Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Διαμεσολαβήτρια - Παναγιώτα Υφαντή

31/01/2026

Η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία Ζεύγους (2)
------------------------------------------------

Η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία Ζεύγους
Η “Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία Ζεύγους” (Cognitive-behavioral couples therapy (ΓΣΘΖ CBCT) είναι μια νέα, εξελιγμένη, επιστημονικά τεκμηριωμένη μορφή ψυχολογικής προσέγγισης και θεραπείας των ζητημάτων του ζεύγους. Θεωρείται από τους ειδικούς ότι είναι η πιο αποτελεσματική και πιο δημοφιλής για θέματα ζευγαριών και οικογένειας (Encyclopedia of Marriage, Family and Couples Counseling 2017).
Η ιστορική βάση της είναι η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (ΓΣΘ CBT) που έχει αποδειχθεί αποτελεσματική για μια σειρά προβλημάτων, όπως κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών, συζυγικά προβλήματα, διατροφικές διαταραχές και σοβαρές ψυχικές ασθένειες.

Δεν είναι όμως μια απλή εφαρμογή στο ζεύγος της κλασικής γνωσιακής-συμπεριφορικής θεραπείας, όπως σε πολλά άλλα προβλήματα και τομείς.
Η εξέλιξη σε «ΓΣΘ ζεύγους» στηρίζεται σε ψυχολογία της σχέσης, σε θεωρητικές, εμπειρικές και κλινικές εφαρμογές αποκλειστικά στο επίπεδο των σχέσεων και του ζεύγους.

Άρχισε με τα αρχικά μοντέλα που χρησιμοποιήθηκαν από πρωτοπόρους όπως Richard Stuart 1969, Neil Jacobson και η Gayla Margolin 1979 (π.χ. θεραπεία συζύγων με βάση τη θεωρία κοινωνικής μάθησης και αρχές ανταλλαγής συμπεριφοράς στις σχέσεις, τροποποίηση της συμπεριφοράς με αύξηση της συχνότητας των θετικών συμπεριφορών και με μείωση των δυσλειτουργικών συμπεριφορικών αλληλεπιδράσεων).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τελικά, αναδείχθηκε σε διακριτό πρότυπο θεραπείας που ενοποίησε έννοιες και μεθόδους από διάφορα θεραπευτικά μοντέλα, με θεωρητικές και εμπειρικές γνώσεις σχετικά με τις στενές σχέσεις των ζευγαριών και επικεντρώθηκε στις περίπλοκες πτυχές της αλληλεπίδρασης του ζευγαριού. Συνέχισε με βελτίωση της θεωρητικής βάσης και επεκτάθηκε συμπεριλαμβάνοντας παρεμβάσεις που αντιμετώπιζαν επίσης συναισθήματα και γνωστικές λειτουργίες που συμβάλλουν σε συγκρούσεις και δυσαρέσκεια.
Οι Jacobson και Christensen με το έργο τους για την Ολοκληρωμένη Θεραπεία Ζεύγους (Integrative Couple Therapy, 1996) εστίασαν στις στρατηγικές αποδοχής ως ένα τρόπο για να βοηθηθούν οι σύντροφοι να αναγνωρίσουν ότι είναι διαφορετικοί και τελικά να μάθουν να ανταποκρίνονται εποικοδομητικά σε δυσκολίες ή ασυμβατότητες μέσα στη σχέση. Οι Epstein και ο Baucom (2002) ενίσχυσαν περαιτέρω τη ΓΣΘΖ συμπεριλαμβάνοντας εργασία σχετικά με το ρόλο των συνθηκών ζωής του ζεύγους ως μέρος των πολλαπλών παραγόντων που μπορούν να αλλάξουν τις γνώσεις, τις συναισθηματικές αντιδράσεις και τις συμπεριφορές των συντρόφων και δίνοντας έμφαση στις ανάγκες των συντρόφων για οικειότητα και αυξημένη προσοχή στα συναισθήματα, όχι μόνο ως αποτέλεσμα τροποποιήσεων στις δυσλειτουργικές συμπεριφορές αλλά και ως πρωταρχικός στόχος της θεραπείας.
Συνεχίζεται να βελτιώνεται με αύξηση της θεμελίωσής της σε θεωρίες, νευροψυχολογικές και διεπιστημονικές έρευνες των σχέσεων και αλληλεπιδράσεων ζευγαριού και στην έρευνα της αποτελεσματικότητας των αρχών που διέπουν τις παρεμβάσεις που βασίζονται σε ζευγάρια.

Βασικά στοιχεία της ΓΣΘΖ είναι:
*Γνωστική Αναδόμηση: Εντοπισμός και αμφισβήτηση διαστρεβλωμένων πεποιθήσεων για έναν σύντροφο ή για τη σχέση, όπως μη ρεαλιστικές προσδοκίες ή ανάγνωση σκέψης.
*Παρεμβάσεις Συμπεριφοράς: Εφαρμογή ενεργητικών, πρακτικών ασκήσεων για τη μείωση των αρνητικών αλληλεπιδράσεων και την αύξηση των θετικών, ανταποδοτικών ανταλλαγών.
*Εκπαίδευση Επικοινωνιακών Δεξιοτήτων: Διδασκαλία ενεργητικής ακρόασης, δυναμικής έκφρασης και συναισθηματικής ρύθμισης για τη μετατροπή των επιχειρημάτων σε εποικοδομητικές συζητήσεις.
*Δομή: Συχνά περιλαμβάνει ένα μείγμα κοινών συνεδριών για θέματα αλληλεπίδρασης και ατομικών συνεδριών για προσωπικά ζητήματα.

Συνήθη ζητήματα που αντιμετωπίζονται:
• Έντονες συγκρούσεις, συχνοί καβγάδες και δυσαρέσκεια.
• Διακοπή επικοινωνίας, αποσύνδεση και συναισθηματική απόσταση.
• Ειδικές προκλήσεις όπως απιστία, ζήλια ή διαφορετικές προσδοκίες.

Μια ιδιαιτερότητα της ΓΣΘΖ έγκειται στο ότι επικεντρώνεται όχι σε συμπεριφορές ή στο παρελθόν των ατόμων αλλά στο παρόν των περίπλοκων πτυχών της αλληλεπίδρασης του ζευγαριού. Παρέχει στο ζευγάρι στοχευμένες τεχνικές διαπροσωπικής συμπεριφοράς για να βοηθήσει στην επίλυση τρεχόντων και μελλοντικών ζητημάτων.
Στηρίζεται στη δυναμική κατανόηση ότι οι γνωστικές λειτουργίες μπορούν να επηρεάσουν τις στενές σχέσεις μέσω των ερμηνειών ή των εκτιμήσεων κάθε συντρόφου. Επιπλέον, τεκμηριώνει ότι οι ερμηνείες που κάνουν οι σύντροφοι για τις συμπεριφορές του άλλου θα καθορίσουν τα θετικά και αρνητικά συναισθήματα που βιώνουν προς τον άλλον.
Επίσης, ο θεραπευτής ΓΣΘΖ ασκεί πολλαπλούς ρόλους (ψυχοεκπαίδευσης, διευκόλυνσης, συνεργασίας με το ζεύγος, διδακτικός ρόλος, ρόλος καθοδηγητή σε περίπτωση δυσλειτουργικών αλληλεπιδράσεων ή την κλιμάκωση των συγκρούσεων).
Βοηθά ευέλικτα στην καλλιέργεια μιας σχέσης που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα του καθένα, με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση, αποδοχή, σεβασμό και φροντίδα, αντιμετωπίζοντας τις βαθύτερες αιτίες της δυσλειτουργίας και όχι μόνο τα συμπτώματα.

Με την υποστήριξη ΓΣΘΖ τα ζευγάρια βοηθιούνται να βελτιώσουν την επικοινωνία, να επιλύσουν τις συγκρούσεις και να αυξήσουν την οικειότητα αντιμετωπίζοντας τόσο τις ατομικές γνωστικές στρεβλώσεις όσο και τα διαδραστικά πρότυπα. Η βελτίωσή μπορεί να είναι τόσο στη λειτουργία του ζεύγους όσο και στην ατομική λειτουργία και συχνά οι βελτιώσεις στις σχέσεις διαρκούν για χρόνια.
@ακόλουθοι

28/01/2026

Ψυχοθεραπεία Ζεύγους (1)
------------------------------------------

Ψυχοθεραπεία Ζεύγους
Η "θεραπεία ζεύγους” (couples therapy) είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας, νέα και αναπτυσσόμενη, εξειδικευμένη, επαγγελματική υπηρεσία εφαρμογής ψυχολογικών γνώσεων και των αρχών της επιστήμης της Ψυχολογίας για βελτίωση ή αντιμετώπιση δυσκολίων και προβλημάτων στις σχέσεις ζευγαριού - δεσμού και οικειότητας μεταξύ ατόμων.
Σήμερα, γενικά, ορίζεται ως «η θεραπεία στην οποία ένας ψυχολόγος βοηθά τα ζευγάρια να λύσουν προβλήματα με τις σχέσεις τους (π.χ. «Το ειδύλλιο είχε φύγει από τη σχέση τους, οπότε εγγράφηκαν σε θεραπεία ζευγαριών» (couples therapy Definition & Meaning, ηλεκτρονικό λεξικό Merriam - Webster, 2026).

Ιστορικά, μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, η συμβουλευτική σχέσεων περιοριζόταν σε θέματα μέσα στην οικογένεια, παρεχόταν ανεπίσημα, με βάση την εμπειρία και εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, από στενούς φίλους του ζευγαριού, μέλη της οικογένειας, γνωστούς.
Η επαγγελματική ειδίκευση άρχισε στις αρχές του 20ου αιώνα με συμβουλευτική που χρησιμοποιούσε στοιχεία ψυχολογίας, ιδίως των πρώτων ερευνών της κοινωνικής ψυχολογίας των διαπροσωπικών σχέσεων και της ομάδας.
Στην πορεία του χρόνου μέχρι σήμερα η «θεραπεία του ζεύγους» πήρε διάφορες μορφές, επηρεάστηκε από διάφορες θεωρίες της Ψυχολογίας των σχέσεων και την διεπιστημονική έρευνά τους, τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις και τα κοινωνικά δεδομένα των σχέσεων στην κάθε εποχή ανάπτυξής της.
Στην πρώτη φάση ήταν μια συμβουλευτική χωρίς θεωρητικές βάσεις, απλά μια πρακτική μέθοδος που χρησιμοποιούσε γνώσεις ψυχολογίας, για να λύσουν προβλήματα στις σχέσεις. Περιοριζόταν σε σχέσεις γάμου, συζύγων, μέσα στην οικογένεια και ήταν ένα ρεαλιστικό μείγμα ψυχοεκπαίδευσης και παροχής συμβουλών. Σε αυτό το στάδιο, οι περισσότεροι από αυτούς που εργάζονταν με ζευγάρια δεν χαρακτήριζαν τους εαυτούς τους ως ψυχοθεραπευτές και συχνά δεν έβλεπαν συζύγους μαζί.

Το δεύτερο στάδιο ανάπτυξης ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, με ψυχαναλυτικό πειραματισμό και επέκταση της κυρίαρχης μορφής θεραπείας, της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας, στην εργασία με ζευγάρια και την οικογένεια. Αυτή η θεραπεία ασχολούνταν κυρίως με ατομικά ψυχολογικά προβλήματα υγείας σε ένα ιατρικό και ψυχαναλυτικό πλαίσιο της οικογένειας.

Η τρίτη φάση της θεραπείας ζεύγους προήλθε με επίδραση θεωριών και έρευνών της ψυχολογίας των σχέσεων και της ομάδας (π.χ. Th. Kelley 1959), της ψυχοθεραπείας ως διαδικασία μάθησης (Bandura A. 1961), της ανάπτυξης της γνωστικής ψυχολογίας (1967-) και του ρόλου της επεξεργασίας των πληροφοριών στην συμπεριφορά, της καινοτομίας της οικογενειακής θεραπείας στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, κατά την οποία εμφανίστηκαν πολλά μοντέλα συστημικής θεραπείας με βάση τη συστημική θεωρία. Παραλλαγές τέτοιων βασικών οικογενειακών συστημικών θεραπειών επικεντρώθηκαν στη θεραπεία ζευγαριών. Σε αυτές τις θεραπείες με την αλληλεπιδραστική τους βάση, οι σύντροφοι βλέπονταν σχεδόν πάντα από κοινού (Gurman & Kniskern, 1981, Jay Lebow & Douglas K Snyder, 2020).

Οι κοινωνικές αλλαγές και οι αλλαγές στην οικογένεια ανέδειξαν διαπροσωπικά και ψυχικά προβλήματα των συντρόφων και η ψυχολογία μελέτησε και ερεύνησε τους παράγοντες των σχέσεων, τα ψυχολογικά εμπόδια συνύπαρξης, τις μορφές των προβλημάτων και τη δυναμική τους.
Οι πολυπολιτισμικές σχέσεις, οι πολιτισμικές αλλαγές σε θέματα σεξουαλικότητας και δικαιωμάτων ανέδειξαν νέες ανάγκες και μορφές ζευγαριού.
Η νέα φάση ψυχολογικής υποστήριξης εστιάζεται πλέον στο ζευγάρι ως διακριτό πεδίο, στηρίζεται σε διεπιστημονικές μελέτες των σχέσεων σε ζευγάρι και έρευνες τεκμηρίωσης των αποτελεσμάτων υποστήριξης του ζεύγους.
Ο όρος «ζεύγος» δεν αφορά πια μόνο τις σχέσεις συζύγων που κατανοούνταν στο πλαίσιο και το πεδίο της οικογένειας αλλά μια ευρύτερη ποικιλομορφία σχέσεων δεσμού και οικειότητας στο πεδίο του ζεύγους. Έτσι η ονομασία «συζυγική θεραπεία» (marital therapy) άλλαξε σε «θεραπεία ζεύγους» (couple therapy).

Σήμερα η θεραπεία ζεύγους αποτελεί εξέχουσα μέθοδο παρέμβασης και συνεκτικό σώμα θεωρίας, στρατηγικών και πρακτικής ψυχολογικής υποστήριξης. Είναι μετεξέλιξη και βελτίωση των πρακτικών που επιδιώκουν να βελτιώσουν τις στενές σχέσεις δεσμού και οικειότητας σε μια οικογένεια αλλά και μεταξύ ατόμων που ζουν ως ζευγάρια.
Ο στόχος της ψυχοθεραπείας ζεύγους είναι γενικά αφενός η αποκατάσταση σπασμένων δεσμών αγάπης και ικανοποίησης αναγκών, η ανάδειξη διαψυχικών προβλημάτων των συντρόφων που τους εμποδίζουν να απολαύσουν την κοινή ζωή και να έχουν στην σχέση μια παραγωγική και ικανοποιητική εμπειρία και αφετέρου ο αναστοχασμός για το λόγο που είναι μαζί, η διερεύνηση της δυναμικής της σχέσης τους, όπως αυτή εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου, η αναγνώριση των αναγκών τους και η αναζήτηση τρόπων μαζί να απολαύσουν την κοινή τους ζωή.
Επιπλέον, τόσο ως αυτόνομη παρέμβαση όσο και σε συνδυασμό με άλλες μορφές θεραπείας, οι παρεμβάσεις που βασίζονται σε ζευγάρια έχουν συγκεντρώσει σημαντική εμπειρική υποστήριξη για την αποτελεσματικότητά τους στην βελτίωση των σχέσεων δεσμού καθώς και ατομικών προβλημάτων συναισθηματικής και σωματικής υγείας.

07/12/2025

Κατά την περίοδο των γιορτών, το δώρο που προσφέρουμε σε αγαπημένα πρόσωπα ενεργοποιεί σημαντικά συστήματα ανταμοιβής στον εγκέφαλο, όπως εξηγεί η Emiliana Simon-Thomas, PhD, κορυφαία ειδικός στη νευροεπιστήμη και την ψυχολογία της συμπόνιας, της καλοσύνης, της ευγνωμοσύνης και άλλων προκοινωνικών δεξιοτήτων που ενισχύουν την ανθρώπινη ευτυχία. Η γενναιοδωρία —είτε πρόκειται για δωρεά είτε για αγορά ενός δώρου— αυξάνει την αλληλεπίδραση μεταξύ των εγκεφαλικών περιοχών που σχετίζονται με την κοινωνική επεξεργασία και την ευχαρίστηση. Έρευνες δείχνουν ότι όσοι ξοδεύουν χρήματα για άλλους νιώθουν μεγαλύτερη ευτυχία.

Η διαδικασία της προσφοράς ενεργοποιεί όχι μόνο το σύστημα ανταμοιβής μέσω ντοπαμίνης, αλλά και την έκκριση ωκυτοκίνης, μιας ουσίας που συνδέεται με την εμπιστοσύνη και τη συναισθηματική σύνδεση. Αυτή η «κοινωνική ανταμοιβή» μπορεί να διαρκεί περισσότερο και εμφανίζεται ακόμη και στα στάδια πριν το δώρο δοθεί: στην επιλογή και στο τύλιγμα.

Παρότι η παροχή δώρων συχνά θεωρείται πιο ευχάριστη από τη λήψη, οι επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι και οι δύο εμπειρίες μπορούν να προκαλέσουν παρόμοιες θετικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο, όταν το δώρο προέρχεται από αγαπημένο πρόσωπο και μας ικανοποιεί.

Ωστόσο, η προετοιμασία των δώρων μπορεί να συνοδεύεται από άγχος, είτε λόγω του κόστους είτε λόγω της αγωνίας για το αν το δώρο θα αρέσει. Ακόμη, η αμηχανία όταν δεχόμαστε δώρο απροειδοποίητα μπορεί να προκαλέσει «ψυχολογικό πόνο».

Για να μειωθεί το άγχος, είναι σημαντικό να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που βλέπουμε την προσφορά: να θέσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες, να μιλήσουμε ανοιχτά για οικονομικούς περιορισμούς και να σκεφτούμε εναλλακτικές λύσεις, όπως η προσφορά χρόνου ή βοήθειας. Ένα καλό δώρο, τελικά, περιλαμβάνει κάποια μορφή προσωπικής θυσίας και δείχνει ότι γνωρίζουμε και νοιαζόμαστε για το αγαπημένο μας πρόσωπο. https://www.apa.org/topics/mental-health/brain-gift-giving

16/10/2025

Βιογραφικό Σημείωμα

Είμαι Ψυχολόγος MA, με Άδεια Άσκησης επαγγέλματος Ψυχολόγων Α.Π. 11439/2000, Ψυχοθεραπεύτρια και Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια με Α.Μ. 3725.

Σπουδές ειδίκευσης:
Έχω πτυχίο Ψυχολογίας (ισοτιμία και αντιστοιχία από το ΔΙ.Κ.Α.Τ.Σ.Α, 2000) και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης στην Εγκληματολογία και Ψυχολογία από το Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Έχω επίσης:
α) Τετραετή εκπαίδευση στη Ψυχοθεραπεία Γνωσιακής - Συμπεριφορικής Κατεύθυνσης, Πιστοποιημένη από την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Γνωσιακών και Συμπεριφορικών Θεραπειών
β) Επιμόρφωση TF-CBT, Schema Therapy, ACT
γ) Πιστοποιητικό Επιμόρφωσης στην Ανάπτυξη Προγραμμάτων Προαγωγής και Αγωγής Υγείας από το Πανεπιστήμιο Αθηνών
δ) Εκπαίδευση στις Προβολικές Δοκιμασίες (Rorschach, TAT) - ΙΨΥΠΕ Π. Σακελλαρόπουλος
ε) Επιμόρφωση στη χρήση των Κλιμάκων Νοημοσύνης νηπίων, παιδιών, ενηλίκων (WPPSI-III, WISC-V, WAIS-IV) από ΜΟΤΙΒΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. και
στ) Πιστοποιητικό Επιμόρφωσης στη Διαμεσολάβηση- ΚΕΔΙΒΙΜ Παντείου Πανεπιστημίου.

Επαγγελματική εμπειρία:
Έχω 25 χρόνια εμπειρία ως Ψυχολόγος σε πολλά πλαίσια και πληθυσμούς:
Εργάστηκα και συμμετείχα εθελοντικά στις δράσεις του Κέντρου Ψυχικής Υγείας Χαλκίδας, κυρίως σε περιστατικά άμεσης παρέμβασης κατά τη διάρκεια των εσωτερικών εφημεριών, σε ατομικές συνεδρίες τακτικών περιστατικών και σε περιστατικά αποπειρών αυτοκτονίας στα πλαίσια της διασυνδετικής με το Γ.Ν.Ν. Χαλκίδας(2000).
Εργάστηκα ως Ψυχολόγος ΠΕ - Επιστημονικά Υπεύθυνη στο Πρόγραμμα Ψυχαργώς του Υπουργείου Υγείας, ιδίως για θέματα υποστήριξης της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης ασθενών Ψυχιατρείου και υποστήριξης των οικογενειών τους(2006-2008 & 2014-2017) και ως Ψυχολόγος ΠΕ - Ειδικός Επιστήμονας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης(2008-2014).
Επίσης, εργάστηκα ως Ψυχολόγος ΠΕ 23 στο Υπουργείο Παιδείας (8 σχολικά έτη), σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και σε Κ.Ε.Σ.Υ./ΚΕ.Δ.Α.ΣΥ. για θέματα ψυχολογικής αξιολόγησης και υποστήριξης μαθητών, του σχολείου και της οικογένειας.

Επίσης, συμμετείχα σε Ομάδα Αυτογνωσίας, είχα μακρόχρονη προσωπική θεραπεία για τη βελτίωση της γνωστικής - συναισθηματικής εμπλοκής στη σχέση θεραπευτή - θεραπευόμενου και συνεχίζω να συμμετέχω τακτικά σε ομάδες εποπτείας για την καλύτερη άσκηση του επαγγελματικού μου ρόλου.

Προσφέρω υπηρεσίες:
 Ψυχολογικής υποστήριξης - ψυχοθεραπείας Εφήβων & Ενηλίκων
 Συμβουλευτικής γονέων
 Θεραπείας ζεύγους
 Οικογενειακής Διαμεσολάβησης.

 Οι ψυχολογικές υπηρεσίες μου στηρίζονται στην επιστήμη της Ψυχολογίας, στις αρχές της Γνωσιακής-Συμπεριφορικής Ψυχοθεραπείας και διέπονται από τον κώδικα δεοντολογίας των Ψυχολόγων
 Έτοιμη να βοηθήσω με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα των ατόμων, τις αξίες της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και άλλων συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για τον Ψυχολόγο είναι θεμελιώδες ζήτημα η βελτίωση της ποιότητας της περίθαλψης στον τομέα της ψυχικής υγείας και των συναφών υπηρεσιών και η προώθηση των δικαιωμάτων κάθε ατόμου που έχει την ανάγκη του.
16/10/2025

10/10/2025

Αμερικανική Ψυχολογική Ένωση (Arthur Evans):
"Γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο φανερό ότι η Ψυχολογία είναι σχετική με σχεδόν κάθε θέμα που αφορά τις συνθήκες ζωής μας και γενικότερα την κοινωνία. Οι Ψυχολόγοι είμαστε ερευνητές που αποκαλύπτουμε τρόπους που οι άνθρωποι μπορούν να εμβολιάσουν τους εαυτούς τους ενάντια στην παραπληροφόρηση. Είμαστε ειδικοί που καθοδηγούμε τους ανθρώπους στο πως να έχουν μια πιο υγιή και πλήρη ζωή. Εφαρμόζουμε γνώσεις για αποτελεσματική ηγεσία και ομαδική εργασία σε οργανισμούς και χώρους εργασίας. Η συλλογική μας ανταλλαγή επαγγελματικών εμπειριών συνεχίζει να διευρύνει τις δυνατότητες του τι η Ψυχολογία μπορεί να κάνει-και ποιος μπορεί να ωφεληθεί από αυτό"

06/11/2022

09/01/2022

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10220223339835438&id=1285674915
Επιδημία- Ανοίγουν τα σχολεία !
Για τρίτη χρονιά βρίσκονται σε δοκιμασία το ψυχολογικό περιβάλλον, οι δομές και το σύστημα ανατροφής, ανάπτυξης και εκπαίδευσης των παιδιών.
Τα παιδιά επιστρέφουν στο «κανονικό» τους περιβάλλον;
Το ζήτημα είναι απλά και μόνο να τα βοηθήσουμε να "προσαρμοστούν";
Μήπως χρειάζεται αναπροσαρμογή των δομών και των πρακτικών και αναδιάταξη του συστήματος παιδαγωγικής, ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης;
Τα δύο χρόνια που πέρασαν ετοιμάσαμε σχέδιο, γνωστό και κοινό σε όλους, πέραν από "αυξημένα" υγειονομικά μέτρα, για υποστηρίξη του σχολείου, των παιδιών και των οικογενειών τους στις νέες συνθήκες;
Πριν το άνοιγμα πώς προετοιμάσαμε την επιστροφή;
Σημαντική, πχ για περιορισμό του covid, είναι η κοινωνική απόσταση μεταξύ των μελών του σχολείου. Ομως λαμβάνεται υπόψη ότι εκτός τάξης, για μικρά παιδιά, για 10, 11 και 12χρονα, ψυχολογικά δεν είναι δυνατή η κοινωνική απόσταση;
Η κοινωνικοποίηση, η διασύνδεση με τους φίλους, τους συμμαθητές είναι όπως η αναπνοή.
Μόλις χτυπήσει το κουδούνι, οι κανόνες ξεχνιούνται, ιδίως όταν τα παιδιά αφεθούν στην τύχη όπως παλιά, και τρέχουν το ένα κοντά στο άλλο, πεινασμένα για κουβέντα, μυστικά και αγκαλιές...
Οι παρενέργειες επιδεινώνονται, αν όποιο παιδί δεν τηρεί τους κανόνες, θεωρείται ότι είναι ανυπάκουο, έχει πρόβλημα προσαρμογής, συμπεριφοράς κλπ
Χρειάζονται σχέδια, έρευνα, επιμορφωση του προσωπικού, όχι μόνο της υγείας και ετοιμότητα σε όλα τα επίπεδα: οικογένειας, κοινότητας, γενικά της κοινωνίας και στα σχολεία.

Ο πανδημίες προβλέπονται να είναι οι πιο σημαντικοί κίνδυνοι στον πληθυσμό και την χώρα μετά τους πολέμους ή τους σεισμούς. Χρειάζονται σχέδια και ετοιμότητα σε όλ...