31/03/2026
🎙️ -Τέρατα μεγάλα και μικρά!
Ένας καλλιτέχνης
Τρεις συγγραφείς
Επτά παιδιά
Μια ιδιαίτερη συνάντηση της λέσχης βιβλίου μας!
Τι είναι τέρας; Πώς είναι; Τι συνήθειες έχει; Πώς συμπεριφέρεται; Ζει μόνο του ή με παρέα; Πώς νιώθουμε γύρω από τα τέρατα; Μπορώ να μοιάσω σε ένα τέρας; Και τελικά, μπορεί ένα τέρας να αγαπά και να αγαπιέται;
Η λίστα μου είχε πολλά βιβλία με ήρωες τέρατα. Δυσκολεύτηκα να διαλέξω και επέλεξα μόνο τρία με πόνο ψυχής. Επιφυλάσσομαι. Γιατί έχω τόσα βιβλία με τέρατα και γιατί τα αγαπώ τόσο πολύ δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας. Είναι πλάσματα ξεχωριστά, απρόβλεπτα, ζωηρά μα και μοναχικά. Αυτό αρκεί. Και τα παιδιά (μου) αγαπούν τα τέρατα όσο κι εγώ. Τρία βιβλία σε μια ωριαία συνάντηση; Ναι. Απολύτως.
Και τα παιδιά, αχ τα παιδιά. Έκαναν την συνάντηση αυτή αξέχαστη. Ήταν επτά και έγιναν ένα. Ένα βλέμμα, το ίδιο σε κάθε ζευγάρι μάτια. Μία έκφραση, καρμπόν σε κάθε πρόσωπο. Ίδια ένταση και ζωντάνια στις φωνές. Απόλυτη αρμονία στην οργάνωση. Και ταυτόχρονα τόσο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους! Και πόσο σημαντική η συμβολή του καθένα στην παρέα. Σαν άλλα Goonies ξεχύθηκαν στην Χώρα των Τεράτων, αφού ανακάλυψαν την "τερατότητα" στον εαυτό τους και κατέληξαν να προβληματίζονται στο ποιος είναι αληθινό τέρας τελικά και ποια η θέση του καθένα στον κόσμο αυτόν. Συζητούσαν μεταξύ τους, αυτοοργανώθηκαν, πρόσφεραν βοήθεια και σεβάστηκαν το ένα το άλλο με τρόπο τόσο φυσικό και αρμονικό. Ήταν μια σπουδαία συνάντηση που μου δίδαξε με τον καλύτερο τρόπο να μην επεμβαίνω, να γίνομαι αόρατη, να αφήνω τα πράγματα να κυλούν όπως ξέρουν τα παιδιά.
Ο Karsten μας παρέδωσε στον Sendak, κι εκείνος με την σειρά του στα χέρια του Canizales, ο οποίος μας οδήγησε στον Matisse που το όψιμο στυλ του ενέπνευσε τη δημιουργία του δικού μας κολάζ του δικού μας τέρατος.
Το ονόμασαν κιόλας.
Παιδιά, η Ίρις. Ίρις, τα παιδιά.
