30/01/2026
Ο Κάρλος Αλκαράθ και ο Σάσα Ζβέρεφ αγωνίστηκαν σε έναν επικό ημιτελικό 5,5 ωρών τένις στο Αυστραλιανό όπεν.
Ένας αγώνας τέτοιας χρονικής διάρκειας σε αυτό το επίπεδο και σε αυτό το άθλημα, παύει να είναι τένις. Είναι πόλεμος φθοράς που αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.
Για να καταλάβουμε πώς είναι η αίσθηση, ας σκεφτούμε ότι:
Η σωματική επιβάρυνση είναι πολύ μεγαλύτερη από αγώνα μαραθωνίου καθώς τα πάνω από 500 εκρηκτικά μικροσπρίντ γίνονται πολύ πιο επώδυνα από τον σταθερό ρυθμό του μαραθωνίου.
Κάθε φορά δε που οι αθλητές αλλάζουν κατεύθυνση, οι αρθρώσεις τους φτάνουν να δέχονται πίεση ίση με 5 φορές το βάρος του σώματός τους.
Πέρα από αυτό, πρέπει να συνυπολογίσουμε και την πνευματική εξάντληση, καθώς η σωματική καταπόνηση συνδυάζεται διαρκώς με γρήγορες διαδικασίες λήψης απόφασης, μία συνθήκη που μοιάζει σαν να δίνει κάποιος πανελλαδικές εξετάσεις μέσα σε σάουνα ενώ ταυτόχρονα κάνει κάμψεις αεροπορίας.
Ειδικά δε στη Μελβούρνη, έδρα του Όπεν, παίζουν κομβικό ρόλο και οι περιβαλλοντικές συνθήκες. Σκληρό τερέν, γήπεδα που ακτινοβολούν θερμότητα και πολλή υγρασία, προσθέτουν στην καταπόνηση, με τους αθλητές να χάνουν από 3 έως 5 λίτρα υγρών σε έναν τόσο μεγάλο αγώνα. Ουσιαστικά, είναι σαν ένα φυτό που μαραίνεται και προσπαθεί να μείνει όρθιο.
Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν οι 5,5 ώρες αγώνα, το 2012 στον τελικό στους αυστραλιανού όπεν μεταξύ Τζόκοβιτς και Ναδάλ, και οι δύο παίκτες ήταν τόσο εξαντλημένοι που τους έδωσαν καρέκλες στην απονομή γιατί δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι.