλου, που είπε: «Ακόμη δεν έχεις αναλογιστεί τι έκανες» με αποτέλεσμα να του απαντήσει ο συνήγορος υπεράσπισης και να δημιουργηθεί μικρή ένταση.

Η απόφαση

Τo Μεικτό Ορκωτό Εφετείο του Αγρινίου ανακοίνωσε την απόφαση του, μετά την εκδίκαση, σε δεύτερο βαθμό , της υπόθεσης του πενταπλού φονικού στα Καλύβια του Αγρινίου. Οι δύο κατηγορούμενοι, Διονύσης και Λυσίμαχος Φούκας καταδικάστηκαν όπως και πρωτόδικα σε πέντε φορές ισόβια για το φονικό στα Καλύβια Αγρινίου που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο το Νοέμβριο του 2006.

Οι δύο άνδρες οδηγήθηκαν ξανά στις φυλακές Μαλανδρίνου.
Πηγή protons