What are the opening hours?

Monday 09:00 - 21:00 Tuesday 09:00 - 21:00 Wednesday 09:00 - 21:00 Thursday 09:00 - 21:00 Friday 09:00 - 21:00 Saturday 09:00 - 13:00

Αθηνά Κισουδάκη Ψυχολόγος-Συστημική Ψυχοθεραπεία, Δαγκλή 2, Kavála (2026)

13/02/2026

Μέχρι χθες μπορεί να ήταν ένα οικείο πρόσωπο για σένα, ένας καλός φίλος. Κάποιος με τον οποίο μοιραζόσουν τη ζωή , τα εύκολα και τα δύσκολα.

Και μετά κάτι αλλάζει. Δεν είναι πια το ίδιο. Το βλέμμα δεν έχει την ίδια επιθυμία να στραφεί προς εσένα. Τα μηνύματα στο κινητό δεν έρχονται πια και στέλνεις εσύ μερικά, προσπαθώντας να καταλάβεις τι συμβαίνει.

Αναρωτιέσαι: είναι η ιδέα σου; Κάτι τυχαίο; Ή μήπως, άθελά σου, έκανες κάτι που ευθύνεται για αυτή την αλλαγή;

Οι άνθρωποι παρεξηγούνται. Όχι πάντα για μεγάλα πράγματα αλλά για πράγματα που για εκείνους είναι σημαντικά. Δεν μιλούν όλοι για αυτές τις παρεξηγήσεις. Δεν είναι εύκολο να διατυπώσουν σε λέξεις τη δυσαρέσκειά τους και συχνά προτιμούν να απομακρύνονται. Το κάνουν για να προστατευτούν από τα δικά τους αρνητικά συναισθήματα, που πλέον δυστυχώς συνδέονται με το πρόσωπο που άλλοτε ήταν ένας καλός φίλος.

Δεν ξέρουν όλοι οι άνθρωποι πώς να τα διαχειριστούν αυτά σοφότερα , ώστε να δοθούν οι κατάλληλες εξηγήσεις , εξηγήσεις που τελικά ανακουφίζουν πρώτα τους ίδιους. Πολλοί δεν έχουν μάθει να το κάνουν.

Δεν φέρεις εσύ την ευθύνη γι’ αυτό, αλλά ούτε είναι δικό σου μέλημα να συνεχίσεις για καιρό να τους χτυπάς την πόρτα για να σε ανοίξουν.

Αυτό που μπορείς να κρατήσεις ανοιχτό μέσα σου είναι το μοίρασμα που υπήρξε μεταξύ σας, όσο υπήρξε. Έχει αποτυπωθεί στο βιογραφικό και των δύο. Σε αυτό δεν έχει κανείς άλλος πρόσβαση και έχεις την ελευθερία να το ανακαλείς όποτε θέλεις, με όποια συναισθήματα θέλεις.
Και, παράλληλα, να προχωράς και να αναζητάς άλλες διάπλατα ανοιχτές πόρτες.

Ο χώρος που ανοίγεται μπροστά επιτρέπει νέες, αμοιβαίες και διαθέσιμες συνδέσεις.

05/02/2026

Η απόλυτη ανάγκη να μας καταλάβει ο άλλος μπορεί να οδηγήσει σε έντονη μοναξιά και σε αβοηθησία.

Συχνά οι άνθρωποι όταν χάνουν δυνάμεις αναζητούν από τους άλλους και ειδικά από τους σημαντικούς άλλους να τους καταλάβουν. Πιστεύουν ότι αυτό θα τους βοηθήσει σημαντικά. Μάλιστα δεν είναι σπάνιο στην αναζήτηση βοήθειας από ψυχολόγο να θέτουν σε προτεραιότητα την βαθιά κατανόηση που αγγίζει εί δυνατόν την ταύτιση.

Θέλουν να ξέρουν αν ο ψυχολόγος τους έχει περάσει παρόμοια πράγματα πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορούν μόνο να γίνουν πραγματικά κατανοητοί και να βοηθηθούν. Είναι όμως έτσι;

Περιμένοντας από τους άλλους να μπουν στο νου μας στην ψυχή μας πέρα από του ότι είναι πολύ δύσκολο να συμβεί μας κρατά με πολλούς τρόπους δέσμιους της δικής τους ματιάς και δράσης. Η βελτίωση θα χρεωθεί σε αυτούς αλλά το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και στην επιδείνωση.

Ενας μερικός βαθμός κατανόησης από τους άλλους συντροφεύει αναμφισβήτητα στα δύσκολα αλλά αφήνει και χώρο για προσωπική διαχείριση, πρωτοβουλία και αυτορρύθμιση.

04/02/2026

Πολλοί αναρωτιούνται ‘πώς καταλαβαίνω ότι με αγαπάει’;
Να ένα καλό κριτήριο.
Και φυσικά με κατά καιρούς επικαιροποιήσεις μέσα στα χρόνια.

01/02/2026

Αν οι παιδικές σου αναμνήσεις είναι γεμάτες εικόνες συμμόρφωσης ή παρουσίας χωρίς φωνή , να είσαι δηλαδή εκεί, αλλά να μην ακούγεσαι, φρόντισε σήμερα να δίνεις στον εαυτό σου επαρκείς ευκαιρίες έκφρασης.

Να εκφράζεις τις επιθυμίες σου, τις απόψεις σου, την ικανοποίηση σου, την ενόχληση σου.
Δώσε την διέξοδο στο παιδί που έχεις μέσα σου και έμαθε να είναι ασφαλές όταν δεν μιλά, να μιλά και να είναι εντάξει με αυτό. Πολύ εντάξει…

29/01/2026

Σε σημαντικές αποφάσεις που αφορούν σχέσεις, δουλειά, μη βιάζεσαι να προχωρήσεις γρήγορα ή να πιέσεις τους γύρω σου να σε καταλάβουν ή να αλλάξουν.

Αν δεν αλλάξεις εσύ πρώτα στάση απέναντι στη ζωή, χιλιόμετρα να απομακρυνθείς, υπάρχει κίνδυνος να ξαναστηθεί το ίδιο σενάριο και να παίζεις ακριβώς τον ίδιο ρόλο.

21/01/2026

Σε μια πιο λειτουργική καθημερινότητα, με ικανοποιητική διαχείριση αντιξοοτήτων μπορούμε να φανταστούμε τον πολύπλευρο εαυτό μας ως ένα μαέστρο.
Συχνά στην προσπάθεια να ενορχηστρωθούν οι διάφορες πλευρές επικρατεί μια φασαρία.

Η πλευρά που ανησυχεί , η πλευρά που κρίνει, η πλευρά που τολμά, η πλευρά που θυμώνει, η πλευρά που καθησυχάζει.
Οταν ακουστούν από λίγο όλες οι πλευρές αλλά κυριαρχήσει η πλευρά του μαέστρου θα υπάρξει συμφωνία και θα ακολουθήσει δράση, προς την κατεύθυνση που βοηθά τον συνολικό εαυτό (ολόκληρη την ορχήστρα) να έχει μια ισορροπημένη, λειτουργική καθημερινότητα.

10/01/2026

Στην αλλαγή, στην βελτίωση, στην ανακούφιση δεν βοηθά η πίεση, βοηθά η επίγνωση.

09/01/2026

‘Ο εαυτός δεν είναι ένα πράγμα’.

Πολλές φορές τρομάζουμε με τον εαυτό μας. Τρομάζουμε όταν ξεσπά ο θυμός μας, όταν εμφανίζεται μια έντονη ζήλια, ή όταν μας κατακλύζει ένας υπερβολικός φόβος. Συχνά, αυτός ο τρόμος συνοδεύεται και από ντροπή.

Και αυτή η ντροπή, σε μεγάλο βαθμό, βασίζεται σε μια βαθιά ριζωμένη θεώρηση: ότι ο εαυτός θα έπρεπε να είναι ένα πράγμα.
Ότι θα έπρεπε να είμαι πάντα ψύχραιμος.
Ή πιο σοφός.
Ή πιο δυναμικός.

Όμως αυτό που γνωρίζουμε καλά στην ψυχολογία είναι ότι ο εαυτός δεν είναι ποτέ ένα πράγμα.

Ο εαυτός μοιάζει περισσότερο με παζλ. Ή με ένα μωσαϊκό, είναι πολύπλευρος.Και, ουσιαστικά, αυτό ακριβώς κάνουμε μέσα από την ψυχοθεραπεία. Φέρνουμε τον άνθρωπο σε επαφή με τις πολλές πλευρές του.

Υπάρχουν πολλά κομμάτια, πολλές πλευρές, πολλές φωνές μέσα μας.

Ο θεραπευτικός στόχος δεν είναι να εξαφανίσουμε κάποια από αυτές. Είναι να τις φέρουμε σε επαφή μεταξύ τους. Να δημιουργηθεί διάλογος. Να επιτρέψουμε να ακουστούν όλες.

Το καλό θεραπευτικό αποτέλεσμα δεν είναι να σιωπήσουν οι «δύσκολες» πλευρές μας.

Δεν πάμε να σβήσουμε πλευρές.
Πάμε να τις γνωρίσουμε.
Και έπειτα να φέρουμε στην επιφάνεια εκείνη την πλευρά του εαυτού που θέλουμε να κρατά το τιμόνι. Εκείνη που μπορεί να φροντίζει τις ανάγκες μας, να ακούει τις άλλες πλευρές, αλλά τελικά να ρυθμίζει τη συμπεριφορά και τις επιλογές μας.

Όχι με βία, όχι με καταπίεση ή έλεγχο αλλά με κατανόηση, επίγνωση και φροντίδα.

03/01/2026

Παρατηρώντας, τόσο μέσα από το πλαίσιο της επαγγελματικής μου εμπειρίας όσο και βιωματικά, τι φαίνεται να συμβάλλει ουσιαστικά στην ανακούφιση του ψυχικού πόνου και στη διαχείριση του άγχους, θα τοποθετούσα πολύ ψηλά την επαφή με αγαπημένα πρόσωπα και την επαφή με τη φύση.

Η σύγχρονη καθημερινότητα προσφέρει ολοένα και περισσότερες επιλογές που υπόσχονται δύναμη, ευεξία και αυτοπεποίθηση. Στην πράξη, όμως, συχνά απομακρύνουν τον άνθρωπο από την εγγενή του ικανότητα να ανακάμπτει από δύσκολες καταστάσεις και να βρίσκει ξανά νόημα, ζωή και όνειρα.

Παρατηρείται μάλιστα ότι, σε περιόδους ευαλωτότητας, όσο περισσότερα μπορεί να «αφαιρέσει» κανείς από τη ζωή του, τόσο περισσότερη ελευθερία είναι πιθανό να κερδίσει. Ωστόσο, αυτό συχνά προκαλεί φόβο, καθώς από την παιδική ηλικία πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν να αντλούν μια αίσθηση ψευδούς ασφάλειας μέσα από τη διαρκή επίτευξη στόχων και τη συσσώρευση υλικών αγαθών.

Η συνειδητοποίηση αυτή και η αναθεώρηση προτεραιοτήτων έρχονται συνήθως αναπόφευκτα μέσα από προσωπικές κρίσεις όπως ασθένεια, απώλεια, οικονομικές δυσκολίες ή μέσα από συλλογικές κρίσεις, όπως πόλεμοι ή φυσικές καταστροφές.

Εκεί όπου η καθημερινότητα ήταν γεμάτη από «πρέπει να αποκτήσω αυτό», «χρειάζομαι το νεότερο μοντέλο», «πρέπει να κάνω και ένα ακόμη μεταπτυχιακό», ξαφνικά όλα συμπυκνώνονται στα ουσιώδη: την υγεία, την ασφάλεια, την αγάπη, ένα πιάτο φαγητό, ένα ζεστό κρεβάτι και την παρουσία αγαπημένων ανθρώπων.

Ωστόσο, αυτή η συνειδητοποίηση είναι συχνά παροδική. Με το πέρασμα της κρίσης, πολλά άτομα επιστρέφουν στα προηγούμενα μοτίβα σκέψης και λειτουργίας, και τα μικρά ζητήματα αποκτούν ξανά δυσανάλογη βαρύτητα.

Για να περιοριστεί όσο γίνεται αυτή η αναμενόμενη επιστροφή και να διατηρηθούν η απλότητα και η ουσία μέσα στη χαοτική καθημερινότητα, αξίζει ο καθένας να φροντίζει να παραμένει σε επαφή με ανθρώπους που προσφέρουν αίσθηση αποδοχής και ασφάλειας, καθώς και να έρχεται σε επαναλαμβανόμενη σύνδεση με τη φύση. Αυτά τα δύο λειτουργούν ρυθμιστικά για το νευρικό σύστημα και ενισχύουν τη συνοχή του ατόμου μέσα στο σύστημα ζωής του.

Η φύση μπορεί να είναι μια βόλτα στο βουνό, μια βουτιά στη θάλασσα, η παρατήρηση της ανατολής, ή η φροντίδα ενός ζώου. Μικρές, απλές εμπειρίες που επαναφέρουν τον άνθρωπο σε έναν ρυθμό πιο ανθρώπινο και σε μια αίσθηση του «ανήκειν» όχι μόνο στους άλλους, αλλά και στον εαυτό του.

27/12/2025

Ο χρόνος που φεύγει αφήνει ίχνη, εμπειρίες που μας διαμόρφωσαν, φόβους που μας προστάτεψαν ή που μας αφαίρεσαν δύναμη, ανάγκες που ζητούν να ακουστούν.
Κάθε άνθρωπος κουβαλά τις επιθυμίες και τις αντοχές του, συχνά σιωπηλά.
Μπορεί αυτή η χρονιά που πέρασε να είχε κάτι ξεχωριστό, κάτι όμορφο, κάτι διαφορετικό ή δύσκολο ή κάτι πολύ επώδυνο.
Ο καθένας ξέρει… και αποφασίζει τι θα κάνει με αυτό, εάν θα το κρατήσει μέσα του, εάν θα το μοιραστεί με άλλους, εάν θα το εξελίξει ή θα το μετουσιώσει σε κάτι άλλο ή θα συνεχίσει ως έχει.
Το βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχει γνώση για το πώς θα διαμορφωθεί μια κατάσταση στο μέλλον ωστόσο η γνώση που προέρχεται από το παρελθόν και η δράση μας στο τώρα διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την μελλοντική μας πορεία.

Εύχομαι η νέα χρονιά να μας δώσει χώρο για κατανόηση, σύνδεση και ελπίδα.

12/12/2025

Αναστοχασμοί της Παρασκευής

Παρατηρώντας πώς εκφράζεται η κοινωνική διαμαρτυρία στους ενήλικες, βλέπουμε συχνά έντονες πράξεις: αποκλεισμούς δρόμων, ρίψη αντικειμένων, υλικές φθορές. Παρά το κόστος αυτών των ενεργειών, η κοινωνία τις αντιμετωπίζει συχνά ως θεμιτές μορφές διεκδίκησης, σχεδόν αυτονόητες στα πλαίσια του κοινωνικού αγώνα.

Την ίδια στιγμή, όμως, στα σχολικά χρόνια διαμορφώνεται μια εντελώς αντίθετη πραγματικότητα.

Στο σχολείο λοιπόν, εκεί όπου πρωτοδιαμορφώνονται συλλογικές ταυτότητες και ρόλοι η συμμόρφωση στους κανόνες παρουσιάζεται ως υπέρτατη αξία. Οποιαδήποτε απόκλιση, ακόμη κι αν αποτελεί προσπάθεια έκφρασης ή διεκδίκησης, αντιμετωπίζεται ως απειλή για την τάξη.

Αν ένα παιδί ή μια ομάδα παιδιών νιώσει ότι κάτι είναι άδικο, ότι τα θίγει ή ότι δεν υπηρετεί το συμφέρον τους, και αντιδράσει εκφράζοντας δυσαρέσκεια, η αντίδραση αυτή πολύ συχνά πατάσσεται άμεσα. Με τιμωρίες, με αποβολές, με τη γρήγορη ετικετοποίηση του «απείθαρχου».
(Δεν αναφέρομαι φυσικά σε απρεπείς συμπεριφορές παιδιών αλλά σε διεκδικήσεις τους όταν εκφράζονται ως δίκαιες αντιρρήσεις).

Έτσι, από πολύ μικρή ηλικία, η κοινωνία μεταφέρει στα παιδιά το μήνυμα ότι η διαμαρτυρία δεν επιτρέπεται να είναι έντονη, δεν επιτρέπεται να διαταράσσει, δεν επιτρέπεται να ενοχλεί. Ότι η αντίδραση πρέπει να μένει εντός στενών ορίων συχνά τόσο στενών που χάνουν τον χαρακτήρα της πραγματικής έκφρασης ανάγκης.

Κι όμως, οι ίδιοι αυτοί αυριανοί ενήλικες καλούνται αργότερα να συμμετέχουν σε μια κοινωνία όπου η διαμαρτυρία όχι μόνο επιτρέπεται να είναι δυναμική, αλλά πολλές φορές οφείλει να είναι. Η ίδια κοινωνία που αποδοκιμάζει την παιδική αντίδραση, άλλοτε νομιμοποιεί κι άλλοτε εξιδανικεύει μορφές ενήλικης διαμαρτυρίας που έχουν σαφές κόστος για τους άλλους με υλικές ζημιές και άλλες καταστροφές.

Αυτή η απόσταση από την απαγορευμένη παιδική αντίδραση στην επιτρεπτή, ακόμη και αναμενόμενη έντονη ενήλικη διαμαρτυρία δημιουργεί μια ειρωνική αντιστροφή. Τα παιδιά διδάσκονται να σωπαίνουν για να «λειτουργεί η ομάδα», αλλά ως ενήλικες μαθαίνουν ότι η φωνή τους ακούγεται μόνο όταν προκαλεί αναστάτωση.

Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν οι ενήλικες διαμαρτύρονται ‘υπερβολικά’ αλλά αν η κοινωνία έχει αφήσει χώρο από την παιδική κιόλας ηλικία για υγιείς, ώριμες και ουσιαστικές μορφές έκφρασης, πριν φτάσουμε στο σημείο όπου η μόνη αποτελεσματική γλώσσα μοιάζει να είναι η αναταραχή.

10/12/2025

Μια ταπετσαρία σε ένα καφέ που καθόμουν ήταν αρκετή για να γυρίσω πίσω στον χρόνο.

Όλο το σαλόνι του πατρικού ξεπήδησε μπροστά μου, με τους σκούρους καναπέδες, το χαμηλό τραπέζι, το κλασσικό ‘περσικό’ χαλί, το ογκώδες σύνθετο που έπιανε όλο τον τοίχο και το καθάριζα μαζί με την μητέρα μου κάθε Σάββατο με Overly spray, την τηλεόραση στεφανωμένη με δαντελένιο κάλυμμα και τέλος τις βαριές καφέ μπεζ κουρτίνες.

Το απόλυτο ελληνικό σαλόνι των 80s συχνά ποτισμένο με μυρωδιά ναφθαλίνης και ήχο τηλεόρασης με χιόνια που όταν έπεφτε το σήμα της, της ρίχναμε και από καμιά να ‘στρώσει’.
Και κάπου εκεί εγώ ξαπλωμένη στο πάτωμα μαζί με τον αδερφό μου, με τους γονείς μας να βλέπουμε ελληνική ταινία και να τρώμε σπιτική πίτσα.

Εκεί σε αυτό το κιτς σκηνικό ξεκίνησε το δικό μας ταξίδι, ανυποψίαστοι για το μέλλον…

Τόσο αθόρυβα και αναπάντεχα μπορεί μια εικόνα να ξυπνήσει τον νου. Και τότε βλέπεις πόσα έχουν μεταμορφωθεί στο πέρασμα του χρόνου, αλλά ταυτόχρονα αναδύεται και μια ήρεμη ευγνωμοσύνη για όλα όσα μας συντρόφεψαν με αγάπη και θαλπωρή.

Αθηνά Κισουδάκη Ψυχολόγος-Συστημική Ψυχοθεραπεία

13/02/2026

05/02/2026

04/02/2026

01/02/2026

29/01/2026

21/01/2026

10/01/2026

09/01/2026

03/01/2026

27/12/2025

12/12/2025

10/12/2025

Address

Opening Hours

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category

Monday	09:00 - 21:00
Tuesday	09:00 - 21:00
Wednesday	09:00 - 21:00
Thursday	09:00 - 21:00
Friday	09:00 - 21:00
Saturday	09:00 - 13:00