01/03/2026
Διανύουμε την Παγκόσμια Εβδομάδα Ευαισθητοποίησης για τις Διατροφικές Διαταραχές (23/2-1/3).
Φέτος, δίνουμε τον λόγο στους πρωταγωνιστές. Τους ασθενείς μας.
Δεν υπάρχει καταλληλότερος για να περιγράψει αυτό που πραγματικά βιώνει όποιος νοσεί.
Είμαστε περήφανοι γι’ αυτούς. Μαζί θα το βαδίσουμε το μονοπάτι που-ναι-μπορεί να οδηγήσει στην ίαση.
Ακολουθεί το μήνυμα της Α.Ν, ασθενούς σε ανάρρωση.
Παραμένει αδιαπραγμάτευτη αποστολή μας, η έγκυρη ενημέρωση της κοινότητας κι η εκπαίδευση των ειδικών.
"είναι άραγε η αντανάκλασή μου ο αληθινός μου εαυτός;
μήπως ο νους μου λύγισε την όρασή μου
ή μήπως τα μάτια μου αντικρίζουν την αλήθεια;
στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη σαν να δίνω μάχη χωρίς νικητή,
η ανεπάρκειά μου με αηδιάζει, όπως και η έλλειψη εγκράτειας,
μια ουλή ντροπής χαραγμένη βαθιά στο δέρμα μου.
είμαι αυτό που έγινα όχι από επιλογή,
μα γιατί κάποιος άλλος διάλεξε για μένα.
μπορώ να διορθώσω τα λάθη των άλλων αν κάνω την καρδιά μου να σωπάσει;
μπορώ να αλλάξω τον κόσμο γύρω μου αν ιδρώσω ώσπου να χαθώ;
μπορώ να λυγίσω το μονοπάτι που όρισε ο Θεός μικραίνοντας το σώμα που διάλεξε;
ο κύκλος δεν σπάει,
οι σκέψεις βροντούν μέσα μου,
κι όμως η ικανοποίηση έρχεται — γλυκιά και επικίνδυνη, όπως τίποτε άλλο.
ο νους μου πνίγεται από τον ίδιο του τον εαυτό
και το σώμα μου πολεμά να επιβιώσει,
κι έτσι δεν κατηγορώ κανέναν παρά μόνο εμένα.
έκλαψα και ούρλιαξα και ξανά έκλαψα και ούρλιαξα
μέχρι που τα πνευμόνια μου ικέτευαν για ανάσα.
το κενό πνίγει τον πόνο,
διαλύει το σώμα κι όμως γιατρεύει τις πληγές.
το πλάσμα που ρίζωσε στο μυαλό μου
έχει άραγε φωλιάσει και στην καρδιά μου;
ψάχνω απελπισμένα στιγμές καθαρής γαλήνης,
ένα φευγαλέο άγγιγμα ηρεμίας.
είμαι δεμένη στα μάτια — ή απλώς χαμένη;
ξέρω πως αυτό το ταξίδι οδηγεί μόνο σε σκοτάδι,
κι όμως παλεύω να πείσω τον εαυτό μου πως υπάρχει άλλη κατάληξη.
εξαπατώ τους άλλους για να μπορώ να εξαπατώ εμένα,
η αυτοκαταστροφή και ο φόβος έχουν ποτίσει κάθε κύτταρό μου.
η ανάγκη να μαραθώ ξεπέρασε την ανάγκη να ζήσω.
έδεσα τη μοίρα μου με ένα πλάσμα που με σκοτώνει —
και το αφήνω.
γιατί ποια είμαι,
αν όχι η αρρώστια μου;
