25/02/2026
«Θεραπεύω τις πληγές μου ….»
Το δώρο της ψυχοθεραπείας!
"Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται τι μπορούν να κάνουν για να μην πληγώσουν τα παιδιά τους, για να μην επαναλάβουν λάθη, για να τους προσφέρουν ένα πιο υγιές και ασφαλές περιβάλλον. Κι όμως, η πιο σημαντική απάντηση δεν βρίσκεται σε κάποια «τέλεια» μέθοδο διαπαιδαγώγησης, αλλά σε μια εσωτερική διαδρομή: στη δική τους θεραπεία.
Οι πληγές που δεν αναγνωρίζονται δεν εξαφανίζονται. Δεν χάνονται με τον χρόνο, ούτε σβήνονται απλώς επειδή γίναμε ενήλικες. Παραμένουν μέσα μας, επηρεάζοντας τον τρόπο που αντιδρούμε, που θυμώνουμε, που φοβόμαστε, που αγαπάμε. Και πολύ συχνά, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, τις μεταφέρουμε στα παιδιά μας μέσα από τις αντιδράσεις μας, τις προσδοκίες μας, τις υπερβολές μας ή τις σιωπές μας.
Ο πόνος που δεν έχει ακουστεί, ζητάει να ακουστεί. Αν δεν τον ακούσουμε εμείς, θα βρει τρόπο να εκφραστεί μέσα από τη σχέση μας με τα παιδιά μας. Ένα ανεκπλήρωτο συναίσθημα μπορεί να γίνει υπερπροστασία. Μια παλιά απόρριψη μπορεί να γίνει αυστηρότητα. Ένας ανεπεξέργαστος φόβος μπορεί να μετατραπεί σε έλεγχο. Έτσι, η μη επεξεργασμένη εμπειρία περνά από γενιά σε γενιά.
Γι’ αυτό, αν θέλουμε πραγματικά να μην «βλάψουμε» τα παιδιά μας, χρειάζεται πρώτα να στραφούμε προς τον εαυτό μας. Να αναρωτηθούμε:
Ποιες εμπειρίες με σημάδεψαν;
Ποια συναισθήματα έμαθα να καταπιέζω;
Πού ακόμα πονάω;
Η αυτογνωσία δεν είναι πολυτέλεια, είναι πράξη ευθύνης. Όταν ένας γονιός τολμά να αναγνωρίσει τα τραύματά του, να ζητήσει βοήθεια, να μιλήσει, να επεξεργαστεί το παρελθόν του, δεν το κάνει μόνο για τον εαυτό του. Δημιουργεί έναν πιο καθαρό, πιο ασφαλή συναισθηματικό χώρο για τα παιδιά του.
Η καλοσύνη προς τον εαυτό μας είναι ίσως το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Όταν μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με κατανόηση, σεβασμό και ενσυναίσθηση, γινόμαστε πρότυπο για το πώς θα μάθουν κι εκείνα να φέρονται στον εαυτό τους. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν τόσο από αυτά που τους λέμε, όσο από τον τρόπο που υπάρχουμε.
Η θεραπεία δεν σημαίνει τελειότητα. Σημαίνει επίγνωση. Σημαίνει να μπορούμε να πούμε «έκανα λάθος» χωρίς να καταρρέουμε. Να μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη. Να αντέχουμε τα συναισθήματά μας χωρίς να τα ξεσπάμε στους άλλους. Σημαίνει να σπάμε τον κύκλο, ακόμα κι αν αυτό είναι δύσκολο.
Κάθε φορά που επιλέγουμε να δουλέψουμε με τις πληγές μας αντί να τις αγνοούμε, αλλάζουμε την πορεία μιας ολόκληρης γενιάς. Και αυτή είναι ίσως η πιο βαθιά μορφή αγάπης."
Αγγελική Μπολουδάκη