Δήμητρα Κολώνια - Κλινική και Δικαστική Ψυχολόγος BA, MA

01/04/2026

Είναι υποχρέωση όλων μας να βοηθάμε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη πόσο μάλιστα αν είσαι γνώστης κάποιου αντικειμένου όπως η ψυχική υγεία η κακοποίηση ή εκμεταλευση η χειραγώγηση … κάθε μορφή βίας κυρίως της ψυχολογικής που αργά αργά σε οδηγεί στην θυματοποίηση τον φόβο και τέλος στην ατομική σου απαξίωση θα εξαλειφθεί … κάθε μορφή εκμετάλλευσης εξαπάτησης και κακοήθειας θα τελειώσει οριστικά.. Θα μπει φραγμός σε όλους αυτούς που θεωρούν ότι είναι έξυπνοι επειδή κοροϊδεύουν το ψέμα έχει γίνει η καθημερινότητα τους και για μαγκιά χρησιμοποιούν το θράσος την ειρωνεία και τον χλευασμό επειδή τους πίστεψες τους αγάπησες τους συγχώρεσες τους έδωσες ευκαιρίες που δεν άξιζαν ή επειδή νόμιζαν ότι δεν θα αλλάξεις ποτέ
Θεώρησαν την ανοχή σου την αντοχή σου δικαίωμα τους και βρήκαν χώρο να παίξουν … η καλοσύνη η ανεκτικότητα άρχισαν να κατηγορούνται ως συμπεριφορές αλλά δεν θα αλλάξεις εσύ επειδή αυτοί είναι άρρωστοι στα πάθη τους δεν θα αλλάξεις χαρακτήρα αλλά όρια στα οποία δεν θα ανήκουν …αφιερωμένο στην πρωταπριλιά

30/03/2026

Υπογονιμότητα

Θέμα κόλαφος

Δυστυχώς ακόμα με πολλά κενά πολύ πόνο παρόλο που η επιστήμη προχωρά

22/03/2026

«Πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν στα 25 και θάβονται στα 75». Είπε ο Benjamin Franklin ( Αμερικανός πολιτικός, συγγραφέας, εφευρέτης, επιστήμονας, διπλωμάτης και εκδότης.)
Και ίσως αυτό να είναι από τις πιο σκληρές αλήθειες που μπορούν να ειπωθούν για την ανθρώπινη ζωή.
Γιατί ο πραγματικός θάνατος δεν έρχεται πάντα όταν σταματά η καρδιά.
Πολλές φορές έρχεται πολύ νωρίτερα.
Έρχεται τη στιγμή που κάποιος σταματά να ονειρεύεται.
Τη στιγμή που φοβάται τόσο πολύ να πληγωθεί, που διαλέγει να μη ζήσει καθόλου.
Τη στιγμή που συμβιβάζεται με μια ζωή που δεν τον εκφράζει, μόνο και μόνο επειδή είναι «ασφαλής», «λογική» ή «αποδεκτή».

Κάπως έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να αναπνέει, να πηγαίνει στη δουλειά, να μιλά, να γελά, να δείχνει πως είναι καλά.... αλλά μέσα του να έχει σωπάσει.

Να έχει εγκαταλείψει εκείνη τη φωτιά που κάποτε τον έκανε να θέλει περισσότερα....

Περισσότερη αλήθεια.
Περισσότερο έρωτα.
Περισσότερη χαρά.
Περισσότερη ζωή.

Δεν πεθαίνουν όλοι από τον θάνατο...
Πολλοί πεθαίνουν από αναβολή.
Από φόβο.
Από συνήθεια.
Από το «κάποια στιγμή».
Από το «δεν είναι τώρα η ώρα».
Από το «ας μη ρισκάρω».
Από το να προδίδουν λίγο λίγο τον εαυτό τους, μέχρι που μια μέρα δεν τον αναγνωρίζουν καν.

Κι όμως, η ζωή δεν σου ζητά να είσαι τέλειος...

Σου ζητά να είσαι παρών.
Να τη νιώσεις.
Να τη διεκδικήσεις.
Να πεις την αλήθεια σου.
Να φύγεις από ό,τι σε μικραίνει.
Να σταματήσεις να ζεις σύμφωνα με τον φόβο και να αρχίσεις να ζεις σύμφωνα με την ψυχή σου.

Γιατί υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να επιβιώνεις και στο να ζεις.
Η επιβίωση είναι μηχανική.
Η ζωή είναι επιλογή.
Είναι ρίσκο.
Είναι κίνηση.
Είναι καρδιά.
Είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει, να χάσει, να μάθει, να ξανασηκωθεί, να αγαπήσει, να δημιουργήσει.
Μη γίνεις ένας άνθρωπος που απλώς πέρασε από τη ζωή.
Μη γίνεις μια ύπαρξη που κάποτε είχε φως και το έκλεισε για να μην ενοχλεί.
Μη θάψεις τον εαυτό σου ενώ είσαι ακόμη εδώ.

Ζήσε τώρα!!
Όχι όταν λυθούν όλα. (Δεν θα γίνει ποτέ)
Όχι όταν σε εγκρίνουν όλοι.
(ούτε αυτό θα συμβεί και να μην σε νοιάζει)
Όχι όταν φύγει κάθε φόβος.
(πάντα ίσως κάτι να φοβόμαστε)

Τώρα.!!!

Γιατί στο τέλος, δεν θα σε πονέσουν τόσο τα λάθη που έκανες.
Θα σε πονέσουν περισσότερο οι στιγμές που δεν τόλμησες να ζήσεις.
Και η αλήθεια είναι μία:
ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να πεθάνεις.
(αυτό θα συμβεί σε όλους μας)
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να μη ζήσεις ποτέ πραγματικά.

Ζήσε!!!

17/03/2026

https://youtu.be/6QIBtyWd5nc
Ολόκληρη η παρουσίαση στο συνέδριο της Π.Ε.Φ.Φ.Ε.Ε. Εγώ στο 1.20

“Η γεωπολιτική μέσα από το δημοσιογραφικό φωτογραφικό φακό” “Η μαρτυρία ενός πολεμικού ανταποκριτή” “Γεωπολιτικές εξελίξεις...

13/03/2026

13/03/2026

Μετατραυματικό στρες στους πολεμικούς ανταποκριτές συνέδριο Π.Ε.Φ.Φ.Ε.Ε.

12/03/2026

Μεγάλη τιμή να συμμετέχω σε μια τέτοια εκδήλωση στο συνέδριο της Π.Ε.Φ.Φ.Ε.Ε.και μάλιστα εν όψη των ημερών δύο πολέμων να μιλήσω για τόσο επίκαιρο θέμα το μετατραυματικό στρες σε πολεμικούς ανταποκριτές μόλις γυρίσουν από το πεδίο του πολέμου

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Βασίλη Κουτρουμάνος για την πρόσκληση

12/03/2026

Ευχαριστω για την τιμή που μου κάνετε να μιλήσω για το μετατραυματικό Στρες που βιώνουν οι φωτογράφοι και οι δημοσιογράφοι μετα την επιστροφή τους από το πολεμικό μέτωπο
Ευχαριστω ολόψυχα τον @κουτρομανο Βασίλη

Ενόψει της Image and Tech Photovision, 13-15 Μαρτίου 2026, η Πανελλήνια Ένωση Φωτοειδησεογράφων, Φωτογράφων και Εικονοληπτών Επικαίρων (ΠΕΦΦΕΕ) και η Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (AEJ) - Ελληνικό Τμήμα διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα: «Η γεωπολιτική μέσα από το δημοσιογραφικό φακό - Γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή την εποχή Τραμπ - Μετατραυματικό στρες και ψυχοσυναισθηματικό κόστος δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερ μετά την επιστροφή τους από το πολεμικό μέτωπο»
Ομιλητές θα είναι:
o Βασίλειος Κουτρουμάνος, Πρόεδρος ΠΕΦΦΕΕ
o Σάγια Τσαουσίδου, Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων
o Δρ. Παναγιώτης Σφαέλος, Νομικός, Διεθνολόγος, Δημοσιογράφος, Γενικός Γραμματέας του Ελληνικού Τμήματος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, Αντιπρόεδρος του Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ), Διδάκτωρ Ευρωπαϊκού Δικαίου Πανεπιστημίου Kent
o Θεόδωρος Γιαννόπουλος, Διεθνολόγος
o Μιχάλης Μιχαλόπουλος, Διεθνολόγος
o Jaf Pitsiwan, Δημοσιογράφος - Φωτορεπόρτερ από το Κουρδιστάν, Μέλος του Ελληνικού Τμήματος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων

η ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΛΩΝΙΑ, Κλινική και δικαστική ψυχολόγος, Πραγματογνώμονας στο Πρωτοδικείο Αθηνών

Συντονίστρια η Δημοσιογράφος και Πολιτική Συντάκτρια της Τηλεόρασης του Alpha TV Ευαγγελία Τσικρικά

Φωτογραφικό υλικό:
• Βασίλειος Κουτρουμάνος, Λίβανος και Κόσσοβο
• Αντώνης Δούκας, Λίβανος
• Jaf Pitsiwan, Κουρδιστάν
Οργάνωση και επιμέλεια εκδήλωσης, βιντεοσκόπηση, φωτογράφηση και προώθηση στα κοινωνικά δίκτυα Creative Lab (www.voutosandreas.com): Ανδρέας Βούτος, Γενικός Γραμματέας ΠΕΦΦΕΕ.

Φωτογραφος γαμου , εκδηλώσεων και μεγάλων event. Wedding and event photography. Φωτογράφηση και κοινωνικών event και ειδησεογραφικών γεγονότων. Φωτογραφος γαμου προσφορα.

11/03/2026

Ενα σχολείο χωρίς φόβο δεν αφορά μόνο τους μαθητές. Αφορά και τους εκπαιδευτικούς.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται –και σωστά– μεγάλη συζήτηση για τη σχολική βία και τον εκφοβισμό μεταξύ μαθητών. Η κοινωνία ευαισθητοποιείται, οργανώνονται δράσεις, εκδίδονται εγκύκλιοι και υλοποιούνται σχετικά προγράμματα. Ωστόσο, υπάρχει μια πτυχή του προβλήματος που συχνά παραμένει στο περιθώριο της δημόσιας συζήτησης: η βία και ο εκφοβισμός που δέχονται οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί.

Σε αρκετές σχολικές μονάδες οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με φαινόμενα λεκτικής επιθετικότητας, απειλών, απαξιωτικής συμπεριφοράς ή ακόμη και οργανωμένης αμφισβήτησης του ρόλου και του κύρους τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις η πίεση προέρχεται από μαθητές, σε άλλες από γονείς ή από το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον που θεωρεί ότι μπορεί να στοχοποιεί και να απαξιώνει τον εκπαιδευτικό χωρίς συνέπειες. Όταν ο εκπαιδευτικός αισθάνεται απροστάτευτος, όταν φοβάται ότι κάθε παιδαγωγική του παρέμβαση μπορεί να μετατραπεί σε αιτία σύγκρουσης ή δημόσιας στοχοποίησης, τότε το σχολικό περιβάλλον αποδυναμώνεται. Και όταν αποδυναμώνεται ο εκπαιδευτικός, αποδυναμώνεται τελικά και το ίδιο το σχολείο.

Η Πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει ότι η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών είναι βασική προϋπόθεση για ένα υγιές σχολικό περιβάλλον. Η αντιμετώπιση της βίας στο σχολείο δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη. Πρέπει να αφορά όλους: μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς. Χρειάζεται σαφές θεσμικό πλαίσιο προστασίας των εκπαιδευτικών, μηχανισμοί άμεσης υποστήριξης όταν προκύπτουν περιστατικά βίας ή εκφοβισμού, αλλά και μια συνολική πολιτική που θα ενισχύει τον παιδαγωγικό ρόλο και το κύρος του εκπαιδευτικού μέσα στη σχολική κοινότητα.

Το «Άλλοθι» της Ειδικής Αγωγής: Η Νέα, Επικίνδυνη Υπερασπιστική Γραμμή των δικηγόρων όπως μας αναφέρει ο κος κιμογλου Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή αποτρόπαια περιστατικά εκφοβισμού εις βάρος εκπαιδευτικών που είδαν το φως της δημοσιότητας, διαβάζουμε και ακούμε με έκπληξη μια νέα, δήθεν «ευαίσθητη» υπερασπιστική γραμμή.

Επιχειρείται να περάσει το αφήγημα ότι οι θύτες, οι μαθητές που ταπεινώνουν και τρομοκρατούν καθηγητές, ανήκουν σε «ειδικές κατηγορίες» με διαταραχές προσοχής ή άλλες δυσκολίες, και άρα δεν φταίνε οι ίδιοι.

Αυτό το παραμύθι πρέπει να σταματήσει εδώ.
Είναι εξοργιστικό να βλέπουμε γνωματεύσεις να μετατρέπονται σε «ασπίδες» για να μειωθούν οι ευθύνες παιδιών που δρουν με πλήρη επίγνωση των πράξεών τους.

Το bullying δεν είναι σύμπτωμα καμίας μαθησιακής δυσκολίας.
• Το να πετάς αντικείμενα για να γελάσουν οι συμμαθητές σου δεν είναι «παρορμητικότητα».
• Το να καταστρέφεις την ψυχική υγεία ενός λειτουργού της εκπαίδευσης δεν είναι «έλλειψη συγκέντρωσης».
• Είναι συνειδητή επιλογή απαξίωσης και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια.

Είναι καθρέφτισμα μιας οικογένειας κακοποιητικης γονιών που είναι για φυλάκιση και που οδηγούν τα παιδιά τους σε δρόμο υποψήφιων εγκληματικών συμπεριφορών

Η Ύβρις Απέναντι στα Πραγματικά Παιδιά ΑμεΑ
Κάποιοι, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, προσβάλλουν βάναυσα τα παιδιά με αυτισμό, νοητική στέρηση ή σοβαρές αναπηρίες.

Τα παιδιά αυτά είναι υποδείγματα αγνότητας. Μπορεί να κάνουν φασαρία ή να έχουν εξάρσεις, αλλά ποτέ δεν ασκούν εσκεμμένο bullying. Δεν κοροϊδεύουν, δεν σχεδιάζουν εξευτελισμούς, δεν διαπομπεύουν ανθρώπους στα social media.

Το να ταυτίζουμε τον θύτη-νταή με το παιδί που δίνει αγώνα με την αναπηρία του, είναι κοινωνικό έγκλημα.

Ακούμε και διαβάζουμε για «παιδιά με προβλήματα» που δήθεν δεν ήξεραν τι έκαναν. Ας ξεκαθαρίσουμε το εξής: Η έλλειψη ορίων και η απουσία παιδείας από το σπίτι δεν είναι «ειδική εκπαιδευτική ανάγκη». Είναι παραβατικότητα. Ο σεβασμός στον εκπαιδευτικό είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του σχολείου. Όποιος χρησιμοποιεί την ψυχιατρική ορολογία ως «πλυντήριο» για να γλιτώσουν οι θύτες τις συνέπειες, καταστρέφει το μέλλον της παιδείας μας.

Η αναπηρία δεν είναι άλλοθι για την κακία. Η διάγνωση δεν είναι συγχωροχάρτι για τον εκφοβισμό
Ντρέπομαι για τους συναδέλφους που δίνουν τέτοιες γνωματεύσεις για να απαλλάξουν από κάθε ευθύνη παιδιά που ήδη είναι εγκληματίες. .

Που πήγε να σεβασμός;;; Που πήγαν οι θεσμοί;; Που χάθηκε κάθε αξιοπρέπεια;; Που πήγαν οι αξίες;;; Στο όνομα της δημοκρατίας της ελευθερίας φτάσαμε στην ασυδοσία και την ανεξέλεγκτη εξουσία κάθε μορφής

Όποιος θέλει κάνει ότι θέλει χωρίς καμία συνέπεια
ΚΑΜΙΑ ΤΙΜΩΡΙΑ

λυπάμαι που χρησιμοποιώ αυτή την λέξη αλλά δυστυχώς χωρίς ΤΙΜΩΡΙΑ δεν καταλαβαίνουμε όρια γτ είμαστε λαός απαίδευτος που ενώ μας χάρισαν την ελευθερία την μεταφράσαμε σε κάνω ότι γουστάρω όπως γουστάρω όταν γουστάρω σε όποιον γουστάρω με πλάτη την ανύπαρκτη οικογένεια που ξαφνικά έχει ρόλο με το δάχτυλο στον δάσκαλο την ομάδα που ανήκω και έχω και εγώ ρόλο επιτελους γτ λόγω της ανύπαρκτης οικογένειας δεν έχω αξία για οτιδήποτε άλλο εκτός παραβατικών συμπεριφορών για να νοιωθω σημαντικός…

Πόσο λυπηρό τέτοια κοινωνική κατάντια

Ουρλιάζουμε για επαναφορά

Ακούει κανείς;;;