17/03/2026
Οι ιστορίες για τους μαθητές που δεν ακούγονται
Το τελευταίο διάστημα ακούμε διαρκώς ιστορίες για μαθητές που μας φοβίζουν 😟, μας πληγώνουν και μας προβληματίζουν…
Ιστορίες για μαθητές βίαιους, ασεβείς, προκλητικούς, αδιάφορους.
Και για σχολεία και καθηγητές που μοιάζουν ανήμποροι να διαχειριστούν ακραίες συμπεριφορές.
Περιστατικά που συμβαίνουν κάθε μέρα δίπλα μας.
Ιστορίες που, δυστυχώς, είναι πραγματικότητα.
Όμως δεν είναι οι μοναδικές ιστορίες.
Υπάρχουν και άλλες 🌟
Ιστορίες μαθητών που σπάνια ακούγονται.
Παιδιών που συχνά αντιμετωπίζονται σαν μαθητές ενός κατώτερου θεού.
Παιδιά από τα οποία πολλοί δεν έχουν μεγάλες προσδοκίες.
Κι όμως…
Ευτυχώς αυτά τα παιδιά είναι εδώ για να μας διαψεύσουν.
Και ευτυχώς τα γνωρίσαμε.
Και μαζί δημιουργήσαμε τις δικές μας ιστορίες.
Ιστορίες που υπάρχουν κι αυτές δίπλα μας
και αξίζει να λέγονται.
Όταν ξεκινήσαμε το πρόγραμμα
«Το όνομά μου είναι το δικό σου»
μια δράση για τη διαφορετικότητα, την ένταξη και την ισότητα με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, πολλοί απόρησαν:
«Θα ξεκινήσετε από ΕΠΑΛ;»
«Αυτοί θα είναι οι πρώτοι μαθητές;»
Και μετά ήρθαν οι ταμπέλες.
«Δεν ενδιαφέρονται.»
«Δεν θα συμμετάσχουν.»
«Δεν θα αποδεχτούν τα ΑμεΑ.»
«Το πιο πιθανό είναι να σας κάνουν και bullying.»
Πολλές οι σκέψεις...
Πάντως μ’ αυτούς τους μαθητές ξεκινήσαμε.
Και με αυτούς συνεχίζουμε — μαζί με άλλους, αλλά και με αυτούς ξανά και ξανά.
Και ναι… ομολογώ ότι τους ξεχωρίσαμε 💛
Ήταν αυτοί που σε έναν αγώνα δρόμου παραμέρισαν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλους.
Ήταν αυτοί που μοιράστηκαν σκέψεις και συναισθήματα χωρίς φόβο.
Ήταν αυτοί που, μαζί με τους καθηγητές τους, μοιράστηκαν δύσκολες στιγμές.
Ήταν αυτοί που στο τέλος πιάστηκαν χέρι-χέρι και μίλησαν για συγκίνηση.
Είναι αυτοί που μας συναντούν στον δρόμο και μας χαιρετούν 👋
Είναι αυτοί που ρωτούν τους καθηγητές τους:
«Πότε θα ξαναβρεθούμε;»
Και κάθε φορά πριν χωριστούμε ρωτάμε:
Πες μου μια λέξη, ένα συναίσθημα, μια σκέψη που θα πάρεις μαζί σου φεύγοντας σήμερα από εδώ.
Ακούμε πολλές λέξεις.
Σκέψεις. Συναισθήματα.
Και στο τέλος κρατάμε κι εμείς μία δική μας λέξη.
Ελπίδα ✨
Γιατί τελικά ο σεβασμός δεν γεννιέται από τον φόβο.
Γεννιέται από τη συνάντηση.
Ευχαριστούμε τους καθηγητές που γίνονται μέρος του κύκλου μας.
Αυτούς τους πιτσιρικάδες που γίνονται μέρος της παρέας μας, των εμπειριών μας, των ιστοριών μας.
«Θέλω να δω τ’ άσπρο του κόσμου
μέσα απ’ τα μάτια ενός πιτσιρικά
Να ημερέψω λίγο φως μου
κι όταν θα γεννηθεί ο γιος μου
θα μου τα μάθει της ζωής τα μαγικά…»
Συνεχίστε να κάνετε τα μαγικά σας ✨💛
