22/01/2026
Τον τελευταίο καιρό ακούω συχνά τη φράση:
«Εσείς οι ψυχολόγοι έχετε πολλή δουλειά, γίνεται χαμός, είστε περιζήτητοι, θα βγάλετε πολλά χρήματα.»
Θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία, όχι για να αντικρούσω, αλλά για να φωτίσω λίγο διαφορετικά την πραγματικότητα της ατομικής ψυχοθεραπείας, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ.
Πρώτον, όταν κάποιος εργάζεται με ατομικές συνεδρίες, οι ώρες που μπορεί να αναλάβει ανθρώπους είναι συγκεκριμένες και πεπερασμένες. Ένα θεραπευτικό συμβόλαιο με το άτομο που ξεκινά θεραπεία δεν είναι απλά ένα ραντεβού,αλλά μία σταθερή δέσμευση που μπορεί να κρατήσει μήνες και στις περισσότερες των περιπτώσεων και χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι μία θέση στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα δεν αδειάζει εύκολα, ούτε αντικαθιστάται απλώς επειδή υπάρχει αυξημένη ζήτηση.
Δεύτερον, η ψυχοθεραπεία που ασκείται βιωματικά έχει και ένα πνευματικό και συναισθηματικό όριο. Δεν μπορείς να ακούς απεριόριστα, να κρατάς απεριόριστα, να αντέχεις απεριόριστα. Για να είσαι παρών και υπεύθυνος στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου χρειάζεται χώρος και αυτός ο χώρος δεν μεγαλώνει απλά επειδή αυξήθηκε η ανάγκη γύρω μας.
Αν μιλήσουμε καθαρά επιχειρησιακά, ναι μπορείς να συνεργαστείς και με άλλους ψυχολόγους, να δημιουργήσεις κέντρα, να παραπέμπεις. Και αυτό είναι σημαντικό και χρήσιμο. Όμως, σε προσωπικό επίπεδο θεωρώ πως όσο και αν αυξάνεται η πελατεία, το μέτρο παραμένει απαραίτητο, για να είσαι σωστός απέναντι στον άλλον και απέναντι στον εαυτό σου.
Ίσως τελικά η ζήτηση στην ψυχική υγεία να μη μετριέται μόνο με αριθμούς, αλλά και σε ευθύνη. Στην ευθύνη που έχεις σε αυτόν που θα σε εμπιστευτεί, αλλά και στον εαυτό σου.
Σας ευχαριστώ για αυτή την διαδρομή εμπιστοσύνης όλα αυτά τα χρόνια!
#ψυχοθεραπεία