03/03/2026
Η σχέση μας με το φαγητό δεν αρχίζει στην κουζίνα.
Αρχίζει πολύ πιο πίσω.
Αρχίζει σε μια αγκαλιά.
Σε έναν ρυθμό.
Σε κάποιον που μας τάιζε, αλλά ταυτόχρονα μας κοιτούσε.
Το φαγητό δεν ήταν μόνο τροφή. Ήταν σχέση.
Γι’ αυτό και όταν σήμερα η σχέση μας με το φαγητό μπερδεύεται, συνήθως δεν αφορά μόνο το φαγητό.
Η διαταραγμένη σχέση με το φαγητό (disordered eating) δεν είναι απαραίτητα μια κλινική διατροφική διαταραχή. Δεν μιλάμε μόνο για ανορεξία ή βουλιμία. Μιλάμε για κάτι πιο διαδεδομένο, πιο “ήσυχο”, αλλά συχνά πιο ύπουλο:
– Τρώω όταν αγχώνομαι.
– Στερούμαι όλη μέρα και το βράδυ χάνω τον έλεγχο.
– Νιώθω ενοχές μετά από ένα κανονικό γεύμα.
– Η διάθεσή μου εξαρτάται από το τι έφαγα.
– Το σώμα μου είναι συνεχώς υπό κριτική.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, το φαγητό συχνά γίνεται τρόπος ρύθμισης συναισθήματος.
Μπορεί να γίνει παρηγοριά όταν νιώθω μόνος/η.
Μπορεί να γίνει τιμωρία όταν νιώθω “ανεπαρκής”.
Μπορεί να γίνει έλεγχος όταν όλα γύρω μου μοιάζουν ασταθή.
Κάποιες φορές δεν πεινάμε στο σώμα. Πεινάμε στη σχέση.
Πεινάμε για ξεκούραση.
Για αποδοχή.
Για επιβεβαίωση.
Για ένα “είσαι αρκετός/ή”.
Και άλλες φορές, αυτό που περιορίζουμε στο πιάτο, είναι αυτό που δυσκολευόμαστε να επιτρέψουμε γενικότερα:
την επιθυμία.
Η διαταραγμένη σχέση με το φαγητό συχνά κινείται ανάμεσα σε δύο πόλους:
έλεγχο και απώλεια ελέγχου.
στέρηση και υπερκατανάλωση.
αυστηρότητα και ενοχή.
Δεν είναι θέμα πειθαρχίας.
Είναι θέμα σχέσης με τον εαυτό.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο “τι τρώω;”
Αλλά:
Τι νιώθω όταν τρώω;
Τι προσπαθώ να μην νιώσω;
Πότε το φαγητό γίνεται ο πιο εύκολος τρόπος να ρυθμίσω κάτι που μέσα μου δεν έχει ακόμα λόγια;
Ίσως η αλλαγή να μην ξεκινά από ένα καλύτερο πρόγραμμα διατροφής.
Ίσως ξεκινά από μια πιο μαλακή σχέση με τον εαυτό.
Λιγότερη τιμωρία.
Λιγότερη ντροπή.
Περισσότερη κατανόηση.
Γιατί τελικά πίσω από κάθε “υπερβολή” ή “στέρηση” υπάρχει ένα κομμάτι που προσπαθεί να προστατευτεί.
Και τα κομμάτια μας δεν αλλάζουν με πίεση.
Αλλάζουν όταν νιώσουν ασφαλή.
