23/08/2020
ATOMIKH ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ KAI COVID-19
Γιατί άλλοι δεν μολύνονται, άλλοι μολύνονται και δεν παρουσιάζουν κανένα σύμπτωμα, άλλοι παρουσιάζουν ήπια συμπτώματα, άλλοι μένουν με συμπτώματα επί μήνες ενώ άλλοι παρουσιάζουν σχετικά σύντομα τη σοβαρή μορφή τος νόσου COVID-19;
Αντλώ πληροφορίες από τη δημοσίευση του εκλεκτού συνάδελφου στοματολόγου Δημήτρη Τριάντου, που εκλαΐκευσε άρθρα του Στ. Αντωναράκη, καθηγητή γενετικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Γενεύης:
«Το γονιδίωμα του ανθρώπου είναι ένα βιβλίο γραμμένο με 6,4 δισεκατομμύρια γράμματα/νουκλεοτίδια (Α,Τ,G,C). Ανά 1000 γράμματα, το 1 είναι διαφορετικό από άτομο σε άτομο, αποτέλεσμα τυχαίων αλλαγών από γενιά σε γενιά, με αποτέλεσμα κάθε ένας από εμάς να έχει ένα γονιδίωμα λίγο διαφορετικό από τον άλλο. Για το λόγο αυτό, ο ιός, έρχεται σε επαφή με ένα γονιδίωμα διαφορετικό, ιδιαίτερο και μοναδικό.
Ο κορωνοιός, έχει ένα πολύ μικρότερο γονιδίωμα από αυτό του ανθρώπου, μόλις 30000 γράμματα. Για να αναπαραχθεί χρειάζεται να χρησιμοποιήσει και ξένο γενετικό υλικό. Όταν μολύνει έναν άνθρωπο, απώτερος σκοπός του είναι να αναπαραχθεί, να επιβιώσει, να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και κατά συνέπεια να εξελιχθεί.
Για να εισβάλλει ο ιός στο ανθρώπινο κύτταρο, μια πρωτεΐνη του προσκολλάται σε μια ανθρώπινη πρωτεΐνη που χρησιμεύει σαν υποδοχέας ή πύλη εισόδου του ιού. Για να βάλει ο ιός το γενετικό του υλικό μέσα στο ανθρώπινο κυτταρόπλασμα και να αρχίσει να πολλαπλασιάζεται, μια άλλη ανθρώπινη πρωτεΐνη, κόβει ένα τμήμα από τη πρωτεΐνη του ιού. Βλέπουμε λοιπόν ότι με τη συνεργασία του ανθρώπινου κυττάρου, η μια πρωτεΐνη ACE2 βοηθάει την είσοδο του ιού και η άλλη TMPRSS2 βοηθάει την αναπαραγωγή του.
Αφού λοιπόν το ανθρώπινο γενετικό διαφέρει ανάμεσα στα διάφορα άτομα, είναι πιθανό να υπάρχει ποικιλομορφία και στη δομή και στη λειτουργία των δύο αυτών πρωτεϊνών στους διαφορετικούς ανθρώπους.
Επιστήμονες κάθισαν και διάβασαν τα γονιδιώματα πολλών ανθρώπων και διαπίστωσαν ότι μερικοί δεν έχουν καθόλου τον υποδοχέα που θα δεχτεί τον ιό στην επιφάνεια των κυττάρων τους. Άλλοι, την πρωτεΐνη που κόβει, την έχουν στο μισό ποσό. Συνολικά, οι 2 αυτές πρωτεΐνες εμφανίζονται με πάνω από 600 παραλλαγές(πολυμορφισμός). Έτσι οι άνθρωποι με τις παραλλαγές αυτές, έχουν από τη μια διαφορετικές πιθανότητες να μολυνθούνε και από την άλλη διαφορετική προοπτική να εξελιχθεί η λοίμωξη στον οργανισμό τους».
Στις παραπάνω πληροφορίες που μετέφερα εδώ , θέλω να προσθέσω ότι μια-αμφισβητούμενη εν μέρει ως προς την αξιοπιστία της- μελέτη ασθενών που νοσηλεύτηκαν στη Κίνα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ασθενείς με ομάδα αίματος Α έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν σοβαρότερη μορφή της COVID-19 σχετικά ,με αυτούς που έχουν τις άλλες ομάδες αίματος.
Μια άλλη μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουλίου στο Annals of Hematology από τους Cristopher Latz και συνεργάτες, όπου εξέτασαν 1289 συμπτωματικού ενήλικες, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ομάδα αίματος, ΔΕΝ αποτελεί προγνωστικό παράγοντα για σοβαρή ή μη μορφή της νόσου αλλά σχετίζεται μάλλον με τη διαπίστωση θετικού τεστ στον ιό.
Υπάρχουν και άλλες μελέτες όπως μια που δημοσιεύτηκε στο New England Journal of Medicine που διαπιστώνει συσχέτιση ανάμεσα σε ορισμένους γενετικούς δείκτες—παραλλαγές γενετικές—και στη COVID-19.
Επεκτείνοντας αυτή τη συλλογιστική, πρέπει να αναφέρουμε ότι η ακαδημαϊκή ή συμβατική ιατρική, εκτός από το γενετικό παράγοντα, αναγνωρίζει γενικά και άλλους παράγοντες που επηρεάζουν την ανθεκτικότητα στις ιογενείς λοιμώξεις. Η ηλικία, το φύλο, άλλες λοιμώξεις που είναι ενεργείς στον οργανισμό μια δεδομένη στιγμή, άλλα χρόνια νοσήματα όπως π.χ. ο διαβήτης, έλλειψη βιταμινών όπως οι A και D και C, περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως παρατεταμένη έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία, το σωματικό ή συναισθηματικό στρες , η παρατεταμένη σωματική κόπωση, ορμονικές αλλαγές όπως πχ φάσεις του εμμηνορυσιακού κύκλου ή κατά την κύηση, μπορούν να επηρεάσουν την ευπάθεια σε συγκεκριμένες ιογενείς λοιμώξεις. Επίσης, ο ρόλος πολλών άλλων παραγόντων δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί, η μελέτη των παραγόντων ευπάθειας είναι πολύπλοκη και απαιτεί προσεκτικά σχεδιασμένες περιβαλλοντικές μελέτες.
Διαπιστώνουμε ότι στη πραγματικότητα δεν υπάρχει επίσημο, γενικά αποδεκτό, καθορισμένο υπόδειγμα που να στηρίζεται σε επιστημονικές αρχές από τη πλευρά της συμβατικής ιατρικής. Η σχετική συζήτηση παραμένει ανοιχτή.
Γίνεται προσπάθεια κατανόησης της παθολογικής φυσιολογίας της λοίμωξης και των συνεπειών της και καταγραφής της κλινικής εικόνας εκδήλωσής της με συστηματικό τρόπο. Και από την άποψη αυτή έχουμε πολλές χρήσιμες πληροφορίες.
Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Western J Emerg Med. 2020;21(3):473-476 από τον γιατρό Paul Kivela, MD, MBA, εντατικολόγο, από την αρχή ξεκαθαρίζει ότι μάλλον χάνουμε μερικά ουσιώδη στοιχεία σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τη πρόληψη της νοσηρότητας και της θνητότητας. Η άποψή του, βασισμένη στην ανασκόπηση της διαθέσιμης βιβλιογραφίας είναι ότι δεν είναι ο ιός που σκοτώνει αλλά μάλλον η ανοσιακή απόκριση στον ιό. Ότι η έμφαση πρέπει να δοθεί στη αναγνώριση των ατόμων που βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο και αντιμετώπιση της φλεγμονής.
Άλλη γιατρός το διατυπώνει έτσι: the danger comes when the body reacts out of proportion to the infection.
Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι το πεδίο που πορευόμαστε είναι ομιχλώδες και αχανές.
Εδώ, η θεωρία της Ομοιοπαθητικής επιστήμης και η πρακτική της εφαρμογή, στέκουν κρυστάλλινα διαυγείς και μπορούνε να μας καθοδηγήσουνε με ασφάλεια:
Η απάντηση βρίσκεται όχι στο πεδίο του ιού, που προσπαθεί από τη πλευρά του να προσαρμοστεί εξελισσόμενος, αλλά στο πεδίο της ατομικής ( ή ομαδικής) ευαισθησίας απέναντι σε αυτόν.
Η Ομοιοπαθητική βασίζεται τόσο για τη διάγνωση, όσο και για την πρακτική αντιμετώπιση στο ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΚΑΘΕ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΣΤΡΕΣΣΟΓΟΝΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ. Πρόκειται για την ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ με βάση αυτό που ο Ιπποκράτης ονόμαζε ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ Η ΙΔΙΟΣΥΣΤΑΣΙΑ.
Είναι φανερό-και όπως είδαμε στηρίζεται πιά και σε δεδομένα μελετών της συμβατικής ιατρικής- ότι η ατομική ευαισθησία στον ιό διαφέρει, και αυτό, σύμφωνα με το μοντέλο που χρησιμοποιεί η Ομοιοπαθητική, εξαρτάται από την ατομική ιδιοσυστασία και τη προδιάθεση του κάθε οργανισμού να μην αναπτύξει συμπτώματα μετά τη μόλυνση, ή να αναπτύξει ήπια, μέτρια ή σοβαρή μορφή της νόσου.
Αποτελεί πεποίθησή μου ότι η Ομοιοπαθητική μπορεί να συμβάλλει –στη παρούσα φάση της πανδημίας- στην ενίσχυση του ανοσολογικού μηχανισμού του κάθε ξεχωριστού ανθρώπου, βασισμένη στην ατομική του ευαισθησία και στην ιδιοσυστασία του. Το ιδιοσυστασιακό ομοιοπαθητικό φάρμακο, για τη παρούσα χρονική περίοδο, θα καλύψει δυσαρμονίες και χάσματα του ανοσολογικού μηχανισμού του κάθε οργανισμού και θα τον βοηθήσει να ανταπεξέλθει στο στρες της μόλυνσης από τον ιό, με το καλύτερο δυνατό τρόπο.
Στο ιατρείο μας, έχουμε επεξεργαστεί -εξειδικευμένα κατά περίπτωση- ολοκληρωμένα θεραπευτικά πρωτόκολλα που περιλαμβάνουν- πέρα από τη χρήση του ενδεικνυόμενου ομοιοπαθητικού φαρμάκου- τη χρήση ΗΜΓ διαλυμάτων μείωσης της ευαισθησίας στον ιό, την εφαρμογή της βιοσυντονιστικής πρακτικής για ενίσχυση του ανοσολογικού μηχανισμού, τη χρήση συμπληρωμάτων διατροφής για εξασφάλιση επαρκών επιπέδων βιταμίνης C και D και ψευδαργύρου στον οργανισμό, χορήγηση προ βιοτικών και άλλων μέσων για την αποκατάσταση του εντερικού μικροβιώματος, και φυσικά οδηγίες για αποτελεσματικό περιορισμό των επεξεργασμένων υδατανθράκων, της ζάχαρης και των κορεσμένων λιπών.
Τηρούμε με γνώση τα 3 βασικά μέτρα: αποφεύγουμε το συνωστισμό κρατώντας τις αποστάσεις σύμφωνα με τις οδηγίες , φοράμε τη μάσκα, και πλένουμε συχνά και σωστά τα χέρια με σαπούνι.
Προσέχουμε και επιβεβαιώνουμε με κατανόηση αυτό που όλοι επαναλαμβάνουμε συχνά μηχανικά στη καθημερινότητά μας: η Υγεία είναι το πολυτιμότερό μας αγαθό!!
