Δρ. Χάρης Πίσχος, Ψυχολόγος MSc, PhD - Ψυχοθεραπευτής ECP

15/12/2025

Σήμερα στις 19.00 στο Κέντρο Νεότητας του Δήμου Χαλανδρίου (Αντιγόνης 56 και Δαναΐδων), μαζί με την αγαπητή Nagia Tavoulari, Διδάκτορα της Ιστορίας της Ψυχολογίας, θα μιλήσουμε για την επιστήμη της Ψυχολογίας και την εφαρμογή της από τον Σωκράτη μέχρι σήμερα.

Μία αναδρομή στην ψυχή και στη θεραπεία, αναφορά στις ιστορικές καταβολές και μεταλλάξεις της και θα φτάσουμε στο σήμερα με την εμφάνιση των ρευμάτων ψυχοθεραπείας, την επίδραση της ψυχοθεραπείας στον εγκέφαλο και το σύγχρονο νομικό πλαίσιο της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας για να μπορούν να προστατευθούν οι πολίτες στην αναζήτησή τους για ψυχολογική υποστήριξη.

Η είσοδος είναι ελεύθερη, σας περιμένουμε!

09/12/2025

Το μέλλον είναι άγνωστο, δεν προσφέρει ασφάλεια και το οικείο, το παρελθοντικό έρχεται να μας συμπονέσει και να μας προφυλάξει από πιθανό τραύμα, στην ουσία όμως έρχεται να μας καθηλώσει. Αν είχε λόγια θα έλεγε: «Που να πηγαίνεις τώρα εκεί πέρα, αφού αυτό δεν είναι για σένα. Κάτσε εδώ σε αυτό που γνωρίζεις και άσε τα αυτά για τους άλλους».

Με αυτόν τον τρόπο και χωρίς να το συνειδητοποιούμε φυσικά, έχουμε σαμποτάρει οι ίδιοι κάθε προσπάθεια πριν την κάνουμε.

08/12/2025

Χάνετε τον εαυτό σας στην ατελείωτη προσπάθεια αυτοβελτίωσης ή ψάχνετε το νόημα στο αδιάκοπο κυνήγι της εξωτερικής αναγνώρισης;

Αυτός είναι συχνά απλώς ένας τρόπος να αποφύγουμε τον τραυματισμένο παρελθοντικό εαυτό μας. Το παρελθόν με αυτή την αντιμετώπιση, μάς έχει ήδη νικήσει, οδηγώντας μας να ζούμε παγωμένοι στο σήμερα.

Ο μόνος δρόμος για να σταματήσουμε να τρέχουμε στο ρόδα σαν τα χάμστερ, είναι η ενεργητική συνάντηση με τον πόνο. Όπως κολυμπούσαμε στα μεγάλα κύματα ως παιδιά, έτσι πρέπει να βουτήξουμε στη θλίψη, στον θυμό και στη μοναξιά.

Μόνο μέσα από τον αποχαιρετισμό και την αποδοχή αποκτούμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε μια ζωή αυθεντικής πληρότητας.

✒️ Απόσταγμα από το άρθρο μου “Ο αποχαιρετισμός του ψυχολογικού πόνου είναι πάντα μία ενεργητική διαδικασία”.

03/12/2025

Η βαθιά ριζωμένη αντίληψη για τον ανδρισμό εγκλωβίζει τους περισσότερους άνδρες, με αποτέλεσμα να αδιαφορούν για την υγεία τους. Αυτά αναφέρω στο άρθρο "Γιατί οι άνδρες δεν λένε την αλήθεια στους γιατρούς τους", που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Κ" της Καθημερινής, την προηγούμενη Κυριακή.

Πολλοί άνδρες σκέφτονται την υγεία τους με όρους "δύναμης" και πιστεύουν ότι είναι άτρωτοι μπροστά στην ασθένεια με αποτέλεσμα να φτάνουν στο γιατρό στο +5. Αν είναι κάτι που μπορεί να τους παρακινήσει να κάνουν ένα τσεκ απ, είναι η γυναίκα τους (διευθύντρια υγείας του σπιτιού) και τα παιδιά τους (αν είναι παντρεμένοι). Ωστόσο, υπάρχει ελπίδα και για τους μόνους άνδρες: η θεωρία της Φυσικής Επιλογής δείχνει ότι οι γυναίκες επιλέγουν άνδρες που είναι πιο υγιείς και δεν παρουσιάζουν ριψοκίνδυνες συμπεριφορές.

Βρείτε περισσότερα στο άρθρο που ακολουθεί.

Το ότι «οι άνδρες δεν κλαίνε» μπορεί να είναι ένα αναχρονιστικό στερεότυπο, το ότι όμως αποφεύγουν τα προληπτικά τσεκ απ είναι μια σύγχρονη πραγματικότητα, με αρνη....

01/12/2025

Μόλις διάβασα μια μεγάλη ερευνητική ανασκόπηση για την υπαρξιακή θεραπεία που επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο την προσέγγιση που υποστηρίζω.

Η ανασκόπηση 132 μελετών επιβεβαιώνει ότι όταν εστιάζουμε στην εύρεση νοήματος μέσα στον πόνο και την κρίση, τότε μειώνουμε πραγματικά το άγχος και την κατάθλιψη. Δεν πρόκειται για μια απλή αισιοδοξία, αλλά για μια θεραπεία που ενισχύει την υπαρξιακή μας ανθεκτικότητα.

Στην ουσία, ο Βίκτορ Φρανκλ και η υπαρξιακή του θεραπεία η οποία είναι το αντικείμενο της έρευνας, μας διδάσκει ότι η βούληση για νόημα είναι η πρωταρχική μας κινητήρια δύναμη. Αυτό είναι το κλειδί: Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να περάσει το τραύμα για να βρούμε τον σκοπό μας. Μπορούμε να τον ανακαλύψουμε ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες της ζωής.

Είτε αντιμετωπίζεις μια χρόνια ασθένεια, είτε απλά το άγχος της καθημερινότητας, η υπαρξιακή θεραπεία σε καλεί να δεις τον πόνο σου ως «δάσκαλο ζωής». Είναι ώρα να αναζητήσεις το δικό σου νόημα.

Έρευνα: Szabó, K., & Baji, I. (2025). The current status and applications of logotherapy and existential analysis: A narrative review. Developments in Health Sciences. Advance online publication. https://doi.org/10.1556/2066.2025.00083

24/11/2025

Η δουλειά του ψυχολόγου είναι να βοηθά τους ανθρώπους να αναγνωρίζουν
αυτό που είναι πραγματικό, αλλά αγνοείται στον τρόπο ύπαρξής τους.

Η πραγματικότητα που αγνοείται αφορά κυρίως τέσσερις θεμελιώδεις αγωνίες: τη θνητότητα (τον αναπόφευκτο θάνατο), την ελευθερία (την απόλυτη ευθύνη για τις επιλογές μας), την απομόνωση (το αναπόδραστο χάσμα μεταξύ των υπάρξεων) και την έλλειψη εγγενούς νοήματος.

Ο ψυχολόγος, με επιστημονικό τρόπο (αξιοποιώντας τη φαινομενολογία και την κλινική παρατήρηση), δημιουργεί ένα πλαίσιο ώστε ο θεραπευόμενος να αντιμετωπίσει αυτά τα δεδομένα.

Η αναγνώριση του «πραγματικού» δεν είναι απλώς γνώση, αλλά η συνειδητή αποδοχή αυτών των δεδομένων και η υιοθέτηση ενός νέου τρόπου ύπαρξης (authenticity) που βασίζεται στην ανάληψη της ευθύνης και τη δημιουργία προσωπικού νοήματος.

12/11/2025

Με μεγάλη χαρά θα βρίσκομαι στην παρουσίαση του βιβλίου «Το άγγιγμα του νάρκισσου» της συναδέλφου και φίλης Άσπας Πασπάλη Aspa Paspali όπου θα έχουμε μία συνομιλία για το θέμα του ναρκισσισμού, διαφορετική από τα δεδομένα, μακριά από τη μαυρίλα και την τοξικότητα που επικοινωνείται το θέμα σήμερα.

Σας περιμένουμε την Παρασκευή 14/11, στις 18.30 στο Books and Life, Σόλωνος 93-95, Αθήνα.

Παρουσίαση βιβλίου ✨

Η aspa_paspali σας περιμένει την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, στις 18:30, στο Books & Life (Σόλωνος 93–95, Αθήνα) για να μιλήσετε για «Το Άγγιγμα του Νάρκισσου».

📕Ένα βιβλίο για τις σχέσεις που μας καθρεφτίζουν και για τους γονείς που θέλουν να μεγαλώσουν παιδιά με ενσυναίσθηση.

🧠Ένα απόγευμα αφιερωμένο στο πώς γεννιέται ο ναρκισσισμός, πώς θεραπεύεται και πώς μπορούμε να σπάσουμε τον κύκλο του στις σχέσεις και στην ανατροφή.

🗣️Μαζί της ο Δρ. Χάρης Πίσχος, η Μυρτώ Αλικάκη και η Ράνια Θρασκιά.

📖 Το Άγγιγμα του Νάρκισσου
📍 Books & Life, Σόλωνος 93–95
🗓 Παρασκευή 14 Νοεμβρίου, 18:30
🎤Εκδόσεις Διόπτρα

#ΤοΆγγιγματουΝάρκισσου #ΆσπαΠασπάλη #Ψυχολογία #Γονείς #Σχέσεις #Ψυχοθεραπεία #ψυχολογία #ψυχολόγος #ψυχικήυγεία #ψυχοθεραπεία #ψυχανάλυση #παιδιά #γονεϊκότητα #παιχνίδι #γονείς #παιδί #γονέας #ναρκισσισμός #ναρκισσισμός #νάρκισσος #ναρκισσος

11/11/2025

Η συναισθηματική ωριμότητα σε μια συντροφική σχέση είναι ένα από τα πιο κρίσιμα θεμέλια για την υγεία και τη μακροημέρευση της.

Είναι η ικανότητα του/της συντρόφου να κατανοεί, να διαχειρίζεται και να εκφράζει τα δικά του/της συναισθήματα με υγιή τρόπο, καθώς και να αντιλαμβάνεται και να ανταποκρίνεται στα συναισθήματα του άλλου/ης.

Διαβάστε περισσότερα στην ανάρτηση και γράψτε μου στα σχόλια για το πώς διαχειρίζεστε τη συναισθηματική ωριμότητα στη σχέση σας.

05/11/2025

Σήμερα είναι η Διεθνής Ημέρα για το Στρες.
Συχνά ακούμε ότι το στρες μας κάνει κακό, ωστόσο σήμερα ας γνωρίσουμε τη λειτουργική, τη θετική πλευρά του στρες!

29/10/2025

Με χαρά υποδέχθηκα σήμερα το έντυπο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού «Ψυχιατρική», στο οποίο δημοσιεύεται το άρθρο μου: “Factor analysis and reliability of the Illness Attitude Scales in senior medical students”.
Μια σημαντική έρευνα που διεξήχθη στο πλαίσιο του διδακτορικού μου σε συνεργασία με τον Καθηγητή Ψυχιατρικής Αντώνη πολίτη, τον Καθηγητή Παθολογίας-Ρευματολογίας Πέτρο Σφηκάκη και τον Ομότιμο Καθηγητή Ψυχιατρικής Χαράλαμπο Παπαγεωργίου, τους οποίους ευχαριστώ θερμά για την πολύτιμη συμβολή.
Η έρευνα διήρκησε δύο χρόνια και παρέχει αποτελέσματα για την στάση των τελειόφοιτων φοιτητών ιατρικής ΕΚΠΑ απέναντι στην σωματική και την ψυχική υγεία, στο πλαίσιο της παρακολούθησης των εκπαιδευτικών κλινικών της Ιατρικής Σχολής Αθηνών.

23/10/2025

Η κρίση πανικού έρχεται για να μας αποκαλύψει τα μηνύματα της. Ποια είναι αυτά; Ας τα δούμε μαζί!

#ψυχολογία #ψυχοθεραπεία #ψυχοθεραπευτής #ψυχολόγος

16/09/2025

Η δύναμη των λέξεων στην ψυχοθεραπεία

«Μην αγχώνεσαι», «όλα θα πάνε καλά», «κάθε εμπόδιο για καλό». Φράσεις που έχουν ειπωθεί πολλές φορές από φίλο σε φίλο σε μία δύσκολη συνθήκη.

Κυριολεκτικά έχουν νόημα, όμως δεν μπορούν να σταθούν από μόνες τους. Χωρίς πλαίσιο, με ακατάλληλο φωνητικό τόνο, χωρίς ενσυναίσθηση, προκαλούν περισσότερο ένα συναισθηματικό άδειασμα σε αυτόν που το ακούει και δείχνουν μία βιασύνη τύπου «να τελειώνουμε με αυτό» όπως το παιδάκι που βιάζεται να τελειώσει τα μαθήματά του για να παίξει με τους φίλους του.

Οι λέξεις αυτές τελικά προκαλούν περισσότερο πόνο και κενό όταν χρησιμοποιούνται με τέτοιο τρόπο παρά παρέχουν ανακούφιση και ψυχικό γαλήνεμα. Σε κάποιες περιπτώσεις προκαλούν θυμό για τον απλούστατο λόγο ότι το πρόσωπο που πονά, νιώθει ότι δεν έχει ακουστεί. Και έχει δίκιο.

Η ψυχοθεραπεία διαφέρει ουσιαστικά από μια συζήτηση με ένα φίλο, με το γράψιμο σκέψεων σε ένα ημερολόγιο ή ακόμη και με ένα chatbot. Ένας ψυχολόγος δεν ακούει μόνο, αλλά αναγνωρίζει σε βάθος, ανταποκρίνεται με ακρίβεια στα συναισθήματα και βοηθά να αποκτήσουν μορφή και νόημα.

Αποτυπώνει την εξωλεκτική επικοινωνία, συνδέεται, αξιοποιεί κάθε στιγμή, βρίσκεται εκεί, είναι παρών 100% στη διεργασία.

Αυτή η αναγνώριση από έναν άλλον άνθρωπο ενεργοποιεί τους μηχανισμούς συναισθηματικής ρύθμισης και θεραπείας που δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε η αυτοπαρατήρηση ούτε η απλή φιλική συζήτηση.

Η δύναμη των λέξεων είναι ουσιαστική στην ψυχοθεραπευτική διεργασία. Σε αυτή την ανθρώπινη συνάντηση, όταν μετατρέπουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα σε λόγια και τα μοιραζόμαστε με τον ψυχολόγο, γίνονται πιο διαχειρίσιμα και αποκτούν νέο νόημα.

Η λεκτικοποίηση των εμπειριών μας, βοηθά στην ένταξή τους στη μνήμη και στον εαυτό μας, φέρνοντας επίγνωση και ελευθερία εκεί όπου υπήρχε μόνο αυτόματη αντίδραση.

Η επικοινωνία του πόνου δημιουργεί ουσιαστική διαπροσωπική σύνδεση και ενεργοποιεί τις λειτουργίες ρύθμισης του συναισθήματος που προκύπτουν μέσα από την ασφαλή προσκόλληση.

Η αναγνώριση και η κατανόηση της συναισθηματικής μας κατάστασης από έναν άλλο άνθρωπο αποτελεί θεμέλιο της συναισθηματικής μας ανθεκτικότητας.

Έτσι, η ψυχοθεραπεία δεν προσφέρει μόνο ανακούφιση αλλά ενισχύει την ικανότητα για ενσυναίσθηση, αυθεντική οικειότητα και ψυχική ανάπτυξη.

Αυτό που ξεκινά ως απλή πράξη «να μιλήσω για τον πόνο μου», εξελίσσεται σε νέο τρόπο σχέσης με τον εαυτό, τους άλλους και τον κόσμο.