13/02/2026
Μέχρι χθες μπορεί να ήταν ένα οικείο πρόσωπο για σένα, ένας καλός φίλος. Κάποιος με τον οποίο μοιραζόσουν τη ζωή , τα εύκολα και τα δύσκολα.
Και μετά κάτι αλλάζει. Δεν είναι πια το ίδιο. Το βλέμμα δεν έχει την ίδια επιθυμία να στραφεί προς εσένα. Τα μηνύματα στο κινητό δεν έρχονται πια και στέλνεις εσύ μερικά, προσπαθώντας να καταλάβεις τι συμβαίνει.
Αναρωτιέσαι: είναι η ιδέα σου; Κάτι τυχαίο; Ή μήπως, άθελά σου, έκανες κάτι που ευθύνεται για αυτή την αλλαγή;
Οι άνθρωποι παρεξηγούνται. Όχι πάντα για μεγάλα πράγματα αλλά για πράγματα που για εκείνους είναι σημαντικά. Δεν μιλούν όλοι για αυτές τις παρεξηγήσεις. Δεν είναι εύκολο να διατυπώσουν σε λέξεις τη δυσαρέσκειά τους και συχνά προτιμούν να απομακρύνονται. Το κάνουν για να προστατευτούν από τα δικά τους αρνητικά συναισθήματα, που πλέον δυστυχώς συνδέονται με το πρόσωπο που άλλοτε ήταν ένας καλός φίλος.
Δεν ξέρουν όλοι οι άνθρωποι πώς να τα διαχειριστούν αυτά σοφότερα , ώστε να δοθούν οι κατάλληλες εξηγήσεις , εξηγήσεις που τελικά ανακουφίζουν πρώτα τους ίδιους. Πολλοί δεν έχουν μάθει να το κάνουν.
Δεν φέρεις εσύ την ευθύνη γι’ αυτό, αλλά ούτε είναι δικό σου μέλημα να συνεχίσεις για καιρό να τους χτυπάς την πόρτα για να σε ανοίξουν.
Αυτό που μπορείς να κρατήσεις ανοιχτό μέσα σου είναι το μοίρασμα που υπήρξε μεταξύ σας, όσο υπήρξε. Έχει αποτυπωθεί στο βιογραφικό και των δύο. Σε αυτό δεν έχει κανείς άλλος πρόσβαση και έχεις την ελευθερία να το ανακαλείς όποτε θέλεις, με όποια συναισθήματα θέλεις.
Και, παράλληλα, να προχωράς και να αναζητάς άλλες διάπλατα ανοιχτές πόρτες.
Ο χώρος που ανοίγεται μπροστά επιτρέπει νέες, αμοιβαίες και διαθέσιμες συνδέσεις.
