28/12/2025
🎄Τις μέρες που προηγούνται των γιορτών, στις συνεδρίες ακούω ξανά κάποιες φράσεις που φαίνεται να είναι κοινές κι ας είναι οι θεραπευόμενοι ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών, ρόλων και διαδρομών.
“Έχω ανάγκη από ησυχία, αλλά νιώθω ότι πρέπει να είμαι κοινωνική.”
“Οι γιορτές μου θυμίζουν τους αγαπημένους μου που δεν είναι πια εδώ.”
“Αισθάνομαι πίεση να δείχνω καλά, ενώ μέσα μου δεν είμαι.”
“Αναρωτιέμαι αν είμαι αχάριστη που δεν αισθάνομαι ευτυχία.”
“Αισθάνομαι ανακούφιση όταν τελειώνουν οι γιορτές.”
“Δεν περνάω ωραία στα οικογενειακά τραπέζια. Πρέπει όμως να πηγαίνω.”
“Δεν ξέρω τι θέλω για τον νέο χρόνο και αυτό με αγχώνει.”
“Είμαι πολύ κουρασμένος. Αισθάνομαι εξουθένωση.”
✔Αν κάποια από αυτές σας κάνει κι εσάς «κλικ», υπάρχει εξήγηση.
Η περίοδος αυτή, με το κλείσιμο του χρόνου, τις γιορτές και τους εσωτερικούς απολογισμούς, λειτουργεί συχνά σαν μεγεθυντικός φακός. Αναδεικνύει την κόπωση που συσσωρεύτηκε, τονίζει σχέσεις που συντηρούνται από συνήθεια ή από υποχρέωση, φέρνει στην επιφάνεια αποφάσεις που ωρίμαζαν σιωπηλά μέσα στη χρονιά.
🤔Πρόκειται συχνά για μια φυσική διεργασία εσωτερικής συγκέντρωσης. Για την ανάγκη να οργανωθεί εκ νέου το εσωτερικό μας, πριν κινηθεί κανείς προς τα έξω.
Αυτό που διακρίνεται περισσότερο είναι η προσπάθεια των ανθρώπων να κατανοήσουν με ακρίβεια τι βιώνουν. Να βρουν λέξεις για μια αίσθηση που μέχρι πρότινος έμενε αδιαμόρφωτη. Εκεί ακριβώς δημιουργείται χώρος για επίγνωση, σύνδεση και αναστοχασμό.
🌟Ας θεωρήσουμε λοιπόν αυτή την εποχή ως μια πρόσκληση για μια καθαρότερη ματιά, μεγαλύτερη ειλικρίνεια στον εαυτό μας και περισσότερο χώρο για όσα ακόμα βρίσκονται υπό διαμόρφωση.
Από μόνο του αυτό αποτελεί μια ουσιαστική αρχή.
