25/04/2026
Διπλή γιορτή στο σπίτι μας: γιόρταζε ο άντρας μου και η πρώτη μας κόρη είχε γενέθλια.
Πέρασαν 12 χρόνια από τις 17:30 της 25ης Απριλίου 2014, που απλά κάποιος αποφάσισε πως του ταίριαζε στο δρομολόγιο επαρχία–Αθήνα να κάνει δύο γέννες με τη μία και «ταίριαξε» ανάμεσα στο Πάσχα και την Πρωτομαγιά. Καθαρά και γρήγορα, με ένα τσεκ στην ατζέντα.
Μετά από ώρες ατελείωτες, παλεύοντας με τους τεχνητούς πόνους, παρέδωσα τα «όπλα» και βρέθηκα γυμνή, δεμένη και ανίκανη, στο τραπέζι του χειρουργείου, κάτω από το εκτυφλωτικό φως, εκτεθειμένη στα μάτια όλων όσων ήταν εκεί. Με την ταμπέλα «αδύνατη εξέλιξη τοκετού» (36+6).
Αλλά η γιατρός μου ήταν περήφανη πως μου έκανε χάρη, αφού το παιδί θα γιορτάζει την ίδια μέρα με τον πατέρα του. Το συζητούσε χαρούμενη με το υπόλοιπο προσωπικό. Εμένα απλά με ρώτησε μια νοσοκόμα/μαία πώς κάνω έτσι και κλαίω…
Έτσι, κι ας πέρασαν 12 χρόνια, κάθε φορά που ακούω ευχές και σχόλια «αχ, τι ωραία που έχουμε διπλή γιορτή!», εγώ έχω αυτή την πικρή ανάμνηση, γεμάτη πόνο ψυχής και σώματος.
Όχι, δεν μου έκαναν χάρη. Απλά μου κατέστρεψαν την πιο σημαντική μέρα της ζωής μου. Έπαιξαν με την υγεία μου και του πρόωρου μωρού που δεν ήταν ώρα του να γεννηθεί.
Έτυχε χθες να μιλήσω με πέντε μητέρες σε διαφορετικές ηλικίες. Όλες θυμούνται λεπτομερώς την κάθε γέννα τους. Κάποιες ένιωθαν δυνατές, κάποιες έσκυβαν το κεφάλι με δάκρυ στην άκρη του ματιού. Όλες όμως είχαν ανάγκη να μιλήσουν.
Αλήθεια είναι πως για τον γιατρό μια γέννα, μιας πελάτισσας, είναι απλά η δουλειά, η ρουτίνα του επαγγέλματός του. Για μια γυναίκα, ο ερχομός του παιδιού της στον κόσμο είναι η πιο σημαντική μέρα της ζωής της, που δεν θα ξεχάσει μέχρι να φύγει η ίδια από αυτόν τον κόσμο.
Είτε με καισαρική τομή, είτε με φυσιολογικό ή φυσικό τοκετό. Σε δημόσιο νοσοκομείο, σε πολυτελές ιδιωτικό μαιευτήριο, ή ακόμα και στο σπίτι. Σε οποιαδήποτε περίπτωση θα έπρεπε να είναι αυτονόητο πως οφείλουν να φερθούν σε κάθε μητέρα με σεβασμό και αγάπη. Να της δώσουν προσοχή, χώρο και χρόνο. Και να ακούσουν τη φωνή της σε αυτήν την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής της. Τα βιώματα μιας παρεμβατικής γέννας προκαλούν βαθιά τραύματα που δεν είναι πάντα εφικτό να επουλωθούν με το πέρασμα του χρόνου.
Προσωπικά, στον δρόμο μου προς το hvbac, δούλεψα σε πολλά επίπεδα για να μπορέσω να βρω τη χαμένη εμπιστοσύνη στο σώμα μου.
Αυτή είναι μια ζωγραφιά που βασίστηκε σε ένα σκίτσο που έκανα το 2016. Ο τίτλος της “my way to my hvbac”
#μητρότητα #τοκετος #εγκυμοσύνη #βοηθοςμητροτητας
