09/01/2026
"Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί..."(1)
Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της,
με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.
Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, σε μερικές κόλες χαρτί με την επίφαση της νομιμότητας και απόδοσης "δικαιοσύνης",να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.
Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα.
Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.
Η συνταγή είναι πια κοινή:
Όταν ένας λαός σηκώσει κεφάλι κατά του κυβερνήτη του, εκπρόσωπου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, βρείτε έναν αλήτη και αναθέστε του να περάσει χειροπέδες σ’ αυτό το λαό.
Κι αφήστε τον να εξουθενωθεί.
Το πιθανότερο είναι να συνηθίσει και να ζήσει εξουδετερωμένος από τριάντα μέχρι σαράντα χρόνια, όπως συνέβη στην Ισπανία και την Πορτογαλία.
Επειδή όμως οι καιροί αλλάζουν, τα πράματα πάνε γρηγορότερα, η συνταγή τροποποιήθηκε.
Πάρτε τα κλειδιά από τον αλήτη, δώστε τα στον παλιό κυβερνήτη και στείλτε τον να ξεκλειδώσει τις χειροπέδες.Ο λαός θα του γλείφει τα χέρια, βλέποντάς τον σαν "ελευθερωτή" του.
Γι’ αυτό και μεις, τα σύγχρονα πειραματόζωα, οφείλουμε να χρησιμοποιούμε πάντα τον όρο π.Χ., που θα σημαίνει τώρα πια “προ Χούντας”, και μ.Χ., “μετά τη Χούντα”.
Γιατί το πείραμα πέτυχε και δεν πρέπει να το λησμονούμε ούτε στιγμή.
Η Ελλάδα εκδίδεται, συνειδητά και ασυνείδητα,εθελούσια ή άθελα της.
Κι ούτε ένας αθώος. Ανεύθυνος κανένας.
"Παρακαλώ σε, σταυραϊτέ, για χαμηλώσου ολίγο,και δώσ’ μου τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,πάρε με απάνου στα βουνά, τι θα με φάη ο κάμπος!" (2)
Όταν λοιπόν μας έχουν πάρει όλα τα άλλα δικαιώματα, το δικαίωμα της εξέγερσης ταιριάζει τέλεια στην περίσταση.Αν κάποιος πιστεύει πως, υπάρχει ακόμη ελπίδα για να ..."σωθεί" αυτός ο τόπος ,πλανάται ,πλάνην οικτράν....Χρειάζεται να χτίσω σε σίγουρα και αμετάθετα όρια τη ζωή μου για τις γενεές που έρχονται και τους παραδίδουμε λογικά, κάτι ανώτερο και ομορφότερο:
Του Χριστού την Πίστη την Αγία και πιότερο:
"Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος".(3)
Κωνσταντίνος Ν. Μουρούτης
Πηγή:
1-Λιλή Ζωγράφου, Οκτώβρης 1978 μ.Χ
2-Κώστας Κρυστάλλης – Έλληνας ποιητής (1868-1896)
3-Οδυσσέας Ελύτης – (1911-1996)– Άξιον Εστί
