Ήρα Σαρακηνού

24/04/2026

"Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο .
Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τρία χρονών. Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια. Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο. Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.
Και τότε που πετούσανε πετρούλες στην παραλία επάνω σε μια κοπέλα και εκείνη σε στραβοκοίταξε και σκέφτηκες πως δεν έχει ιδέα από παιδιά, η κακομαθημένη!
Ίσως να φταίει και εκείνη η πρώτη φορά που ο μικρός άρπαξε το φτυαράκι από το χέρι ενός παιδιού, στο πάρκο κι εσύ έκανες ότι δεν είδες. Και μεταξύ μας, καμάρωσες που το παιδί σου είναι διεκδικητικό. Και όταν το παιδάκι αντέδρασε, το χτύπησε με το φτυάρι στο κεφάλι. Και κατά βάθος το ευχαριστήθηκες.
Φταίει που μετά, στο νηπιαγωγείο, εσύ ο περήφανος μπαμπάς, συμβούλεψες τα μικρά να ρίχνουν και από καμία ψιλή, αν χρειαστεί (αλλά μόνο αν χρειαστεί, δεν είσαι παράλογος), γιατί δεν είναι τίποτα φλώροι. Και κάθε που η δασκάλα προσπαθούσε να σου μιλήσει, την έβγαζες τρελή και έλεγες ότι τα έχει βάλει στο μάτι. Και τότε που ο μικρός έσπασε τα τουβλάκια στο σχολείο και σας ζήτησε να τα αντικαταστήσετε, χάιδεψες την φράντζα του και είπες να μην ανησυχεί. Η μαμά θα πάρει καινούρια. Και τον έλουσες φιλιά και δεν είπες τίποτα άλλο. Και φεύγοντας, του πήρες παγωτό, σίγουρη ότι θα είχε μια δύσκολη μέρα, στα χέρια της.
Και μετά, στο δημοτικό, που τα αγόρια έπαιζαν μπάσκετ με την παρέα τους και ήρθε εκείνος ο μικρός, ο Γιωργάκης, που έχει νανισμό. Και τα αγόρια δεν ήταν πρόθυμα να χάσουν το παιχνίδι, για ένα μπασμένο. Και τον έδιωξαν, τον κορόιδεψαν, και του πέταξαν την τσάντα. Και όταν σου εξιστόρησε το περιστατικό ο διευθυντής, εσύ, μπαμπά, καμάρωσες, γιατί τα αγόρια σου είχαν γίνει σκληρά αντράκια. Και είπες ότι φταίει ο Γιωργάκης που το πήρε κατάκαρδα, χωρίς λόγο. Μάλλον δεν είναι δυνατός χαρακτήρας, σαν τα δικά σου.
Και έπειτα, στο γυμνάσιο, που ήρθε στην τάξη η Ελένη. Και ήταν ένα ανεπτυγμένο κορίτσι, σωστή γυναίκα. Και ο μεγάλος την γούσταρε. Και του είπες ότι οι γκόμενες θέλουν και λίγο νταηλίκι. Και εκείνος το πήρε το μήνυμα (είχε χρόνια καταλάβει πώς να είναι σωστός γιος για σένα ) και την στρίμωξε στις τουαλέτες. Και την έβγαλε φωτογραφίες και τις έδειξε στην τάξη. Και όταν βρέθηκες μπροστά στους εξαγριωμένους γονείς της, τους είπες ότι έτσι είναι τα αγόρια, γεμάτα ορμόνες και ανώριμα. Και αν δεν θέλουν προβλήματα, να της μάθουν να μην προκαλεί. Και έφυγες με ψηλά το κεφάλι, γιατί ήσουν πια σίγουρος ότι τα αγόρια σου δεν είναι γκέι. Μεγάλη υπόθεση!
Μετά όμως δεν ήταν πια μικρά παιδιά. Και δεν είχες απέναντι έναν κακομοίρη σερβιτόρο, μια κακομαθημένη άτεκνη, ένα μυξιάρικο στο πάρκο, μια ξινή δασκάλα, έναν ανίσχυρο διευθυντή, ένα ανήλικο κορίτσι. Είχες τον νόμο. Κι αν εσύ τους έμαθες ότι νόμοι δεν υπάρχουν, είσαι ο μόνος ένοχος.
Αυτά τα γράμματα, δεν μ αρέσει να τα διαβάζω. Δεν συμπαθώ τον θυμωμένο εαυτό μου. Θα προτιμούσα να μπορώ να σε συγχωρώ που δεν ξέρεις τί κάνεις. Όμως δεν μπορώ να μην το παίρνω προσωπικά, όταν σε βλέπω να φτιάχνεις έναν κόσμο με τους δικούς σου όρους, χωρίς να σε νοιάζει ποιον κόσμο παλεύω εγώ να φτιάξω. Αυτόν που έχω τάξει στα δικά μου παιδιά κι εσύ συνεχώς με βγάζεις ψεύτρα. Θυμώνω, επειδή το παιδί σου το πήρα στα χέρια μου, τότε που όλα μπορούσαν να αλλάξουν. Και το έβλεπα να χάνει τον δρόμο του, μέρα με την μέρα. Και έκανα τα πάντα για να σώσω την αθωότητά του, μα οι προσπάθειες μου έπεφταν στον δικό σου τοίχο. Μην αναρωτηθείς «γιατί», λοιπόν. Μην ζητήσεις τα ρέστα. Είχες φορέσει χειροπέδες στο παιδί σου, πολύ πριν το κάνουν αυτοί."

(Via: Ιωάννα Ντορμούση)

14/04/2026

Υπάρχουν εντέλει πολλοί γονείς που συνειδητά μετατρέπουν την ανατροφή των παιδιών τους σε ένα πεδίο σύγκρισης και ανταγωνισμού. Δεν συγκρίνουν απλώς βαθμούς ,επιδόσεις ή δραστηριότητες, συγκρίνουν αξία, επιβεβαίωση και κοινωνική εικόνα. Και δυστυχώς, το παιδί γίνεται το μέσο.
Σε αυτό το πλαίσιο, το παιδί δεν μαθαίνει απλώς να προσπαθεί, μαθαίνει να «φαίνεται». Μαθαίνει ότι η αλήθεια έχει μικρότερη σημασία από την εντύπωση. Ότι το να αποκρύψει κάτι, να ωραιοποιήσει μια κατάσταση ή και να λέει ψέμματα, μπορεί να είναι αποδεκτό και δε τρέχει τίποτα αρκεί να διατηρηθεί η εικόνα της «επιτυχίας».
Έτσι, η ειλικρίνεια αρχίζει να εξαφανίζεται νωρίς. Όχι επειδή το παιδί είναι ανήθικο, αλλά επειδή εκπαιδεύεται σε ένα περιβάλλον όπου η αλήθεια δεν επιβραβεύεται πάντα. Αντίθετα, ανταμείβεται η σύγκριση, η υπεροχή και η επιβεβαίωση μέσα από τους άλλους.
Το αποτέλεσμα; Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να γνωρίζουν πώς να είναι αυθεντικά. Δυσκολεύονται να δημιουργήσουν βαθιές σχέσεις, γιατί δεν έχουν μάθει να εμπιστεύονται , ούτε να εκτίθενται συναισθηματικά. Οι φιλίες τους γίνονται επιφανειακές ή ανταγωνιστικές, καθρέφτης όσων έχουν βιώσει. Η ειλικρίνεια φαντάζει επικίνδυνη, γιατί μπορεί να αποκαλύψει «αδυναμίες». Το αστείο;οι γονείς που νομίζουν οτι όλοι οι άλλοι δεν αντιλαμβάνονται τίποτα!
Και κάπου εκεί, η παιδική αθωότητα αντικαθίσταται από έναν ρόλο. Έναν ρόλο που λέει: «πρέπει να είμαι καλύτερος», «πρέπει να κερδίζω», «πρέπει να φαίνομαι τέλειος».
Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική. Τα παιδιά δεν χρειάζονται να είναι καλύτερα από τα άλλα για να αξίζουν. Χρειάζονται να είναι αληθινά. Να μπορούν να πουν «έκανα λάθος» χωρίς φόβο. Να νιώθουν ότι η αξία τους δεν εξαρτάται από τη σύγκριση, αλλά από το ποιοι είναι.
Οι γονείς που επιλέγουν την ειλικρίνεια αντί για τον ανταγωνισμό, χαρίζουν στα παιδιά τους κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια «νίκη»: τους χαρίζουν την ικανότητα να συνδέονται ουσιαστικά με τους άλλους και με τον εαυτό τους και ναναι ευτυχισμένα❤️

02/03/2026

Μετά την ασθένεια: Το τραύμα που δεν φαίνεται.

Υπάρχει μια στιγμή που χωρίζει τη ζωή στα δύο.Είναι η στιγμή της διάγνωσης.
Μια λέξη. Ένα βλέμμα γιατρού. Ένα αποτέλεσμα εξετάσεων. Το σώμα, που μέχρι χθες θεωρούσαμε δεδομένο, μετατρέπεται σε απειλή. Το «μετά» γίνεται αβέβαιο.
Η σοβαρή ασθένεια είναι πρωτίστως βιολογικό γεγονός. Είναι όμως ταυτόχρονα και βαθιά ψυχικό συμβάν. Στην επιστημονική βιβλιογραφία, γνωρίζουμε πλέον ότι εμπειρίες που απειλούν τη ζωή μπορούν να ενεργοποιήσουν μηχανισμούς παρόμοιους με εκείνους της μετατραυματικής αντίδρασης. Αν και η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD) έχει συνδεθεί ιστορικά με πολεμικά ή βίαια γεγονότα, τα τελευταία χρόνια αναγνωρίζεται ότι και η σοβαρή νόσηση μπορεί να βιωθεί ως τραυματική εμπειρία.
Και αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι ανθρώπινη πραγματικότητα.
Πολλοί άνθρωποι, μετά τη θεραπεία τους και την ιατρική αποκατάσταση, περιγράφουν μια εσωτερική κατάσταση που δεν συμβαδίζει με την «ανάρρωση».
Το σώμα έχει θεραπευτεί.Ο φόβος όμως παραμένει.
Επίμονες σκέψεις και εικόνες απο την περίοδο της ασθένειας και της ενδεχόμενης νοσηλείας.Έντονο άγχος πριν από ιατρικές εξετάσεις.Υπερεπαγρύπνηση σε κάθε μικρό σύμπτωμα.Αίσθηση ότι «κάτι κακό μπορεί να συμβεί ξανά».
Αυτές οι αντιδράσεις έχουν βιολογική βάση. Όταν ο εγκέφαλος βιώνει απειλή για τη ζωή, ενεργοποιεί το σύστημα επιβίωσης. Αν η απειλή είναι παρατεταμένη όπως συμβαίνει συχνά σε μια σοβαρή νόσο το νευρικό σύστημα μπορεί να παραμείνει σε κατάσταση συναγερμού ακόμη και όταν ο κίνδυνος έχει περάσει.
Δεν πρόκειται για υπερβολή. Πρόκειται για τραύμα.
Η απώλεια της αίσθησης αθανασίας και οτι είμαστε άτρωτοι!
Η σοβαρή ασθένεια μάς φέρνει αντιμέτωπους με κάτι που συνήθως κρατάμε στο περιθώριο της συνείδησης,τη θνητότητα.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ζωή μοιάζει να έχει μια σιωπηλή υπόσχεση συνέχειας. Μετά, τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Η εμπειρία δημιουργεί ένα υπαρξιακό ρήγμα. Πολλοί άνθρωποι περιγράφουν ότι η ζωή χωρίζεται σε «πριν» και «μετά».
Και μέσα σε αυτό το «μετά» γεννιέται συχνά ένας νέος φόβος,ο φόβος της υποτροπής, ο φόβος του ελέγχου, ο φόβος της απώλειας όσων αγαπούν.
Η σιωπηλή μετατραυματική εμπειρία
Δεν θα πληρούν όλοι οι άνθρωποι τα διαγνωστικά κριτήρια για PTSD. Όμως πολλοί βιώνουν μετατραυματικά συμπτώματα αρκετά έντονα ώστε να επηρεάζουν την ποιότητα ζωής.
Αποφυγή εξετάσεων.Δυσκολία εμπιστοσύνης στο σώμα.Μόνιμη εσωτερική επιφυλακή.
Η εμπειρία της ασθένειας δεν τελειώνει πάντα με την ιατρική ανακοίνωση της ανάρρωσης ή
την αποκατάσταση της εσωτερικής ασφάλειας.
Η αναγνώριση ότι η σοβαρή νόσηση μπορεί να αφήσει ψυχικό τραύμα είναι βαθιά απελευθερωτική. Δίνει νόημα σε αντιδράσεις που συχνά συνοδεύονται από ενοχή ή αυτοκριτική.
Η επεξεργασία της εμπειρίας, η σταδιακή επανασύνδεση με το σώμα και την αίσθηση ελέγχου βοηθούν το νευρικό σύστημα να «μάθει» ότι ο κίνδυνος έχει περάσει.
Η ίαση δεν είναι μόνο βιολογική διαδικασία. Είναι και ψυχική αποκατάσταση. Είναι η επανάκτηση της εμπιστοσύνης ότι μπορούμε να ζούμε χωρίς να βρισκόμαστε σε διαρκή ετοιμότητα.
Και ίσως, μέσα από αυτή τη διαδρομή, γεννηθεί κάτι βαθιά ανθρώπινο:μια νέα, πιο συνειδητή σχέση με τη ζωή.

25/01/2026

Στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό η άμβλωση θεωρείται γενικά αμαρτια, γιατί η Εκκλησία πιστεύει ότι η ζωή αρχίζει από τη σύλληψη. Γι’ αυτό και δεν την εγκρίνει, ακόμη κι όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι.
Όμως,η Εκκλησία και ο Χριστός δεν είναι τιμωροί, αλλά φροντιστικοί ποιμένες δηλ
δεν απορρίπτουν τη γυναίκα και αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν δύσκολες ή τραγικές καταστάσεις, (π.χ. κίνδυνος ζωής της μητέρας, βιασμός, σοβαρή ασθένεια,μικρή ηλικία κ.λ.π.).
Το βάρος είναι καθαρά στη συνείδηση και στον προσωπικό της αγώνα.Η απόφαση είναι προσωπική και καμία γυναίκα δεν «αφορίζεται».
Αν μια γυναίκα νιώθει ενοχές ή βάρος, μπορεί να μιλήσει με έναν πνευματικό και να βρει στήριξη, όχι καταδίκη.Η Εκκλησία είναι μετάνοια και θεραπεία και όχι στιγματισμός.
Στην Ελλάδα κ για τους νομικούς
η άμβλωση είναι νόμιμη υπό προϋποθέσεις και η θρησκεία δεν επιβάλλεται με το ζόρι σε κανέναν.

02/10/2025

Άρθρο από την Ψυχολόγο, Ψυχοθεραπεύτρια και Ομαδική Αναλύτρια Ήρα Σαρακηνού.

29/09/2025

Η φιλία δεν μετριέται σε λέξεις, μηνύματα ή καθημερινές παρουσίες. Μετριέται στη σιωπή που δεν είναι βαριά, αλλά γεμάτη νόημα. Στη σπάνια συνάντηση που μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Μετριέται κυρίως στην πρόθεση – στο ενδιαφέρον που δεν χρειάζεται φανφάρες για να φανεί.
Και όμως, πολλές φορές οι άνθρωποι ξεμακραίνουν. Όχι απαραίτητα από απόσταση, αλλά από επιλογή. Εξαφανίζονται. Κι εκεί αρχίζει το ερώτημα: ήταν φίλοι ή απλώς περαστικοί; Γιατί η φιλία, όσο κι αν αντέχει το χρόνο και τις δυσκολίες, δεν αντέχει την αδιαφορία. Δεν αντέχει τη σιωπή που μοιάζει με απουσία.
Ένας φίλος δεν χρειάζεται να είναι δίπλα σου κάθε μέρα. Αρκεί να είναι παρών όταν τον χρειαστείς. Να δείχνει με τον τρόπο του –έστω διακριτικά– ότι δεν σε ξέχασε. Ότι νοιάζεται. Γιατί η φιλία είναι πρωτίστως ενδιαφέρον. Είναι να ρωτήσεις "πώς είσαι" και να το εννοείς. Είναι να θυμάσαι, να δίνεις, να κρατάς χώρο για τον άλλον.
Η ζωή μας γεμίζει από γνωριμίες, συνοδοιπόρους της στιγμής. Μα η φιλία είναι κάτι πιο σπάνιο, πιο ουσιαστικό. Είναι επιλογή. Είναι δεσμός που δεν βασίζεται μόνο στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν – ακόμα κι αν αυτό είναι αραιό. Γιατί δεν είναι η συχνότητα που καθορίζει μια φιλία, αλλά η αυθεντικότητα.
Και κάπως έτσι, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις ποιος είναι φίλος σου και ποιος όχι. Όχι με κακία, αλλά με καθαρότητα. Μαθαίνεις να κρατάς κοντά σου αυτούς που σε βλέπουν, σε ακούν, και κυρίως, σε θυμούνται. Γιατί τελικά, φιλία σημαίνει παρουσία – όχι απαραίτητα συνεχής, αλλά σταθερή. Σημαίνει "είμαι εδώ", ακόμα κι αν δεν μιλάμε κάθε μέρα.

05/09/2025

Είμαι η Μary και σας καλωσορίζω στο BEAUTY DAYS BLOG.

02/08/2025

Η έκθεση στον ήλιο αυξάνει τη σεροτονίνη, τον νευροδιαβιβαστή που συνδέεται με τη θετική διάθεση, τη σταθερότητα και την ψυχική ευεξία μας εξηγει η Ψυχολόγος, Ψυχοθ...

25/06/2025

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί δυσκολεύονται τόσο πολύ να βρουν σύντροφο, παρά την επιθυμία τους για μια σταθερή σχέση. Οι λόγοι μπορεί να είναι αρκετοί.

29/05/2025

https://www.businessmum.gr/fainomai-i-eimai-o-rolos-tis-psychotherapeias-sto-taxidi-tis-aytognosias/

Άρθρο από την Ψυχολόγο, Ψυχοθεραπεύτρια και Ομαδική Αναλύτρια Ήρα Σαρακηνού. Πόσες φορές έχουμε νιώσει ότι πρέπει να δείξουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ...

17/05/2025

30/04/2025

Ο «αέρας» ή η αυτοπεποίθηση που εκπέμπεται από κάποιους από μας, δεν είναι κάτι που «χτίζουμε μόνοι μας». Δεν είναι μόνο αισιόδοξη σκέψη, επιτυχίες ή οι